7/11 two towels

woda{N}? Karen Armstrong @ compassie voor jezelf!

Wanneer we vroeg in de ochtend wakkerworden, liggen we soms te woelen & vragen we ons af: waarom heeft niemand waardering voor mij? Waarom kan ik niet hebben wat die en die heeft?

Wanneer we van iemand houden, kunnen we bezitterig & boos worden als hij of zij zich onafhankelijk van ons opstelt.

Wanneer we van 't succes van 'n ander horen, wordt onze eerste re-actie vaak gekleurd door jaloezie & wrok.

We hebben 't gevoel dat we worden benadeeld doordat 'n collega mooi of briljant is, we kunnen buiten-sporig veel energie verspillen aan zorgen over ons imago of onze status, en we zijn voortdurend op onze hoede voor iets wat ons aanzien of ons gevoel voor eigenwaarde kan bedreigen.

We vereenzelvigen ons zó sterk met onze opvattingen dat we overstuur raken als we 'n discussie verlie-zen!?

We willen onszelf zo graag in 'n goed daglicht stellen dat we er moeite mee hebben om van harte sorry te zeggen & het liefst benadrukken dat 'de ander' ook 'fout zat'?!

't Gevolg van al deze concentratie op onszelf is niet alleen dat we onszelf doen lijden maar ook dat we anderen pijn doen.

Inplaats van onszelf ons chronisch kleinzielig & egoïstisch gedrag kwalijk te nemen, kunnen we beter kalm 't feit accepteren dat de oorzaak daarvan in onze oude hersenen schuilt.

't Reptielenbrein is erop ingesteld 't voortbestaan veilig te stellen, gaat uit van 'ik eerst'! ['t Wangedrag van Gekke Geertje, Brave Bram, Huppelende Hero enzo spreken boekdelen wat dat betreft met hun nerveuze tics & ijdelheid in al hun doen en laten van top tot {Even geduld a.u.b. Je verhaal wordt opgeslagen.} teen?]!

Zonder deze onverbiddelijke dwangmatige gerichtheid op onszelf zou onze soort de rest van de natuur nooit hebben overleefd!

Maar als we dat reptielenbrein ons leven volkomen en alsmaar weer laten overheersen, dan zullen we doodongelukkig worden & ook anderen ongelukkig maken ...

Ons egoïsme legt onze kijk op de wereld ernstige beperkingen op, omdat we de wereld alleen kunnen waarnemen door de vervormende bril van onze persoonlijke verlangens & behoeften.

Wanneer we 'n nieuwtje horen, vragen we ons onmiddellijk af hoe dit van invloed kan & zal zijn op onze eigen plannen & vooruitzichten.

Wanneer we met iemand kennis maken, wordt onze eerste indruk vaak gekleurd door typisch kenmerkende vragen als: Voel ik me aangetrokken door haar/hem/het?

Vormt hij/zij/het een bedreiging? Kan ik het/haar/hem op enigerlei wijze gebruiken? (VOORAL VOOR EIGEN DOELEINDEN!)

Daardoor zien we dingen of mensen zo dus nu meestal nig steeds niet zoals ze ècht zijn: we zijn bange, onzekere & rusteloze wezens, eindeloos in verwarring door onze mislukkingen & tekortkomingen, voortdurend paraat als 'n robotsoldaat om 'n immerdreigende aanval àf te weren ... & DÀT kan ons vijandig, wantrouwig & zeer (hoogst) onvriendelijk maken tegenover anderen.