8guku95b tóen hield ik het niet langer meer uit ~~


HET WAS
DE DERTIENDE DAG:
we zaten zwijgend bijeen in het huis van Amram & Yochèvèt;
't arme schaep was uitgezocht &
stond al buiten vastgebonden
op zijn snelle dood
te wachten!

De stilte hing
als een natte deken drukkend om ons héén!
Ìk wìlde wéten, ik MÓEST weten, mijn verlangen naar het weten steeg me naar 't hoofd!
Ik hapte naar adem & begon te schreeuwen als een gek: "WAAROM DAT BLOED
OP ONZE DEURPOSTEN? Waarom mógen we morgenochtend
níet naar búiten? Waarom mogen we
niet zíen wàt er gebeurt?"

Mòshéh dóók
ìn elkaar als 'n kìnd
dat BÀNG is voor de bóze stèm van z'n móeder &
ik begreep dàt Híj zich schùldig voelde; ik schraapte m'n verstand bij elkaar & zei:
"LÓPEN WE SOMS GEVAAR ALS WE NAAR BUITEN GAAN?" Mòshéh keek me niet áán,
maar knikte woord-loos van ja! Ìk ZWÉÉG lange tijd & de spanning was te snijden:
ik opende m'n mond! "Nìet DÓEN!" fluisterde
Yochèvèt! "Vráág nu niet vèrder:
je ZÍET toch hóe
Híj líjdt?"

Ze had
gelijk, Híj Lééd!
Maar ìk leed onder mijn onwetendheid!
Ik geef tóe: het dóet píjn om jouw kìnd te zíen líjden,
maar sòms móet je DÓÓR de píjn héén òm de WÁÁRHEID aan 't lìcht te brengen!
"EN ÌS DE FAMILIE SJOE GEWAARSCHUWD?" vroeg ik. Tóen kéék mijn énige ZÓÓN Mòsjéh me áán
en ik zàg zijn hùlpelóósheid: ik vóelde een steek in mijn hart omdat ik besefte dat ik
hem in 't nauw dreef, ík, zíjn "Gòdmoeder"/'péétmoeder'! 't Zwéét gùtste
van zijn vóórhoofd èn zijn lìppen trìlden:
"ÌK VÓER GODS BEVELEN UIT!
Méér níet!"
mompelde
hij
~~~

22 mrt 2015 - bewerkt op 23 mrt 2015 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende