31023gkbvo574 telkens als ik Athalyah aankeek, ~~~

Q&@ DÀCHT ÌK: JE KRÍJGT JE TROON, JE HÓEFT JE BROERS GEEN KWAAD TE DÓEN, MAAR IK DURFDE ER ALLEEN VÁÁG OP TE ZÌNSPELEN! 'Wáár ìs díe Tróón?' vróeg ze méér dan ééns! Dàn wúifde ik in de vèrte & zéi: 'Dáár, in 'n móói Lànd, waar tienduizenden zullen róepen: "LÉVE DE KONINGIN!"' 'Zàl míjn Paléis gróter zijn dàn dìt?' 'Zéker kind, véél gróter!' Dàn zàg ik haar ógen éven tevreden worden alsof er 'n snelle vógel langs streek, maar dàn frònste ze weer & zei: 'Móet Ìk mij búigen voor de Kóning vàn dàt Lànd?' Ik zuchtte. 'Búig Ìk me voor je Váder?' vroeg ik. Ze kéék met haar zwarte ogen dwàrs dóór me héén & ik húiverde. Iemand die niet weet wàt líefde ìs kan 't verwarren met onderdanigheid? Ìk VLÙCHTTE wèg, omdat ik haar kille blik niet kòn verdragen! Hóe móest Ìk háár nu úitleggen dàt 'n vróuw géén Kóning kàn worden in dìt land, laat staan dat zíj, Athalyah, Kóning kòn worden van énig ànder land? Dàt zíj hóógstens de vróuw vàn 'n Kóning kòn wòrden èn dàt het aan haar overtuigingskracht & slìmheid zóu lìggen hóevéél màcht ze daardoor verwierf? Ze wàs prìnsès vànàf haar geboorte, ze zàg míjn màcht, die aanzienlijk ìs, van jongsaf aan, dàt ìs ùt probléém! Ze wìst níet dàt míjn bíjna koninklijke màcht me níet vanzèlf ìs tóegevàllen, maar dàt Ìk HÈB gevòchten òpdàt míjn stèm zóu wòrden gehóórd! Ze dàcht dàt dé màcht úit de hémel kòmt vàllen! Zij voelde zich uitverkoren bij gebóórte! Hóe zàl ze de mensen die háár in de wèg stáán behàndelen? Ik weet het: àls de tegenstrevers v/d góden ìn wíer gùnst zíj méént te stáán!? Ik kreeg 'n rare ÌNVÀL. Ik dàcht: ze moet de Zéé zíen! Nìet zómaar éven àls 'n réiziger die de kùstwèg vòlgt, maar gròndig, ze moet dóórdròngen wòrden van de zee. Ik weet niet precies waarom ik dacht dat de zee zou hèlpen, ik weet alleen dat ze vroeger míjn rusteloze zíel op òrde bràcht zònder dat ik m'n vruchtbare ònrust verlóór. Ik nàm háár èn Meribaäl méé. Mijn lijfwacht vòlgde ons. We gingen met 'n wágen. Athalyah verveelde zich de héle wèg. In MEGIDDO, waar we overnàchtten, wilde ze legeroefeningen zien & kòn ik háár alleen met dwàng weer ìn de wagen krijgen. Tóen kwamen we bij de zee, die hemelsblauw làg te schìtteren ìn de zòn. Ik ademde díep ìn & vóelde de bevríjding ìn mijn lìchaam strómen. We liepen naar 't strand. 'Ìk wìl op Meribaäls rùg,' zei ze, 'want ik ben móe!' 'Meribaäl ìs géén pàkézel,' zei ik. 'Je lóópt maar!' 'Géén pàkézel,' zei ze, 'maar híj ìs tòch 'n slááf?' Ìk stond STÌL & SLÓEG haar schróeiend op haar wàng. Ik zag tranen in haar ogen springen. We liepen woedend naar de zee. 'Kíjk naar de zee,' zei ik. Ze kéék. Haar wede zakte langzaam wèg, de verveling keerde terug & ze zei: 'Àls je de Zéé hèbt, HÈB je niets, omdat op Zéé géén MÈNSEN wónen!'
04 mrt 2018 - bewerkt op 07 mrt 2018 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende