36740shr138zurück nach Ravensbrùck über neobaubau?

Q&@ DE ZOMER WAS VOOR HET COMMANDO VAN STENENGOOISTERS NIET VRIENDELIJKER DAN DE WINTER: ze waren allemaal verbrand door de zon en degenen onder hen die nog niet lang in het kamp waren, boden een deerniswekkende aanblik; “HUN GEZICHTEN & BLOTE ARMEN & BENEN WAREN ROOD EN ONTSTOKEN, EN HUN HANDEN, DIE LANGS HUN ZIJDEN AFHINGEN, WAREN ONTVELD EN BLOEDDEN,” herinnerde Doris Maas zich. Soms kwam de leidster van het com-mando van stenengooisters naar het Revier, maar zij wist dat ze dat niet moest doen als Sonntag er was. Maar als er al verbanden uitgereikt waren, werden die niet verwisseld, zodat wonden binnen enkele dagen etterden & krioelden van de maden. Op ‘n dag zag Erika Buchmann een oude vrouw van dat commando op handen en knieën het hospitaal inkruipen:
“ZIJ ZAG ER VERSCHRIKKELIJK UIT! DE VERBANDEN HINGEN GESCHEURD OM HAAR HEEN. MAAR SONNTAG VERBOOD IEDEREEN OM HAAR TE HELPEN!” Bij een andere gelegenheid kwam Olga Benario langs. Haar handen waren ontveld en bloedden, maar inplaats van haar uit te schelden of te schoppen leek Sonntag tot ieders stomme verbazing medelijden met haar te hebben en bood hij haar hulp aan? Na twee jaar in het kamp had Olga indruk gemaakt op veel leden van het personeel & ook op andere gevangenen. Misschien had Sonntag haar lange, donkere gestalte in de Lagerstrasse gezien terwijl zij praatte met Doris Maase? Het was duidelijk dat zij op enig moment zijn aandacht had getrokken! “SONNTAG, DE GROOTSTE SCHOFT VAN ALLEMAAL, STOND HAAR TOE OM HANDSCHOENEN TE DRAGEN,” herinnerde Maria Wied-maier zich... Sonntag toonde ook enige interesse, en zelfs schoorvoetend respect voor bepaalde gevangenen die in de ziekenbarak werkten. Hoewel Doris Maase half Joods was, verliet hij zich op haar vanwege haas medische expertise. “MAASE, MAASE, WAAR IS MAASE?” riep hij vaak, zoals anderen voor haar hadden geroepen. Hij stelde Erika Buchmann aan als zijn persoonlijk secretaresse en hield haar bijna voortdurend in zijn buurt, zo afhankelijk was hij van haar vaardigheden. Ook wist hij zijn bewondering niette verbergen voor de Tsjechische journaliste Milena Jesenská, wier aan-dacht hij altijd probeerde te trekken. Op een ochtend bood hij haar de restanten van zijn ontbijt aan, die ze weigerde zonder hem te bedanken. Een andere keer hield hij haar staande op de gang en begon haar met zijn bamboestok onder haar kin te kietelen, waarop Milena deze tot zijn stomme verbazing vastgreep en op de grond gooide. Ze vertelde later hoe Sonntag haar aangestaard had en de woede en walging op haar gezicht had gezien! Daarna onthield hij zich van enig soort van toenaderingspogingen, maar kneep hij wel een oogje toe als Milena andere gevangenen hielp........