A{na}rchistische Re/De~Capitulatie



"G d"
heeft,
als het ware,
een 'eerste'
en een 'laatste' optreden
in de 'hebreeuwse'
bijbel .......

We kunnen 'hem' zien
'eerst'
als de 'schepper' die,
buiten de geschiedenis om
en 'eraan voorafgaand',
op grootse wijze alle hemellichamen
in beweging zet waaraan
de historische tijd zal worden
afgemeten!

We zien 'hem' voor het
'laatst'
als de "Oude van Dagen" die,
met witte haren en zwijgend,
'uitkijkt' naar het einde van de geschiedenis
vanaf een verre,
door wolken omgeven 'troon'!

Wat ligt er tussen dat krachtig
'begin'
en zo'n verstild 'einde'?

Ons eigen 'leven' misschien?

Het begin en het einde van de 'hebreeuwse
bijbel'
is niet verbonden
door een enkel, doorlopend verhaal ............

Ons myDi-'levensverhaal'
meestal ook niet ...

Maar ondertussen bouwen zich
de spanningen wel op
tussen 'ontstaan'
en 'vergaan'!

Je zou het bijna kunnen vergelijken met wat
een "Rechter" ervaart
in de 'rechtszaal van het bestaan',
wanneer diverse 'getuigen' aantreden om
over 'dezelfde persoon'
te praten?

Wijzelf leggen (samen met anderen)
in gedachten, gevoelens, woorden
en daden 'getuigenis af'
van 'ons leven op aarde' ...

Een hele reeks 'verklaringen'
- die ieder een eigen stem hebben, met
een eigen begin en eind -
kan op zo'n manier even effectief en illustratief zijn
voor het idee dat 'de persoon over wie wordt gesproken'
niet 'ophoudt waar de woorden
ophouden' ...

En net als in een 'normaal' mensenleven,
wanneer de 'actie' geweken is voor het 'gesproken woord',
zo wijkt het 'woord' op zijn beurt voor 'stilte'!

De 'laatste woorden' die 'god' spreekt zijn gericht tot "Job",
de 'mens' die het waagt niet alleen zijn 'fysieke' macht,
maar vooral zijn 'morele' autoriteit uit te dagen?

Zo dagen wij als het ware de 'natuur' uit met ons 'bestaan'.
En alle 'macht' die 'over ons' gesteld is.

In het boek Job zelf lijkt het alsof 'gods' climactische
overdonderende
'antwoord' Job de mond snoert.
Maar wanneer we vanaf het eind van het boek Job verder lezen,
blijkt
dat het Job is die 'god' op een of andere wijze
tot zwijgen heeft gebracht .......

Zelfs al heeft 'de dood' ogenschijnlijk 'het laatste woord'
toch 'overleven' wij nadat we er niet meer 'zijn'.
Het was niet vokomen 'tevergeefs' ...
We bidden en smeken 'laat deze drinkbeker
aan mij voorbijgaan', en
we drinken hem tot op de laatste druppel
leeg!

Het kan immers niet anders?

"God" spreekt daarna nooit weer,
en er wordt steeds minder over 'hem'
gesproken .............

We vragen om 'vergiffenis' voor 'zondaars'
en 'beulen':
"ze weten toch niet wat ze doen"?
Aan het einde 'is het volbracht', zo ook worden wij
aangesproken om
'onze vijanden' lief te hebben, 'goed te doen
aan wie ons haten' en
de 'Weg te volgen naar eeuwig
Leven' ........

In het boek Esther - waarin zijn 'uitverkoren' volk zich,
net als in Exodus,
geplaatst ziet tegenover een vijand die op volkerenmoord uit is -
wordt 'hij' niet eens meer
genoemd!

In feite komen de joden de dreiging te boven
zonder 'zijn' hulp.

Wat is de betekenis van het langdurige avondrood
van de hebreeuwse
bijbel in zijn tien afsluitende boeken der stilte?
De schemering wordt niet gevolgd door duisternis:
"God Sterft Niet" ...

Maar 'hij' grijpt nooit meer in
in menselijke aangelegenheden en daardoor
wordt 'zijn ingrijpen' ook steeds minder
'verwacht'.

Ook wij (enkele duizenden jaren later)
zullen het zelf
(of samen met elkaar)
moeten opknappen ...

Een eiland ontplofte middenin de Middellandse Zee
meer dan 3000 jaar
geleden en 'alles veranderde', zoals
'alles veranderde'
toen de dino's
uitstierven ..............

Gods 'uit Babylonische ballingschap teruggekeerde volk'
koestert 'hem'
meer dan ooit als 'zijn' leven ten einde loopt
- beslist meer dan toen
'hij' Farao overwon 'met een sterke hand
en een uitgestrekte arm'
en hen dwars door de Rode Zee en
een veertigjarige zwerftocht
door de Woestijn naar
het Beloofde Land leidde.

Toen waren ze ook opstandig
(net als wij dat vaak zijn), en
'hij' noemde hen (en ons) verbitterd
'hardnekkig'!

Nu zijn ze 'godvruchtig', maar 'hij' heeft niets meer
tegen hen te zeggen -
of tegen of over wie
of wat dan ook.

En alweer: in feite komen de joden (en wij dus ook!)
de dreiging te boven
zonder 'zijn' hulp, zoals ook wij er (samen)
'alleen voor staan'.

Die 'tempel' voor die 'god'
met zijn 'eredienst' en zijn 'koningen', dat
zijn wij zelf ..............

Ons lichaam met onze geest staat in feite
voor dezelfde situatie als
de mensen van toen die zo roerend beschreven zijn
in 'blijde'
boodschappen ........

Geen eeuwige verdoemenis onder almachtige
god(en)
vol van helse pijn
en totale uitzichtloosheid zijn ons 'lot'
(niet Adolf H., Jozef S. of Mao Z.
zijn de 'overwinnaars',
noch hun huidige 'volgelingen'knipoog,
maar wij zelf:
'zijn' nakomelingen en 'kinderen'
(wanneer we dat willen zijn!)?

Aan het slot van de zogenaamde
hebreeuwse bijbel
(de enige echte!)
zijn god en 'zijn volk' op een mooie en
ontroerende wijze
'verzoend',
maar het lijkt nauwelijks godslasterlijk om te zeggen dat
'zijn eigen leven' ten einde is ...

In die zin is Yeshu ons 'enige' voorbeeld in 'leven'
en 'sterven' ...
God heft de 'voortgang' van de mens op,
en wij,
wij zijn 'het einde' van 'zijn' bestaan ...?

Het zij een ieder gegeven 'op eigen wijze'
zalig te worden?!
Confucius (Kong Fu Tse), Tao (de Weg),
Buddha (het Pad), Koran (Islam).
Humanisme, socialisme, communisme:
kies maar uit wie jou
het 'best' bevalt,
of niet ........

Deze weidse bewegingen van actie
naar stilte
levert een beschrijving op,
die een myDi verhaal genoemd zou kunnen worden:
ons allen ten voor-
beeld en
'navolging' gegeven ...

We kunnen nu geen wraak meer nemen op
'god'
of 'mensen' wanneer we
dat eenmaal beseffen:
de traditionele bijbellezingen zijn net zo
'afgodisch' als
alle 'vergoddelijking' van 'mensen' of
'dingen'.

Door duistere tijden heen hebben
onze voorouders
(en wij dus) ons
ontwikkeld door middel van talloze verhalen,
mythen en sprookjes.
De bedoeling was duidelijk:
ontdekking van en zingeving aan
ons bestaan
op aarde ...

Wij, myDi dagboekaniers, delen samen
met onze verre voorouders
dat streven naar begrip en verzelfstandiging:
daartoe hebben we al die
verhalen ontworpen en gaan er nog steeds
dagelijks 'vol frisse moed'
mee door .............

Zingeving aan ons bestaan,
tegen de klippen op,
dwars door stormen en
oorlogen heen, volkerenmoord en de meest stompzinnige
dwaasheden
die je maar zou kunnen bedenken
(de huidige media schijnen het wat
dat betreft al bijna te winnen van alle 'old stories'
bij elkaar: kijk maar
naar de dagelijkse krantenkoppen
en tv-journaals?!).

En toch, en toch:
diezelfde waarheid, die altijd al in ieder van ons
in principe aanwezig was
en nog steeds is. schreeuwt om verlossing
uit de geheimzinnige ziel en
bevrijding uit de kluisters van onze eigen en gezamenlijke
onwetendheid ........

De 'waarheid' was en is en zal zijn altijd
waar 'hij' Aanwezig is:
in Onszelf en de Ander, smachtend naar wederzijdse
Herkenning!

Daar kan geen 'vergoddelijkte' god, afgod of
plant/dier/mens ('standbeelden'knipoog tegenop!
Die waarheid is zo 'eenvoudig', 'dichtbij' en
'verwezenlijkbaar'
dat we altijd de neiging hadden en hebben
om het maar hoogst
onontwarbaar ingewikkeld te maken
('n 'duivels' spelletje!)?

Als we goed kijken zien we wat al die 'helden'
van 'vroeger tijden' ook
deden: ze offerden zichzelf op voor hun medemensen
zoals Yeshu
deed voor zijn
'volgelingen'.

Profeten probeerden net als de meeste andere verhalenvertellers
om
ons duidelijk te maken door middel van 'gelijkenissen'
waarom het
eigenlijk in ons leven gaat, wat te doen en/of
te laten.

De 'gulden middenweg', het 'smalle pad':
proberen jullie nu ook maar
om 'volmaakt' te worden zoals je hemelse vader 'volmaakt' is,
dat
wil zeggen dat we allen samen kunnen kiezen
voor die wegen en
paden die omschreven worden
van de vroegste tijden af aan.

Daar zitten ook absolute 'horrorstories' bij
vol 'spookverschijningen' en
de meest 'krankzinnige' verzinsels:
wel met de centrale bedoeling om
'iets' te 'ontdekken'
over 'ons' bestaan ...

Test ze dus maar allemaal
met je eigen innerlijke ogen en oren en
andere zintuigen
(daar hebben we ze voor?):

daarvoor leven we,
ieder van ons, om (samen of
desnoods alleen!)

op weg te gaan naar
'het einde', niet doelloos, zinloos,
tevergeefs
en 'het doet er niet toe',

maar keurend om
uit te proberen
wat voor ieder van ons
de juiste weg
is om te
gaan,

elke dag weer
op
nieuw ...

@
12 mrt 2004 - bewerkt op 27 nov 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende