58b er was nòg iets wat tot verwoesting v/d staat

DOOR AH AANGESPOORD HAD! ALS JE DOLFIEZALFIE H. NADER BESTUDEERT, ONTDEKT JE AAN HEM EEN KARAKTERTREK DIE JE ALS 'bindingsangst' - misschien beter nog als "vrees voor 't definitieve" - omschrijven kunt: 't lijkt erop alsof AH er door iets in hemzelf van weerhouden werd om zijn macht door 'n staatsonderneming alsook z'n wil door 'n vaste doelstelling te laten begrenzen? 't Duitse rijk, & zelfs 't Groot-Deutsche Reich waartoe hij dat in '38 uitbreidde, was voor hem níet iets wat hij consolideren moest of beschermen, maar altijd 'n springplank naar 'n héél ànder, nòg véél GRÓTER rijk! 'n Rijk dat wellicht helemaal géén DÚITS rijk hoefde te zijn, maar eerder 'n "GROOTGERMAANS" rijk, waarvoor híj zich niet eens meer geografische grenzen voorstelde: veeleer 'n voortdurend oprukkende 'ver-dedigingsgrens' die wellicht pas bij de Wolga, misschien bij de Oeral, of misschien pas bij de Grote Stille Oceaan zou 'ophouden'; Japan & Italia kwamen daarom ook 'goed van pas' in zó'n megalomane muchomacho waan waarin Berlin de wereldhoofdstad zou zijn & hij als god werd vereerd? Toen hij i/d al vaker aangehaalde toespraak van 28 april '39 z'n eigen loftrompet stak over 't feit dat hij 'de 1000-ja-rige historische eenheid v/d Duitse levensruimte weer hersteld' had, verwoordde hij niet z'n werkelijke gedachten: de 'levensruimte' die hij op 't oog had & op belust was., lag vèr wèg in Hèt Oosten & zij was niet historisch maar futuristisch! Hij liet eerder 'n déél van zijn werkelijke gedachten doorschemeren i/d al eveneens aangehaalde toespraak van 10 november '38, toen hij over de 'altijd weer volgen-de stap" sprak waaromheen het Duitse volk geestelijk voorbereiden moest. Maar als elke stap slechts de voorbereiding op 'n altijdweer daaropvolgende stap was, dan is er ook geen reden om ook maar ergens te stoppen & alle dingen die al bereikt wáren - of slechts aan-getroffen - duurzaam als staat te consolideren. Integendeel, àlle dingen die vastlagen, moesten gemobiliseerd worden & a/h rollen ge-bracht, àlles móest op voorlópigheid ingesteld worden & vanuit déze voorlópigheid geheel automatisch op permanente verandelijkheid!! Díe vergroting & uitbreiding duldde geen uitstel! 't Duits Rijk kòn niet langer als staat blijven bestaan als 't 'n volmáákt instrument wilde zijn? In dit opzicht bestaat er geen groter tegenstelling denkbaar dan tussen AH & Bismarck: deze laatste werd vredespoliticus toen hij 't haalbare bereikt had; ook de vergelijking met Napoleon is hier zeer leerzaam! Buonaparte is net als AH tenondergegaan als wereld-veroveraar, maar van zíjn prestaties als Frans staatsman is zeer veel bewáárdgebleven: zíjn grote wetgevingswerken, schoolsysteem, & Zèlfs z'n Strakke Staatsindeling met Departementen & Prefecten staat nòg overeind zoals híj ze neergezet heeft, ondanks alle latere veranderingen i/d staatsvorm? AH heeft géén staatsbouwwerk neergezet, & zíjn prestaties, waarmee hij 10 jaar lang duitsers e.d. 'overweldigde & de rest v/d wereld 'de adem benam', zijn kortstondig gebleken & nú al spoorloos: niet alleen omdat ze in 'n catastrofe zijn geëindigd, maar óók omdat ze nooit voor eeuwigheid bedoeld waren; AH was als pure prestatieatleet & speedfreak misschien wel veel sterker dan Napoleone Buonaparte. Doch één ding was hij nóóit: een staatsman.