5773 Louise

't Zou me niet verbazen als dat inherent is aan de perioden van maatschappelijke & persoonlijke onzekerheid. DÀN zoekt men naar scherpe(r) tegenstellingen, naar hyperbolen, naar goed & kwaad, naar zwart & wit, want dat geeft houvast? Er zijn weinig terreinen waarop woorden & eti-ketten - in overdrachtelijke, Herzbergiaanse zin, maar ook letterlijk de etiketten op verpakkingen - zoveel verwarring & polarisatie veroorzaken als 't terrein van landbouw & voedsel! Greenpeace noemt genetische modificatie altijd 'n 'besmetting' of 'vervuiling'. Milieudefensie spreekt zonder uit-zondering van 'dierenmishandeling', de biologische voedselbranche daarentegen van 'eerlijk' voedsel. De overheid gebruikt vaak 'consument' ipv. 'burger', alsof Den Haag heeft besloten dat 't volk makkelijker zoet te houden is als 't z'n bestaan beperkt tot 't passief consumeren van overvloed wat natuurlijk niet alleen 'n Nederlands probleem is: juist internationaal kunnen woorden tot ernstige diplomatieke onenigheid leiden. Ik (LF) kan me uit mijn tijd bij de Verenigde Naties eindeloze conflicten herinneren over de term multifunctionaliteit! In m'n wetenschappelijke onschuld had ik die term ooit gelanceerd voor 'n congres over de toekomst v/d landbouw, maar 't bleek i/d loop der jaren één v/d méést beladen termen uit de onderhandelingen over de herziening v/d internationale handelsakkoorden te worden. Voor mij betekende 't eenvoudigweg: 't feit dat 't platteland & de landbouw MÉÉRDERE rollen hebben voor de samenleving, bijvoorbeeld voedselproductie & natuurbeheer. Voor opkomende economieën als Argentinië bleek 't codewoord voor subsidies & oneerlijke handelsbarrières.

'n Fraaie illustratie van hoe woorden & etiketten kunnen leiden tot 'n patstelling hebben we de afgelopen weken gezien i/d reacties op de toe-spraak van Aalt Dijkhuizen, voorzitter v/d Wageningse Universiteit, ter gelegenheid v/d opening v/h academische jaar: AD pleitte voor groter inten-sivering & groter efficiëntie v/d landbouw. Z'n argument was dat inefficiënt produceren meer land in beslag neemt, & dat NL juist 'n voorbeeld & 'n exporteur moet zijn. Er is geen andere oplossing om de groeiende bevolking te voeden die de wereld in 2050 te wachten staat èn op tegemoet te komen aan de legitieme behoefte aan dierlijke eiwitten van 'n wereldwijde middenklasse? Dat betekent, heel simpel, 'n verdubbeling v/d voedsel-productie, naast 'n navenante groei in de vraag naar andere grondstoffen zoals katoen of jute (om maar even te zwijgen over biobrandstoffen).

Dit voorstel van AD was eenvoudig: de productie per hectare sterk verhogen & tegelijk de schadelijke effecten ervan op 't milieu te halveren, wat technisch goed te doen is, & NL, zo was zijn boodschap, moet daarbij 't voortouw nemen.