36943bbtq84TerugNaarErech: Nakdimon Verliet Het...

RAADHUIS. BUITEN DE POORTEN VAN DE TEMPEL STOND EEN ZWERM MUSSCHEN MET BRANDENDE FAKKELS TE WACHTEN. Smoezelig. Uitgehongerd. Barrevoets. Gekleed in afdankertjes. Ze smeekten hem: ‘Hier, mijn heer! Ik breng u waarheen u maar wilt!’ ‘Nee! Ik weet de weg! U bent rabbi Nakdimon! Ik weet waar u woont!’ Nakdimon keek naar al hun smekende gezichten. Dakloze jongens. Hongerig en verweesd. Ze waren afhankelijk van de liefdadigheid van mannen als Nakdimon om te kunnen overleven. ‘Kies mij, rabbi!’ ‘Nee! Míj!’ ‘Ik zorg dat u snel thuis bent! Ik weet de weg al wel naar uw prachtige huis, mijn heer!’ Vanavond stonden er maar twaalf jongens met brandende fakkels te wachten en één wiens fakkel niet brandde! Ze waren nu minder in aantal en jonger dan de gebruikelijke zwerm. De gemiddelde leeftijd van deze Musschen was zeven of acht jaar. Nakdimon vermoedde dat de grotere, sterkere jongens al ‘t gratis brood hadden weten te bemachtigen? Zij zouden het inmiddels wel verorberd hebben en zich warmen bij een kampvuur. Deze 13 broodmagere jongens waren zo te zien niet opgewassen geweest tegen de rellen van vandaag & waren waarschijnlijk onverrichter zake afgedropen... Maar ze hadden het in elk geval overleefd! Bij de ongeregeldheden was volgens de berichten al één Musch omgekomen, toen hij door een Romeins paard vertrapt was. Nakdimon keek elk kind peinzend aan. Hun smeekbeden ver-stomden onder zijn doordringende blik. Hij vond het moeilijk één stel jongens uit te kiezen om hem naar huis te brengen. Met opgewekte stem vroeg hij: “Dus jullie waren vandaag bij ‘t paleis van Herodes? Hebben jullie nog wat brood kunnen bemachtigen, jongens?” De jongens keken elkaar schichtig, bijna schuldig aan. Een magere, bleke knul antwoordde: ‘We waren er wel. Maar wij, die hier staan, waren te klein om iets te kunnen pakken, mijn heer. Het was er zó druk! Net als bij ‘t SOEKKOT? Iedereen was dronken. Er werd geschreeuwd en om èlk stukje brood gevochten. Sommigen van ons had-den geluk. Anderen niet!’ Het kind wilde het niet over zijn gesneuvelde kameraad hebben. Maar de pijnlijke herinnering aan zijn dood stond op elk gezicht te lezen. “Waarom zijn de andere fakkeldragers er vanavond niet bij?” vroeg Nakdimon en na lang aarzelen antwoordde de woordvoerder: ‘Er is vandaag ‘n Musch omgekomen, mijn heer, toen hij probeerde om ‘n muntje te pakken dat onder ‘n paard terechtgekomen was. De andere jongens begraven hem nu in de steengroeve. Ze hebben ons er met de fakkels op uit gestuurd, omdat wij de jongsten zijn...’