A year ago..

Nu loopt alles op rolletjes, maar een jaar geleden was mijn leven heel anders,

Op 22'03'13 waren mijn vriend en ik precies 5 maanden samen. Het liep al niet zo goed en dat kwam vooral door mij. In die tijd hebben we 1 keertje afgesproken waar ik nu heel veel spijt van heb.. Ik durfde het gewoon niet.. Ik ben meestal nogal verlegen en had het lef gewoon niet. Op school praatte we niet eens tegen elkaar maat appten we. Op vrijdag avond maakte hij het uit en de reden is me nog steeds niet helemaal duidelijk.. Het had te maken met zijn tweeling broer die zijn arm had gebroken, en dat ik niet op bezoek was geweest. (Ik was die dag met mijn moeder naar de stad en wist nog van niks.) Hij zei dat als we over iets praatte en snel overheen kletste, en misschien had hij daar wel gelijk in.

Ik was ontroostbaar toen het uitging, en hij wilde en ook niet meer met me over praten omdat hij boos werd. Ik begon met een jongen te praten die ik kende via internet, en hij troostte me. Hij zei lieve dingen waardoor ik me langzaam iets beter door ging voelen.

Na tijdje voelde ik me steeds meer aangetrokken door hem en hij zei dat hij om me gaf, en me mooi vond. Dat deed me toen heel veel omdat ik onzeker was. Hij was zo lief voor me, dat ik langzaam gevoelens voor hem kreeg. Ik kon alles aan hem vragen en het voelde heel goed, ook al was hij 3 jaar ouder en kende ik hem verder niet. We gingen video chatten en kregen een soort relatie. Ik was voor een tijdje weer gelukkig. Ik was zo verliefd op hem. Hij zei dat ik het moest zeggen als ik klaar was om hem te ontmoeten, en dat hij dan meteen naar me toe zou komen. Na een tijdje begon hij om bepaalde foto's te vragen en stuurde linkjes van lingerie waar hij me graag in zou willen zien.. Omdat ik zo verliefd was, maakte ik toch die foto's voor hem en stuurde ze naar hem toe. Ik heb gezien dat hij ze verwijderd heeft, maar hij is zo goed met computers dat hij ze waarschijnlijk nog gewoon heeft. Na 2 maanden veranderde hij.. Hij gaf me nauwelijks aandacht meer en hij was altijd bezig. Verslaafd aan gamen, en kon nooit praten omdat hij in een groep zat.. Langzaam begon ik me weer slechter te voelen en begon ik weer aan de tijd te denken die ik had met degene die het uitmaakte. Eerst konden hij en ik uren praten en nu was hij altijd weg, of had geen tijd.

Ik voelde me stom, ik kende deze jongen niet eens. Ik had me nog nooit gezien! Ik snap niet wat me bezielde en werd ongelukkig. Hij word gek als hij mensen moet verlaten. Zijn moeder is overleden toen hij heel jong was, en zijn ex verliet hem waar hij helemaal stapel op was. Ik wist dat hij niet niet leuk zou vinden als ik hem ook nog zou verlaten. Hij zei dat ik zijn enige reden was om te leven. Dat als hij zonder mij moest zelfmoord zou plegen.. Ik was bang om hem te verlaten.. Hij wist waar ik woonde en kon zo naar me toe komen.. Ik was bang voor hem geworden, bang voor wat hij zou doen als ik in zijn ogen een verkeerde stap of keuze maakte..

Na een tijdje begon ik weer met mijn ex te praten. We hadden veel lol en ik kon veel tegen hem zeggen. mijn vriendin en ik zaten op de fiets en ze zei dat hij me leuk vond. Ik geloofde haar niet en liet het haar aan hem vragen. Ik merkte dat ik het zelf heel graag wilde weten, en weer gevoelens voor hem kreeg. Hij vertelde mijn vriendin dat hij me leuk vond.

Ik heb tegen mijn ''internet'' vriend gezegd dat het niet ging werken, en dat het niet goed liep. Ik heb ook eerlijk gezegd dat ik weer verliefd was op mijn ex, en dat kwam hard bij hem aan. Het was uit, en hij wilde me niet meer spreken. Hij verwijderde me als contact en het leek erop dat ik niet meer ongelukkig hoefde te zijn.

Een paar weken later vroeg de jongen mij waarmee ik nu al 4 en een halve maand super gelukkig mee ben.
Ik ben bijna over alles heen, en wil me focussen op mijn relatie die helemaal goed loopt!