33855Y2120341'tTweedeProbleemMetDezeTheorie is het
Q
GEBREK AAN BEWIJZEN!
Want wàt voor 'n bewíjs zou ik kunnen hebben dat ik in 'n 'vorig leven'
'n middeleeuwse boer was, 'n Neanderthaler Jager, 'n tyrannosaurus rex of 'n amoebe
(als ik ècht miljoenen Lévens hèb geléid, móet ik op 'n zeker moment ook 'n dinosaurus & 'n amoebe geweest zijn,
omdat MÈNSEN zo ongeveer pas de laatste tweeënhalf miljoen jaar bestaan)? Wíe garandeert mij dat ik in de toekomst
herboren zal worden als cyborg, intergalactisch ruimteverkenner of zelfs maar als kikker? Als ik m'n leven op die belofte baseer,
heeft dàt wel wat weg van m'n huis verkopen in ruil voor 'n gepostdateerde cheque van 'n Bank i/d Wolken! Mensen die betwijfelen
dat er na hun dood ècht zoiets als 'n ziel of geest óverblijft, proberen dus iets ná te laten wat ietwat tastbaarder is? Ik kan bv. 'n gedicht nalaten, of 'n deel vàn m'n kostbare genen? Míjn léven heeft zìn omdat mijn gedicht over 100 jaar nòg wel gelézen zal
kunnen worden of omdat mijn kinderen & kleinkinderen er dàn nog 'zullen kunnen zijn'! En wàt ìs de zìn van hùn léven?
Tja, dàt is hùn probleem, niet 't míjne! De zin v/h leven lijkt dus ook wel wat op 't dóórgeven van een handgranaat
waar de pìn úit is getrokken?! Zodra je hem doorgegeven hebt, ben je veilig!? Helaas wordt die bescheiden hoop
dàt je 'íets zùlt àchterlaten' zelden vervuld. De meeste organismen die ooit hebben bestaan zijn uitgestorven
zònder wàt voor genetische erfenis dan ook achter te laten. Dat geldt bv. voor alle dinosauriërs. Of ook 'n
Neanderthalgezinnetje dat uitstierf toen homo sapiens het overnam. Of de Poolse familie van mijn oma.
In 1934 emigreerde mijn grootmoeder Fanny naar Jeruzalem met haar ouders & twee zussen, maar
de meesten van hun verwanten bleven achter i/d Poolse plaatsjes Chmielnik & Częstochowa...
'n Páár jaar later kwamen de nazi's langs & die roeiden ze uit tot 't laatste kind. Pogingen om
'n culturele erfenis na te laten hebben zelden meer succes. Van mijn grootmoeders Poolse
familie is niets over, alleen 'n paar vervaagde gezichten i/h familiealbum, & nu zij 96 is,
kan zelfs mijn grootmoeder geen namen meer bij die gezichten noemen......
Want wàt voor 'n bewíjs zou ik kunnen hebben dat ik in 'n 'vorig leven'
'n middeleeuwse boer was, 'n Neanderthaler Jager, 'n tyrannosaurus rex of 'n amoebe
(als ik ècht miljoenen Lévens hèb geléid, móet ik op 'n zeker moment ook 'n dinosaurus & 'n amoebe geweest zijn,
omdat MÈNSEN zo ongeveer pas de laatste tweeënhalf miljoen jaar bestaan)? Wíe garandeert mij dat ik in de toekomst
herboren zal worden als cyborg, intergalactisch ruimteverkenner of zelfs maar als kikker? Als ik m'n leven op die belofte baseer,
heeft dàt wel wat weg van m'n huis verkopen in ruil voor 'n gepostdateerde cheque van 'n Bank i/d Wolken! Mensen die betwijfelen
dat er na hun dood ècht zoiets als 'n ziel of geest óverblijft, proberen dus iets ná te laten wat ietwat tastbaarder is? Ik kan bv. 'n gedicht nalaten, of 'n deel vàn m'n kostbare genen? Míjn léven heeft zìn omdat mijn gedicht over 100 jaar nòg wel gelézen zal
kunnen worden of omdat mijn kinderen & kleinkinderen er dàn nog 'zullen kunnen zijn'! En wàt ìs de zìn van hùn léven?
Tja, dàt is hùn probleem, niet 't míjne! De zin v/h leven lijkt dus ook wel wat op 't dóórgeven van een handgranaat
waar de pìn úit is getrokken?! Zodra je hem doorgegeven hebt, ben je veilig!? Helaas wordt die bescheiden hoop
dàt je 'íets zùlt àchterlaten' zelden vervuld. De meeste organismen die ooit hebben bestaan zijn uitgestorven
zònder wàt voor genetische erfenis dan ook achter te laten. Dat geldt bv. voor alle dinosauriërs. Of ook 'n
Neanderthalgezinnetje dat uitstierf toen homo sapiens het overnam. Of de Poolse familie van mijn oma.
In 1934 emigreerde mijn grootmoeder Fanny naar Jeruzalem met haar ouders & twee zussen, maar
de meesten van hun verwanten bleven achter i/d Poolse plaatsjes Chmielnik & Częstochowa...
'n Páár jaar later kwamen de nazi's langs & die roeiden ze uit tot 't laatste kind. Pogingen om
'n culturele erfenis na te laten hebben zelden meer succes. Van mijn grootmoeders Poolse
familie is niets over, alleen 'n paar vervaagde gezichten i/h familiealbum, & nu zij 96 is,
kan zelfs mijn grootmoeder geen namen meer bij die gezichten noemen......
10 feb 2019 - bewerkt op 13 feb 2019
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 20 apr 2023 44284261 Er woonden al Joden in Antiochië sinds de
- O 20 apr 2023 44281 260 Er waren volop armen in de stad en op de
- O 20 apr 2023 44280259Hoogstmerkwaardig hoeveel soorten dromen &
- O 19 apr 2023 44279258OudeLiedjes,JoligeMelodietjes,MallePietjes
- O 19 apr 2023 44278 257 Zo’n 400 jaar later, in 386 na Chr./A.D.
- O 19 apr 2023 44277Knijp droog, verdeel, heers & pest maar raak?
- O 19 apr 2023 44276256Ondergronds, uit ‘t licht, was geen moeite
- O 19 apr 2023 44275 255 Nòg frappanter (tenminste, voor wie niet
- O 18 apr 2023 44274 254 In Vigna Randanini zijn echter kochiem
- O 18 apr 2023 44273 253 I/d 2e/3e eeuw, toen twee rivaliserende
- O 17 apr 2023 44268252 Vroege synagogen waren dus zeker geen
- O 17 apr 2023 44267 251 De namen i/d Misjna zíjn die van wijzen
- O 16 apr 2023 44266 Met àndere woorden: de prachtige, overvolle
- O 16 apr 2023 44265 250 De tekens die om een menselijke figuur
- O 16 apr 2023 44264249 Áán ‘t uiteinde v/d synagogevloer die het