36880 ’Christos’ is Grieks voor ‘gezàlfde’ m.a.w.

Q&@
‘INGEWIJDE/ONTDEKKER/DESKUNDIGE’
Omdat ‘nazareners’ (nazoreeërs, natzrim/notsrim e.d.)
geloofden in Yesjoea als de allàng verwachte Messias als “Verlosser”
of ‘Gezalfde Koning der Joden’ ging de Griekssprekende wereld hen vaker christianoi,
christenen noemen?! Tegen ‘t jaar 200 AD (anno domini/na Christus) brak er voor al die
zo diverse christenen ‘n extreem kritieke periode aan!? ‘t Dreigende steeds verder vervallen
van ‘t Romeins Rijk & Romeinse Samen-leving werd bijna overal steeds duidelijker zichtbaar:
de rijken waren genotzuchtig, verslaafd en verslapt, de armen vaker opstandig en ook ‘t groeiend
aantal christenen leek te bewíjzen DÀT Rome nu geheel èn al ‘in verval was’. Voor Romeinse begrippen
was ‘t christendom ‘godloochening’ & ‘rebellie’ dat dùs omwille v/d Romeinse normen & waarden moest
worden úitgeroeid als ‘schadelijk bijgeloof’!? Christenen werden daarom in naam v/d Romeinse religie
vaker vervolgd en gedood, maar de daarbij gehanteerde wreedheden maakte Romeinse Keizers
ongeloofwaardiger & versterkte juist de christenen?! ‘n Nòg gróter gevaar dan de Romeinse
keizers vormden de ontwikkelingen binnen ‘t christendom zelf. Doordat ‘t in die 2e eeuw NC
ook al onderwerp werd van verstandelijke overwegingen, raakte ‘t verscheurd door dogmatische
tegenstellingen waarvan vele ‘n steeds ernstiger bedreiging zouden kunnen gaan vormen voor de tradities,
kerkelijk gezag & de praktijk?! Grote Alexandrijnse theologen als Pantaenus, Clemens & Origenes verzoenden
tussen de jaren 150 en 250 de christelijke leer met de zgn. Griekse ‘wijsbegeerte’!? Daardoor kreeg die LÉÉR
‘n intellectueler aanzien, maar werd tevens de weg zó ook verder geèffend voor nòg héviger theologische
twisten & gecompliceerde verwikkelingen vol huichelarij & lariekoek... Al i/d tweede eeuw had zich in Alexandrië
‘t gnosticisme ontwikkeld, een mystiek-christelijke stroming die door religieuze kennis de oorsprong en
bestemming van het ‘ik’ probeerde te ‘achterhalen’? Maar ook al andere scheuringen & ketterijen
dreigden de christelijke gemeenschap steeds meer te versplinteren & te verguizen: Marcion,
Novatianus, Arius, Pelagius & de duizenden monniken & kluizenaars die als vrome
boetedoeners teruggetrokken i/d woestijn leefden! Maar deze laatste trend zou
i/h Oosten door Basilius (330-379) & i/h Westen door Benedictus (480-544)
omgebogen worden doordat zij die asceten bijeenbrachten in
kloostergemeenschappen die aan strenger
kerkelijke richtlijnen ‘gehouden
waren’. We sullen UT
wel scene
...?!