70 jaar geleden & nu: weinig verschil eigenlijk?

Onze wegen zijn veranderd! We trachten op zoo uitgebreid mogelijke wijze de menschen te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van hun voor- en nageslacht. Zoo is ook de verbeelding en popularisering van enkele begrippen op erfelijkheidsgebied heel nuttig net als op alle andere gebieden des levens. Wanneer iemand, die in zijn familie vele gevallen van zenuwlijders telt, wil gaan trouwen, dan is het heel goed als zij weten dat de kans op een "minderwaardig" nageslacht grooter is indien zij trouwen met iemand uit een eveneens "belaste" familie dan wel met iemand uit een kerngezond geslacht. Dit neemt niet weg dat de menschen zelf alleen de verantwoordelijkheid voor zo'n stap moeten dragen en dat we dan ook m.i. nooit tot dwang mogen overgaan: we weten immers alleen dat de kans aanwezig is op een nerveus of zwakzinnig kind, maar daarom is er nog geen zekerheid dat dit nu werkelijk zal geboren worden. Verantwoordelijkheidsbesef, vooral bij zo'n belangrijke stap als een verbintenis voor het leven, kan daarom nooit teveel worden aangekweekt. Huwelijken van neef en nicht uit "belaste" families zijn altijd dan ook zeer "gevaarlijk"! Ook hier dienen we de menschen op hun verantwoordelijkheid te wijzen: in enkele landen is 't huwelijk verboden aan menschen, lijdende aan besmettelijke geslachtsziekten, tenzij een medicus kan verklaren dat het gevaar van overbrenging niet meer aanwezig is. Ook hier hebben we in ons land geen wettelijke bepalingen, maar dit neemt niet weg dat de gevaren even groot zijn. Ook het overmatig alcoholgebruik kan niet anders dan nadelig zijn voor de geestelijke (en lichamelijke) volksgezondheid. Het feit dat alcoholmisbruik zoo vaak tot allerlei sexuele excessen leidt, zoodat er een samengaan is van twee bedreigers der geestelijke gezondheid, maakt deze stelling nog des te sterker. Ook hier komt het dus weer aan op het besef van verantwoordelijkheid, niet alleen maar voor onszelf, maar ook voor diegenen die na ons komen. Zoo komt ook de strijd tegen achterlijkheid en zwakzinnigheid op een heel ander niveau te liggen. Men tracht de menschen te doordringen, dat ze ook een taak hebben voor de toekomst. En als dan toch in een gezin, dat met dat alles ernstig rekening heeft gehouden, een achterlijk kindje komt?

De teleurstelling is meestal ontzettend groot en het kost een groote moeite om te berusten en het over te geven: en toch heb ik menschen gesproken, serieuze, verantwoordelijke menschen, die G d hebben gedankt, voor DEN zegen, die hun geschonken was in een diep achterlijk kind. Maar eer men zoover is, heeft men heel wat geleden. Jenneke zal nu ook al bijna zestig zijn: een heel leven zonder "levenstekens" ...