36885shr140’nAnderInkijkjeIn HetLevenVanDeSonntags

IN RAVENSBRÜCK IS ONS VERGUND DOOR WALTER SONNTAG ZELF, IN BRIEVEN DIE HIJ GERDA SCHREEF NADAT HIJ IN DECEMBER ‘41 HET KAMP HAD VERLATEN. Max Koegel, die een afkeer had van Sonntag was erin geslaagd om hem weg te krijgen; Sonntag werd naar ‘t Front bij Leningrad gestuurd. ‘t Echtpaar had echter geweigerd de SS-villa op te geven, ondanks de inspanningen van Koegel om het stel eruit te zetten. Gerda Weyand, die haar eerste kind verwachtte, bleef in Ravensbrück achter om te bevallen. In de brieven die hij vanuit Leningrad stuurde, schreef hij vaak over zijn leven i/h KZ kamp. Hij noemde zijn vrouw i/d aanhef ‘Dikkerdje’ & vroeg haar naar de villa, de meubels, zijn auto & de kippen: ‘Mijn lieve, goeie Dikkerdje [...] zorg dat alles op orde is. Staat de auto in de garage? Zijn de ramen dichtgetimmerd? Hoe ga je het aanpakken met de hond, de kippen & de duiventil?’ Hij vroeg of ze een reçu had gekregen voor 200 Mark aan wijn die hij bij de plaatselijke wijnhandelaar gekocht had. Uit de brieven blijken Sonntags bitterheid en boosheid over de be-handeling die hem voor vertrek ten deel gevallen was, en met name over de benoeming van een nieuwe vrouwelijke arts, Herta Oberheuser, die hij als een opzettelijk affront aan zijn adres opvatte. ‘Lieve Gerda, je zult niet geloven hoe vaak ik aan je denk, en ik maak me zorgen als ik eraan denk dat je daar bent zonder mij, volledig overgeleverd aan de genade van die dolle Oberheuser en haar entourage.’ Hij spoort Gerda aan niet te hard te werken, want ‘niemand zal je danken. Verknoei je tijd niet met werken voor dat schoftenpak,’ waarmee hij de staf van de SS bedoelde. In een brief is hij boos dat Gerda net zo behandeld wordt als andere SS-vrouwen en zelfs de vrouwelijke bewakers. ‘Houd altijd hun opleidings-niveau in gedachten,’ schrijft hij. ‘Lief Dikkerdje, wij zijn mijlenver verheven boven dat zootje. Als Koegel en anderen je op dezelfde voet behandelen als de vrouwelijke bewakers als het gaat om hun opleiding en de achtergrond van hun vrouwen, verbaas je dan maar niet.’ Met het verstrijken van de tijd krijgen zijn brieven een dreigende toon. Hij vraagt zijn vrouw waarom ze hem niet heeft geschreven - ‘Is het teveel gevraagd om me te schrijven?’ En wat dacht ze ervan om hem een jas voor de Leningradse winter te sturen? Was zijn wijnrekening al betaald? Ergens halverwege 1941 begon dr. Sonntag te moorden...