7gk171 prinses Thermutis wàs Isis, dezelfde godìn
DIE HÍER ÀSJÉRÁ HÉÉT!
Zíj wàs dé gódìn die zich Thermutis noemde wanneer ze verscheen als de godin v/d vrùchtbaarheid ...
Zíj was de Móedergodin die Mòsjéh úit het wáter van de rivier tròk: zij was de koningin van mijn hémel; zóàls àlle godinnen was ze een Móeder, vróuw èn dòchter tegelíjk: ze héérste, verrùkte, vertéderde! 't Máákte níet meer úit hóe jíj HÁÁR nóemde: de moeder g ds, dé vrouw van g d of Bitya, de dòchter van g d, zíj wàs àlles wat de vrouw gòddelijk maakt; zíj ìs g d, àthàns dé míjne!
Hóe wàs 't mógelijk dat ìk, die nog nóóit 'n sprànkje godsgeloof in mezelf aangetroffen hàd, plòtseling gelóófde ìn déze godin!? 't Kwàm door mijn dóde vróuw die tégen me blééf spréken: 't kwàm dùs níet plòtseling, 't kwàm geléidelijk, òmdàt Bitya vòlhíeld èn míj níet lòs-líet! Maar, stáánde vóór ÀSJÉRÁ's bééltenis, besèfte ik dat er géén verschijnsel bestáát dàt één ènkele óórzaak heeft. Ik had 'n àfkeer gekregen van míjn gewèlddádigheid, mijn moordzùcht @ AeGYPTe, mijn potsierlijke opvatting over mànnelijkheid! Dááròm wàs er ìn míj zó'n hèftig verlàngen gegróeid naar 't aanbìdden van 't vróuwelijke en nú Ìk mezèlf dàt tóestond vóelde ik me vòlstromen: ik kàn 't niet béter uitleggen? Ik lègde mijn mànnelijkheid àf èn wèrd een MÈNSCH!
Ik wèrd op m'n schouder getìkt. 'Mèt 'n kleine bijdrage aan de tempel kunt u haar HÈBBEN!' fluisterde de tempelwàchter. 'Hóe bedóelt u?' vroeg ik. 'Wàcht híer!' zei de man. 'Ik bèn zó terùg!' De man liep weg & verdween i/d duisternis èrgens àchterìn de Tempel! Ik was geschròkken! WÀT hàd die man bedóeld met 'hèbben'? Hóe kòn ik Bitya 'hebben' nu zíj Asjera was? Zíj hàd míj, zóvéél wàs zéker, maar hoe kòn je als mèns nu 'n godìn bezìtten? De man kwam terug & was niet alleen. Naast 'm liep 'n gesluierde vrouw & ik wìst meteen hoe láát 't wàs, want in dìt land bedèkken àlléén prostituees hun gezìcht. Hìj bràcht haar voor me. "HÍER ÌS ZE!" zei hij. "U MAG HAAR HÈBBEN!" De vrouw tilde haar sluier òp waardoor ik haar zíen kon: ze was jong & mooi, maar de blik in haar ogen beviel me niet: ze was bàng! "IK WIL ALLEEN MIJN EIGEN VROUW!" zei ik. "IK WIL DE GODÌN!"
Zíj was de Móedergodin die Mòsjéh úit het wáter van de rivier tròk: zij was de koningin van mijn hémel; zóàls àlle godinnen was ze een Móeder, vróuw èn dòchter tegelíjk: ze héérste, verrùkte, vertéderde! 't Máákte níet meer úit hóe jíj HÁÁR nóemde: de moeder g ds, dé vrouw van g d of Bitya, de dòchter van g d, zíj wàs àlles wat de vrouw gòddelijk maakt; zíj ìs g d, àthàns dé míjne!
Hóe wàs 't mógelijk dat ìk, die nog nóóit 'n sprànkje godsgeloof in mezelf aangetroffen hàd, plòtseling gelóófde ìn déze godin!? 't Kwàm door mijn dóde vróuw die tégen me blééf spréken: 't kwàm dùs níet plòtseling, 't kwàm geléidelijk, òmdàt Bitya vòlhíeld èn míj níet lòs-líet! Maar, stáánde vóór ÀSJÉRÁ's bééltenis, besèfte ik dat er géén verschijnsel bestáát dàt één ènkele óórzaak heeft. Ik had 'n àfkeer gekregen van míjn gewèlddádigheid, mijn moordzùcht @ AeGYPTe, mijn potsierlijke opvatting over mànnelijkheid! Dááròm wàs er ìn míj zó'n hèftig verlàngen gegróeid naar 't aanbìdden van 't vróuwelijke en nú Ìk mezèlf dàt tóestond vóelde ik me vòlstromen: ik kàn 't niet béter uitleggen? Ik lègde mijn mànnelijkheid àf èn wèrd een MÈNSCH!
Ik wèrd op m'n schouder getìkt. 'Mèt 'n kleine bijdrage aan de tempel kunt u haar HÈBBEN!' fluisterde de tempelwàchter. 'Hóe bedóelt u?' vroeg ik. 'Wàcht híer!' zei de man. 'Ik bèn zó terùg!' De man liep weg & verdween i/d duisternis èrgens àchterìn de Tempel! Ik was geschròkken! WÀT hàd die man bedóeld met 'hèbben'? Hóe kòn ik Bitya 'hebben' nu zíj Asjera was? Zíj hàd míj, zóvéél wàs zéker, maar hoe kòn je als mèns nu 'n godìn bezìtten? De man kwam terug & was niet alleen. Naast 'm liep 'n gesluierde vrouw & ik wìst meteen hoe láát 't wàs, want in dìt land bedèkken àlléén prostituees hun gezìcht. Hìj bràcht haar voor me. "HÍER ÌS ZE!" zei hij. "U MAG HAAR HÈBBEN!" De vrouw tilde haar sluier òp waardoor ik haar zíen kon: ze was jong & mooi, maar de blik in haar ogen beviel me niet: ze was bàng! "IK WIL ALLEEN MIJN EIGEN VROUW!" zei ik. "IK WIL DE GODÌN!"
06 jul 2015 - bewerkt op 07 jul 2015
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 06 dec 2020 39466TussenDeUitersten Etty Hillesum>Christien, ik
- O 06 dec 2020 39465oG52VoorlopigNeemtHijZijnIntrekInHetPaleisVan
- O 05 dec 2020 39464og51’tIs48vC. ErWoedt’nBurgeroorlogInAeGYPTe,
- O 05 dec 2020 39463OG49 WatVolgt, IsNietAlleen'n RomeinseBurger-
- O 05 dec 2020 39462Mooie kwestie voor Erasmus, Spinoza & Hariri!
- O 05 dec 2020 39461OG48MaarAls´tEropAankomt, VechtenDeLegionairs
- O 02 dec 2020 39452OG46DeGeharde,Loyale&Gespierde MannenVanLEGIO
- O 02 dec 2020 39451OG45 CaesarInspecteertZijnTroepen:DeMannenVan
- O 02 dec 2020 39450OG44 In49BC,Bijna6JaarNaHetBloedbad, IsGallië
- O 02 dec 2020 39449 alle kleine kleutertjes stapten op hun auto-
- O 02 dec 2020 39448GK228 “Wááròm níet?” ‘Dááròm niet!’ Dawied~~~
- O 01 dec 2020 39447Og42 Over 't Algemeen Waren Romeinse Soldaten
- O 01 dec 2020 39446Og42DeIndringersDedenAlsofZeGehoorGavenAanDie
- O 01 dec 2020 39445Og40/41 ToenHetVoedselSchaarsBegonTeWorden, ~
- O 01 dec 2020 39444/227 ToenDawied GibeaNaderde, Trok Hem Vanuit