38181/57 ‘Wat heb jíj met krokusbollen te maken?’~

TAVITA FRONSTE BEDENKELIJK HAAR VOORHOOFD. “IK HEB PERZISCHE BOLLEN BESTELD. DAT IS GENOEG OM MIJN VIJF HECTAREN TE BEPLANTEN! Het land ligt nu al tien jaar braak. Barak Bar Chalfi is 'n prima pachter! ÌK vind hèm de meest geschikte man voor deze klus. ‘t Stáát allemaal ook al zwart op wit. Ik heb het vanmorgen voordat we vertrokken opgeschreven, dus ban die slechte ideeën uit je gedachten.” Onwillig tuurde de oude vrouw in de doos. ‘Breng ze maar naar hem toe. Maar de stal-knecht en ik pakken onze spullen ìn! Morgenvroeg breng ik jou naar húis!’ Mopperend gaf Tavita nu haar kleren aan Miryam. Miryam verdween in de nacht die vol zoete geuren hing. Ze ademde diep in & voelde dat de pijn in haar hoofd langzaam minder werd. Ze was dankbaar voor de vermomming. ‘t Feestgedruis werd luider. ‘n Gloed verlichtte de noordelijke Wijk van ‘t Dorp waar ‘t Feest gehouden werd. Ze besloot al met al nu om zo verder te gaan zonder lamp, uit angst dat iemand haar wellicht toch herkennen zou: zij bedekte haar gezicht met de sluier & liep door de Poort het Dorp ìn. Ze hoorde de stemmen al van de familieleden van de bruidegom, die de ene na de andere dronk uitbrachten op de pasgehuwden. Het zou niet lang meer duren, en dan zou íederéén zoveel gedronken hebben dat ze háár niet eens meer zouden opmerken?! Het was een uitstekend plan, maar tòch aarzelde ze, bang om zich onder de feestvierders te mengen... Ze had er spijt van dat ze was gekomen en klemde de doos met bollen stevig tegen haar aan! Stèl dat Barak haar in het openbaar te schande zou zetten? Ze besloot nog even te wachten! Ze voelde dat ze dorst had en liep naar de waterput op ‘t marktplein van het Stàdje, ging op de stenen rand zitten & gooide ‘n kiezelsteentje in de Put. ‘t Duurde ‘n paar tellen voordat ze de plons hoorde. Hoe diep was die put? Ongeveer 30 vóet? Als ze gewoon achteroverleunde & zich liep vallen, zou alles meteen voorbij zijn want de vàl zèlf alleen zou wellicht al haar einde betekenen! Dan zouden El’azar & Marta haar wel terug- brengen naar Bethanië, spijt hebben dat ze háár als een Verstotene behandeld hadden èn zich schuldig- vóelen aan haar dood!? Ze zouden haar beenderen in 't Gràf naast Mama & Papa leggen... waar ze zou kunnen uitrusten. Slapen! Ze voelde de neiging sterker worden om in de Put te springen.... De stemmen riepen haar weer & beloofden haar vrede.... Maar Barak dan? Stel je voor dat zij om ‘t leven zou komen, juist nú ze misschien wel op ‘t centrale punt stònd òm Barak opnieuw voor zich te winnen? Nu zijn liefde haar misschien weer gelukkig zou kùnnen máken? Ze sloeg haar handen over haar oren & liep weg van de Put. Leunend tegen de ruwe stenen van ‘n armzalig huisje, dwong ze zich te denken aan de velden al vòl met saffraan, paarse krokussen, aan Barak die haar dankbaar zou zijn dat Híj nú zó óók deel mocht gaan blijven hebben aan zó’n winstgevende onderneming?!! Toen zag ze dat ‘n man de binnenplaats v/h Féést verliet & náár de Pùt tóekwam! Àchter hem scheen LÌCHT, zodat zijn gezicht niet te zien was in de schaduw. Hij was lang & slank. Zijn houding verraadde zelfvertrouwen. Ze verschool zich achter ‘n plank waarop de stenen vaten stonden die eerder die ochtend gebruikt waren om het water voor de mikva te halen, het ceremonieel reinigingsbad van de Bruid! Hij stond een tijdje naar die vaten te kijken? Toen wendde hij z’n blik àf! Vóelde hij haar aanwezigheid? Had Híj met òpzèt haar weg naar de Stad & naar ‘t Feest gekruist? Had hij haar bíj de Pùt zien zitten, terwijl ze overwoog om ‘n éind aan haar leven te gaan maken? Hoe dan ook, de aanwezigheid van deze man verdreef àlle gedàchten áán zelfmoord. Hij was al met al amper 20 voet bij haar vandaan. Ook Híj ging op de Rand van de Put zitten. Dus wellicht had hij nu zo hier ook afgesproken met iemand?! Of misschien was ‘t Feestgedruis hem even teveel geworden?