98fl3LQ: verloskunde: zonsopgang en zonsondergang

Dit is de socratische kunst van de maieutiek, van 't griekse woord MAIEUTIKÈ, letterlijk 'verloskunde'. Met verwijzing naar zijn moeder, de vroedvrouw Phaenarete, legt Socrates zijn 'beroep' als volgt uit aan Theaetetus, i/d gelijknamige dialoog van Plato: 'VOOR MIJN VERLOS-KUNDE GELDT IN HET ALGEMEEN HETZELFDE. HET VERSCHIL IS DAT ZIJ GEEN VROUWEN, MAAR MANNEN HELPT VERLOSSEN, DAT ZIJ ZICH NIET BEZIGHOUDT MET HUN LICHAMEN DIE BAREN, MAAR MET HUN ZIELEN'!

Hij benadrukt 't technisch karakter van z'n werk & gaat zelfs zóver te ontkennen dat hij iets over wijsheid zou kunnen weten: 'UIT MIJ WORDT GEEN WIJSHEID GEBOREN. HET VERWIJT DAT ELEN MIJ AL MAAKTEN, ALS ZOU IK AAN ANDEREN VRAGEN STELLEN, MAAR ZELF WEGENS GEBREK AAN KENNIS NOOIT ERGENS ANTWOORD OP KUNNEN GEVEN - IS EEN TERECHT VERWIJT! DAT KOMT OMDAT EEN G D MIJ DWINGT OM VERLOSKUNDIGE TE ZIJN, MAAR ME HET BAREN HEEFT ONZEGD'?

Socrates beschikt bij het uitoefenen van zijn kunsten over 'n onweerstaanbaar middel: de ironie, de EIRONEIA! Gregory Vlastos stelt dat Socrates aan dit woord een volledig nieuwe betekenis heeft gegeven: 'N SPREKEN ZONDER LEUGENACHTIGE BEDOELING OF VERLANGEN TE BEDRIEGEN', dat echter het tegenovergestelde zegt van wat het bedoelt, 'HET VOLMAAKTE MIDDEL VOOR SPOTTERNIJ'!

Soc doorspekt z'n dialogen met een welgemeend 'JE HEBT VAST EN ZEKER GELIJK', een zin die als belangrijkste verdienste heeft dat hij het verweer van gespreksgenoot neerhaalt, hem aanmoedigt om verder te gaan in z'n eigen reflectie, maar die hem in tweede instantie ook in een enorme vertwijfeling stort, wanneer hij bemerkt dat hij eigenlijk helemaal geen gelijk had.

Natuurlijk (cultuurlijk/individueel) verschillen we van elk ander, maar terzelfdertijd kunnen we ook alleen maar zo (RÀK KÀCH!) onze over eenkomsten ontdekken & leren waarderen: exploreren, koesteren, opzij zetten, beluisteren, bekijken, hanteren & samen 'manipuleren' ...