38325132 Marcus dacht aan de massa-executies, ~~~~

UITGEVOERD DOOR GOUVERNEUR GRATUS:
tientallen kruisen waaraan lichamen hingen, als een boomgaard vol met rottend fruit.
“NOU?” vroeg Marcus.
‘HUN AANWEZIGHEID ALLEEN IS AL BEDREIGEND GENOEG,’
antwoordde Pilatus, met ’n zweem van paniek in zijn stem.
“ZE ZEGGEN DAT ZE MET ME WILLEN PRATEN! ZE MÓGEN EIGENLIJK HELEMAAL NÍET
IN CAESAREA KOMEN ... ZE HEBBEN ZICHZELF VERONTREINIGD?! WIE WÉÉT WÀT MÍJ
NOG TE WACHTEN STAAT!? GA NAAR BUITEN. PRAAT MET HEN.
PROBEER ERACHTER TE KOMEN WÀT ZE WÌLLEN.”
Marcus wist dat Híj eropuit gestuurd werd als het offerlam!
Híj werd gewoon voor de leeuwen geworpen, want de Jóden kenden hèm als de officier
die gezorgd had voor het plaatsen van de medaillons. Als hij niet zou worden verscheurd,
zou Pilatus overwegen wat er vervolgens gedaan kon worden? Marcus had eigenlijk geen keus dus:
het was zijn plicht om als Roméin om zijn meerdere te gehoorzamen!
‘n Ritmisch soort van gemompel drong vanaf de binnenplaats door het raam naar binnen.
Gouverneur Pilatus sprak Latijn & Grieks, maar slechts heel weinig Hebreeuws.
“WAT IS DÀT?” wilde hij weten. “WAT ZEGGEN ZE?”
Marc spitste z’n oren. ‘Ze bidden, Excellentie. Zodra ze klaar zijn, zal ik hen toespreken!’
Felix bood aan hem te vergezellen. Omdat het kon betekenen dat ze hun dood tegemoet gingen,
was dat ‘n opvallend gebaar. De twee officieren lieten Pilatus achter,
omringd door ‘n stel cavaleristen als extra beveiliging......
Voordat ze vanuit het portiek de binnenplaats opliepen, bleef Marc even staan & dacht na.
‘Ironisch,’ zei hij. “WAT BEDOEL JE?” vroeg Felix.
Op dat moment besloot Marc de jonge man volledig in vertrouwen te nemen.
‘Het is ironisch dat de gouverneur niet naar Jeruzalem ging, terwijl hij wist
dat er zou worden geprotesteerd tegen die vaandels... en dat de protesterende Jóden nu
hierhéén zijn GEKÓMEN?! Een bevelhebber kàn zich niet verschúilen
voor de gevòlgen van zijn dáden, ook al doet hij nog zo z’n best.’

Het gebed was ten einde...
De hoofden bewogen niet langer òp èn néér...
‘DAAR GAAN WE DAN,’
zei Marcus...