30 Days Geen Forum

Hallo Diary,

Vandaag is dag 1 dat ik niet op een bepaalde forum online ben geweest. Ik zeg liever niet welk forum, anders bestaat de kans dat ik word herkend. Ja, zo erg is het. Ik ben enorm populair op dat forum door mijn bijna fulltime aanwezigheid, dan spreken we over ongeveer 6 uur per dag, mijn nachtrust leed er uiteraard onder want was er met regelmaat tot in de late uurtjes te vinden.

Maar goed, waarom zat ik zoveel op dat forum? Laten we van jongs af aan beginnen.

Ik ben van jongs af aan nooit echt gewaardeerd door mijn omgeving. Mijn vader overleed en thuis ging het niet zo lekker meer, ik was altijd het lastige kind met een ontwikkelingsachterstand en omdat ik tot aan de middelbare school het rustigste meisje was, was ik het pispaaltje van de klas en ben enorm vaak gepest. Al vrij jong ging ik samenwonen met mijn toenmalige man. Helaas bestond het huwelijk uit zowel mentaal als soms fysiek geweld. Ik ging bij hem weg.

Na ons breuk stortte ik me volledig in de virtuele wereld en kwam tegelijkertijd ontzettend veel kilos aan. Mijn leven leed eronder maar dat maakte me niets uit, ik was depressief en had geen hoop meer in de toekomst. Het virtuele leven hielp me om alles te vergeten. Soms was het leuk en soms werd ik ook online weer gepest. Maar dat weerhield me er niet van om online te blijven komen, als ik maar ´even´ afleiding had. Later besloot ik om af te vallen en dat is me gelukt, ik ben weer slank en zie er goed uit. Met nog altijd in de ban van het forum durfde ik meer van mezelf te laten zien, ik plaatste fotos van mezelf in leuke outfits, ik kreeg enorm veel complimenten en niemand durfde me meer belachelijk te maken zoals voorheen wel vaak gebeurde. ik kreeg zelfs meer online vrienden, niet alleen vanwege mijn voorkomen maar ook om mn vlotte babbels en vele grappen die ik maakte. Was altijd wel in voor een dolletje.

Ik vond het fijn, genoot van de aandacht en zat lekkerder in mn vel. Of niet? Want ik was nog altijd verslaafd aan het forum. Dat schudde me dan ook wakker toen er steeds vaker opmerkingen binnen kwamen over mijn aanwezigheid. Eerst vond ik het vervelend, want het was hun zaak niet, ik bepaal zelf hoe vaak en waar ik reageer. Maar de waarheid doet gewoon pijn. Ik ben inderdaad heel vaak aanwezig. Ik wil niet meer zo leven, en afgelopen nacht besloot ik om uit dat virtuele wereldje te stappen en vaker het echte leven in te gaan. Ik schreef mijn hobby´s op want dat was ik allang alweer vergeten. Ik schreef de belangrijke dingen die ik spoedig moet afhandelen maar altijd uitstelde door dat forum. Dat ik vaker onder de mensen moet komen, etc. Ik wil mezelf, als nieuw persoon in een nieuw slank lichaam dit keer in het echte leven leren kennen.

Dus ik ga de uitdaging aan om minstens 30 dagen niet op dat forum in te loggen, me volledig storten in de andere leuke dingen die ik graag doe en tot die tijd wil ik dagelijks (als het me lukt) hier updaten hoe het ervoor staat.

Vandaag is dus dag 1 en het lukt aardig. In de ochtend vond ik het wel iets moeilijk omdat ik gewend ben altijd nog even een half uur in bed te forummen maar vandaag pakte ik liever een schrift en pen en schreef mijn doelen op, wat me motiveerde het vol te houden. En het is nu al half 7 ´s avonds en ben er nog steeds niet op geweest! Vind het zelf een megawonder, maar ja, nog 29 dagen te gaan. Zucht. Ben benieuwd.

Ik zit nog wel regelmatig op internet omdat ik mijn e-mail moet checken in verband met belangrijke zaken en natuurlijk zal ik MyDiary regelmatig bezoeken voor een update, ik ben niet verslaafd aan dit forum, was hier tot vandaag nooit, ik zocht een site waar je je verhaal kan doen en typte zomaar Mijn dagboek op Google en kwam hier terecht. Ik wil mijn gevoelens opschrijven en het werkt misschien motiverend als anderen er reacties op geven.

Veel liefs.