32442Y47 myDidialogen tussen apologeten & sceptici

Q&@ 'n Christelijk apologeet zou altijd antwoorden kùnnen: is er nog nooit íemand ècht 'uit de dood verrezen'? Misschien nog niemand - behalve Yehosjoea (G d rèdt)! Ìs dàt ònmógelijk, òndènkbaar & ònnavòlgbaar, in strijd mèt dé natúúrlijke òrde? Want wíe kàn nu héden ten dage nog met zékerheid vàststellen òf íets àl dan níet mógelijk of ònmógelijk ìs? Ja, i/d 17e eeuw wàs dàt màkkelijk te doen: de zg. cartesianen wáren àlwétend, zíj kènden bijna àlle bewégingswètten op hun dúimpje, ze wìsten precíes hóe ze de wèrkelijke dìngen van hetgeen uit de wáárneming vóórtvloeit èn 't mógelijke vàn hèt ònmógelijke móesten onderschéiden! Descartes poogde Mersenne úit te leggen - zònder succes, naar 't schijnt - dat zíjn ruimtetheorie héél góed verenigbaar wàs mèt het dògma v/d 'transsubstantiatie', maar 't valt zéér te betwijfelen òf híj zíjn lézers mèt zíjn úitleg hééft kùnnen overtuigen! Óók in 't kader van zijn fysica ìs de verrijzenis níet te verdédigen: de dóód ìs níet het gevòlg v/d schéiding vàn zíel èn LÌCHAAM, integendeel, de zíel schéidt zich vàn het LÌCHAAM òmdàt het lichaam stèrft, waarbij de dóód een lóuter mechánisch verschijnsel is? Òm móeilijkheden te vermíjden gaven rationalisten v/d 17e eeuw gewoonlijk slechts in meer globale zìn úitdrùkking vàn hùn GELÓÓF of godsdienstige loyaliteit, SÒMS misschien in alle oprechtheid, òf voorzichtigheidshalve, maar hun fideïstische redenéringen ('WIJ GELÓVEN ÌN ÀL WÀT ÒNZE RELIGIE ONS LÉÉRT, MAAR DAT ZIJN ALLE WAARHEDEN DIE MENSELIJKE REDE TE BOVEN GAAN, ZODAT 'T GEEN NÙT MEER HEEFT OM ZE GRONDIG TE BLIJVEN ONDERZOEKEN' kònden de Kerk of de theologen níet meer geruststellen, tenzij die er dezelfde kwalijke opvattingen op nahielden? Nee, 't was duidelijk dat 't sciëntisme, dat zich zowel op het terrein v/d empirische feiten àls op dat van het a priori aan 'GEOPENBAARDE WAARHEDEN' niets gelegen liet liggen, zich op geen enkele wijze verzoenen laat mèt het vermeend irrationele of 'sentimentele' geloof, aangezien dit geloof dingen insluit die niet slechts SUPER RATIONEM zijn, maar in 't natuurlijk licht van onze rede àbsoluut òntoelaatbaar ÈN ònmógelijk zijn. De zó begrepen scheiding was niet méér dàn 'n excuus om ànderen, ja ook zichzelf, te misleiden! Dàt is nú níet meer 't geval (zal de zg. christelijke apologeet zeggen)? Rationalisme & sciëntisme gaan onveranderd verder waar ze gebleven waren, maar de wetenschap heeft al lang geleden haar noodzakelijke solidariteit verloren! Wie KÀN volhouden dàt er absolute grènzen zijn aan wat mogelijk is, dàt er nu eenmaal gebeurtenissen zíjn díe volstrekt òndènkbaar zijn? Hóe die 'onmogelijkheid' te definiëren ìn 'n tijd waarin natuurkundigen het hebben over tijdskwanta, tachyonen, dé Big~Bang, de omkeerbaarheid van de tíjd ÈN het EX NIHILO opduiken van deeltjes? Kortom, ook in myDi kunnen myDiertjes van alles en nog wat tegenkomen op de 'verst' mogelijk verwijderde gebieden, tijden, geslachten, verdachten & komische machten & krachten van hoop, geloof, liefde, angst, verveling, haat, verdachtmaking, oppervlakkigheid, genot & 'geheimen', grote openbaringen, vreemde ontdekkingen, kunstzinnige artisticiteiten....