38570217 Het Prille Ochtendlicht Sijpelde~~~~~~~~~

DOOR DE OPENING
VAN DE GROT WAAR MIRYAM OP DE STROMATRAS LAG.
DE STANK VAN DE ROOK DREEF NAAR BINNEN. HAAR HOOFD KLOPTE,
ALSOF ZE TEVEEL NIEUWE WIJN GEDRONKEN HAD?! Ze had kramp in haar buik,
maar de pijn en het ongemak waren niet erger dan tijdens een gewone menstruatie......
Ze was opgelucht dat ze de zwangerschap in een vroeg stadium beëindigd had: nú was
‘t àchter de rùg en kon zij deze periode achter zich laten èn haar leventje weer oppakken.
Flitsen van een droom schoten door haar gedachten. Ze probeerde zich te herinneren wàt
al die stèmmen hadden gezegd, maar zij kon zich de details niet meer voor de geest halen.
Ze had alleen nog maar een vaag, onbehaaglijk gevoel!? Waren er kinderen in de buurt?
Ze herinnerde zich flarden van haar nachtmerrie en deed voorzichtig haar ogen open. Naast
haar hoofd stond een grote bak met schoon water & ‘n handdoek ernaast. Haar kleren lagen
netjes opgevouwen binnen handbereik. ‘n Eindje verder stond een mand met fruit & ‘n kruik
met water, maar ze had geen trek! Paniek overviel haar. Werd ze in de gaten gehouden?
Ze wilde naar huis! Wàs ze maar thuis! Toen ze iets te snel overeind kwam, begon heel
de wereld òm haar héén te draaien. Ze wachtte even & stond toen langzaam weer op...
Ze hield zich vast aan ‘n uitstekende rand, terwijl ze zich gehaast waste en aankleedde!
Ze wilde hier zo snel mogelijk wèg? Her en der steun zoekend, liep ze de grot úit, het dag-
licht tegemoet! ‘n Dùn sliertje rook steeg op úit de afzichtelijk grijnzende Afgodskop! ‘t OCHTENDOFFER Was Gebracht. De priester, die de offergave van Miryams lichaam weggehaald had, was nergens meer te zien. Ze was volkomen alleen. ‘n Koude gòlf van misselijkheid overspoelde haar. Ze spuugde gal en kreunde , toen ze zich ‘t eerste deel herinnerde vàn Haar Dróóm? Kinderen, ja. Ze hadden haar verder aangesproken & haar beschuldigd! Maar er was nòg iets. Wàt wàs ‘t ook alweer: ze kon ‘t zich niet her-inneren...... ‘Ik wil naar huis,’ lispelde ze. De ezel, bevrijd van z’n làst, stond vastgebonden aan ‘n boom buiten de zuilencirkel! Miryam strompelde naar het beest toe en maakte hem lòs. Met haar volle gewicht leunde ze op het dier & liep op onvaste benen Het PÀD àf naar Gadara & van daaruit naar HIPPOS~~~