4gkbvoui 'goed, àls dàt zó ìs, kùs me dan!' zei ik
ÌK,
YÁËL, KÒN
HÈT NÍET LÁTEN,
WANT IK WILDE HÈM
NÒG STÉÉDS HÈBBEN, ÌN MIJN
BÈD, ÌN MÍJN LÉVEN, MAAR HIJ
WÀS DÉ VÍJAND & ik wilde hèm pas DÓDEN
nádàt hij bewézen hàd dàt híj míj lìefhàd!
Hij kùste me!
Ìs onze lìefde niet ÀLTÍJD gedééltelijk àngst? Hëbben we G d niet lief úit vréés?
SÍSÉRÁ vreesde me. Hij kuste me onderdanig en daarin verlustigde ik me! Ik dènk dat híj me op dàt moment wanhópig liefhad, zoals een hongerig kind de moeder liefheeft die hem een korstje brood geeft! 'Zóek je een schuilplaats mijn lief?' vroeg ik. 'Hèb je de slàg verlóren?' SÍSÉRÁ bóóg zijn hóófd en zei: 'Láát me alsjeblieft bìnnen in je tent!' 'Maar mijn Héér,' zei ik. 'Wáár zíe je me voor áán? Ik ben géén dòm kléin MÉISJE meer!' 'Àlsjeblíeft,' smeekte Sisera. 'De VÍJAND zit me op de híelen!' Ik dééd nèt òf ik DÍEP moest nädenken en ik zàg hem zwéten! 'Goed, kom bìnnen heer, KÒM bìnnen,' zei ik. 'Wéés níet bevréésd!' Híj dóók de tënt in zoals een bang koníjn in z'n hòl! 'Lìg!' zei Ìk op de tóón van 'n hèrder die z'n hònd een bevèl geeft! Híj strèkte zich úit òp mijn BÈD: Ìk kéék òp hèm néér & zàg 'n zíelig mèns die wìst dàt hij z'n dóód níet ontlópen kòn, maar zich kràmpàchtig vàstgreep áán z'n wáárdelóós GEWÒRDEN léven! Ik pàkte een déken èn dèkte hèm tóe! 'Gééf Me Àlsjeblíeft Wat Wáter Te Drinken,' vroeg hij. 'Ìk HÈB zó'n dòrst!' Ìk gàf hem water, ik ópende 'n mèlkzak èn gàf hèm mèlk te drìnken, 'n drànk voor kléine kìnderen! Híj ging zìtten èn drònk! Nädat hij gedrònken hàd strèkte hij zich weer úit & ik dèkte hem opnieuw tóe. Dìtmaal tròk ik de déken óver z'n gezìcht zódàt 'r niks meer van hèm was te zíen! 'Gá ìn de tèntópening staan!' zei híj. 'Àls 'r íemand kòmt vrágen òf er 'n màn bij je is moet je zèggen: 'Néé, er is híer níemand!'
'Er ìs híer níemand,' zei ik, 'BEHÀLVE Ìk!'
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende