341 maandag 488 on virgins: momentopnamesvervolgen
In hoeverre verschilde het leven van mensen voor en na Yesjoe, of voor en na Nero: welke in-vloed hebben heiligen en beesten op het leven van hun tijdgenoten en nakomelingen? Die vragen zijn nu
nog net zo aktueel als tweeduizend jaar geleden! Welk verschil maakt het uit waarin je wel of niet gelooft?
De opvolgers van Augustus behoorden tot de familie van zijn vrouw. Tiberius is de schurk van Tacitus' Annalen, 'n gemelijk man, geoefend in de achterdocht en vol van een wellicht natuurlijke afkeer van mensen van wie hij vermoedde dat zij hem verlangden te vermoorden. Yesjoea is 't tegenover-gestelde! Caligula, iets aangenamer om aan te denken, was zo gek als een gieter. Claudius was een eer-lijke zwoeger, 'n wat onhandige prins van wie Augustus zich afvroeg of hij geestelijk wel helemaal normaal
was; 'niet helemaal erbij' was de populaire Griekse uitdrukking die de keizer gebruikte. Die prins schreef oude geschiedenis & bereikte de troon door 'n vreemd toeval. Want terwijl de soldaten Caligula vermoord-den, hield Claudius zich verborgen achter 'n gordijn; zijn voeten waren echter zichtbaar & een soldaat trok hem tevoorschijn; zij herkenden hem & riepen hem ter plaatse uit tot keizer. Er zullen weinig mensen zijn die over nero een goed woord willen zeggen; misschien zouden de Romeinen hem ietwat gemakkelijker hebben vergeven als hij niet zo'n artistiek temperament had gehad? Met hem eindigt 't Julisch-Claudische
huis; met Vespasianus bestijgt het gezond verstand de troon en het regeert [met uitzondering van de pe-riode van Domitianus] meer dan een eeuw lang. Een reeks keizers die hun opvolgers adopteerden, intelli-gente & standvastige mannen ~ zij rechtvaardigden de beschrijving van de Romeinse keizers als de schit-
terendste reeks namen in de geschiedenis. Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antonius Pius en Marcus Aurelius regeerden samen zo'n 96 jaar jaren. Met Commodus, de waardeloze, atletische zoon van Marcus Aurelius,
begint de wanorde weer? Die derde eeuw wordt gekenmerkt door wanorde! Je zou dus kunnen zeggen dat
die twee rijken, 't wereldlijke Romeinse rijk en 't Christelijke geestelijke loodrecht op elkaar staan, en ook tegelijk helemaal met elkaar verweven zijn? Ze produceren elkaar, werken elkaar tegen en houden elkaar tegelijkertijd ook in stand: alsof inderdaad als het ware bij wijze van spreken en schrijven via het vertellen,
die twee rijken tot stand komen als een onderhuids gevecht in alle mensen van alle tijden g d & duivel het
met elkaar aan de stok hebben, niet zonder elkaar kunnen, maar ook as 't ff kan elkaar naar het leven staan en alsmaar bevechten, liefkozen, buitensluiten, aanhalen, uitbannen & weer opnieuw opzoeken bin-nen in ons hart & onze ziel! De yetser/wil, 't instinct, drijfveer tot 't goede & 't kwade, 't mooie & 't boze?
This instance of the discourse of martyrdom turns out to be almost emblematic for textual forces that eventually would mark the greatest cultural difference between 'rabbinic Judaism' and the "Church"!!
As "orthodox" Christianity developed its definitive corpus of patristic literature, dissenting voices gra-
dually were either eliminated or homogenized into the "single-authored" text of the Church ~ emblematic
of this is Tertullians's exclusion from that canon ~ while in the rabbinic texts, the chorus of heterogeneity
{certainly on this, as on many questions} remained loud and cacophonous in the carnivalesque Talmud.
[In Ambrose's On Virgins, one of the functions of including the story of the martyred virgin of Antioch after the story of Thecla's miraculous escape from martyrdom is precisely to erase the ambarrassment of that escape.] The formation of these two different types of canon at about the same time, in approximately the fifth century, finally, provided one of the dividing points that would mark off a
hegemonic rabbinic Jewish culture very different from what achieved hegemony as orthodox Christianity.
In rabbinic Jewish textuality, the very fact that both options remain enshrined in the same text with the same consequent authority produces a religop-cultural situation in which schism can be avoided while nearly opposing ideological options both remain active. Several scholars, working from very diffe-rent disciplinary foundations, have pointed to this aspect as characteristic, and even determinative of rab-binic Judaism! From a transcendental standpoint, this theory of authority is paradoxal because it is seen to hang on the heteroglossia of dialogue, on speaking with many voices, rather than on the logi-cal principle of univocity, or speaking with one mind. Instead, the idea of speaking with one mind ... is ex-plicitly rejected; singlemindedness produces factionalism! Some have analyzed this difference from the point of view of historical sociology, arguing that unlike Judaism after the destruction of the Temple, Chris-tianity was dogmatic and hierarchical; dogmatic, in the sense that Christian leaders from early on claimed that their own interpretation of Christian faith was the only true interpretation of the faith, and hierarchical,
in that leaders claimed legitimacy for the authority of their interpretation as priests and bishops.
Kortom: geef mij maar de Joodse Yehosjoea met zijn Joodse volgelingen tussen de jaren 26 & 73 van die
eerste eeuw en de veelzijdigheid van de daaropvolgende eeuwen in bijna alle landen rond 't oostelijk eind
van de Middellandse Zee: al die fanatieke verketteringen, martelingen, executies, 't extreem sektarisme al of niet in de vorm van orthodoxen, katholieken, heidenen & scherpslijpers ligt me niet zo goed op mijn
maag. Psalmen en profetische teksten, Sjapo's interpretaties & de diverse evangelies zijn hoopgevend, en
weliswaar zeer propagandistisch, ietwat overdreven, aangedikt & opgeblazen, maar liever dat dan volevan-gelische pinksterfanaten die 't letterlijk willen nemen van kaft tot kaft met vingers op de atoomknoppen!!!
nog net zo aktueel als tweeduizend jaar geleden! Welk verschil maakt het uit waarin je wel of niet gelooft?
De opvolgers van Augustus behoorden tot de familie van zijn vrouw. Tiberius is de schurk van Tacitus' Annalen, 'n gemelijk man, geoefend in de achterdocht en vol van een wellicht natuurlijke afkeer van mensen van wie hij vermoedde dat zij hem verlangden te vermoorden. Yesjoea is 't tegenover-gestelde! Caligula, iets aangenamer om aan te denken, was zo gek als een gieter. Claudius was een eer-lijke zwoeger, 'n wat onhandige prins van wie Augustus zich afvroeg of hij geestelijk wel helemaal normaal
was; 'niet helemaal erbij' was de populaire Griekse uitdrukking die de keizer gebruikte. Die prins schreef oude geschiedenis & bereikte de troon door 'n vreemd toeval. Want terwijl de soldaten Caligula vermoord-den, hield Claudius zich verborgen achter 'n gordijn; zijn voeten waren echter zichtbaar & een soldaat trok hem tevoorschijn; zij herkenden hem & riepen hem ter plaatse uit tot keizer. Er zullen weinig mensen zijn die over nero een goed woord willen zeggen; misschien zouden de Romeinen hem ietwat gemakkelijker hebben vergeven als hij niet zo'n artistiek temperament had gehad? Met hem eindigt 't Julisch-Claudische
huis; met Vespasianus bestijgt het gezond verstand de troon en het regeert [met uitzondering van de pe-riode van Domitianus] meer dan een eeuw lang. Een reeks keizers die hun opvolgers adopteerden, intelli-gente & standvastige mannen ~ zij rechtvaardigden de beschrijving van de Romeinse keizers als de schit-
terendste reeks namen in de geschiedenis. Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antonius Pius en Marcus Aurelius regeerden samen zo'n 96 jaar jaren. Met Commodus, de waardeloze, atletische zoon van Marcus Aurelius,
begint de wanorde weer? Die derde eeuw wordt gekenmerkt door wanorde! Je zou dus kunnen zeggen dat
die twee rijken, 't wereldlijke Romeinse rijk en 't Christelijke geestelijke loodrecht op elkaar staan, en ook tegelijk helemaal met elkaar verweven zijn? Ze produceren elkaar, werken elkaar tegen en houden elkaar tegelijkertijd ook in stand: alsof inderdaad als het ware bij wijze van spreken en schrijven via het vertellen,
die twee rijken tot stand komen als een onderhuids gevecht in alle mensen van alle tijden g d & duivel het
met elkaar aan de stok hebben, niet zonder elkaar kunnen, maar ook as 't ff kan elkaar naar het leven staan en alsmaar bevechten, liefkozen, buitensluiten, aanhalen, uitbannen & weer opnieuw opzoeken bin-nen in ons hart & onze ziel! De yetser/wil, 't instinct, drijfveer tot 't goede & 't kwade, 't mooie & 't boze?
This instance of the discourse of martyrdom turns out to be almost emblematic for textual forces that eventually would mark the greatest cultural difference between 'rabbinic Judaism' and the "Church"!!
As "orthodox" Christianity developed its definitive corpus of patristic literature, dissenting voices gra-
dually were either eliminated or homogenized into the "single-authored" text of the Church ~ emblematic
of this is Tertullians's exclusion from that canon ~ while in the rabbinic texts, the chorus of heterogeneity
{certainly on this, as on many questions} remained loud and cacophonous in the carnivalesque Talmud.
[In Ambrose's On Virgins, one of the functions of including the story of the martyred virgin of Antioch after the story of Thecla's miraculous escape from martyrdom is precisely to erase the ambarrassment of that escape.] The formation of these two different types of canon at about the same time, in approximately the fifth century, finally, provided one of the dividing points that would mark off a
hegemonic rabbinic Jewish culture very different from what achieved hegemony as orthodox Christianity.
In rabbinic Jewish textuality, the very fact that both options remain enshrined in the same text with the same consequent authority produces a religop-cultural situation in which schism can be avoided while nearly opposing ideological options both remain active. Several scholars, working from very diffe-rent disciplinary foundations, have pointed to this aspect as characteristic, and even determinative of rab-binic Judaism! From a transcendental standpoint, this theory of authority is paradoxal because it is seen to hang on the heteroglossia of dialogue, on speaking with many voices, rather than on the logi-cal principle of univocity, or speaking with one mind. Instead, the idea of speaking with one mind ... is ex-plicitly rejected; singlemindedness produces factionalism! Some have analyzed this difference from the point of view of historical sociology, arguing that unlike Judaism after the destruction of the Temple, Chris-tianity was dogmatic and hierarchical; dogmatic, in the sense that Christian leaders from early on claimed that their own interpretation of Christian faith was the only true interpretation of the faith, and hierarchical,
in that leaders claimed legitimacy for the authority of their interpretation as priests and bishops.
Kortom: geef mij maar de Joodse Yehosjoea met zijn Joodse volgelingen tussen de jaren 26 & 73 van die
eerste eeuw en de veelzijdigheid van de daaropvolgende eeuwen in bijna alle landen rond 't oostelijk eind
van de Middellandse Zee: al die fanatieke verketteringen, martelingen, executies, 't extreem sektarisme al of niet in de vorm van orthodoxen, katholieken, heidenen & scherpslijpers ligt me niet zo goed op mijn
maag. Psalmen en profetische teksten, Sjapo's interpretaties & de diverse evangelies zijn hoopgevend, en
weliswaar zeer propagandistisch, ietwat overdreven, aangedikt & opgeblazen, maar liever dat dan volevan-gelische pinksterfanaten die 't letterlijk willen nemen van kaft tot kaft met vingers op de atoomknoppen!!!
04 aug 2008 - bewerkt op 04 aug 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 24 apr 2026 27Velen uit Galilea, Judea & v/d Overkant v/d Yar~
- O 23 apr 2026 Onder hen was ‘n man
- O 23 apr 2026 Maar het volk kon zich onmogelijk schuldig voelen
- O 23 apr 2026 26 Herodes de Grote werd opgevolgd door zijn zoon
- O 23 apr 2026 25 Ook Herodes was dus overduidelijk onberekenbaar
- O 22 apr 2026 RomeinenEdomietenHerodesJodenOorlogen&Bezettingen?
- O 22 apr 2026 Rondom ‘t begin v/d huidige jaartelling vormden de
- O 22 apr 2026 De Partij Der Farizeeën ontstond rond het jaar 120
- O 22 apr 2026 Uiteindelijk keken de Sadduceeën nu nauwelijks nog
- O 21 apr 2026 24 De partij der Sadduceeën vond haar oorsprong in
- O 21 apr 2026 23 Na ‘n lange ontwikkelingsperiode ontstond er om
- O 21 apr 2026 In 168 BC plunderde Antiochus de Te{m}pel in Yeroe
- O 21 apr 2026 Rond ‘t jaar 180 BC/VC was ‘t Grieks wereldrijk al
- O 20 apr 2026 22Griek Maccabee Jood Sadducee Farizee: Christenen
- O 20 apr 2026 Toen Ezra in Yeroesjalayiem arriveerde was de re-