2cw25c William James wist ook heel goed waarover

HIJ HET HAD TOEN HIJ OVER DIE PÍJNDREMPEL SCHREEF, OMDAT ÉÉN VAN DE MEEST INDRUKWEKKENDE ZAKEN DIE HIJ NOEMT, HEMZELF BETREFT - HOEWEL HIJ ZELF VERWIJST NAAR EEN FRANSE CORRESPONDENT:

'Eens - op 'n avond, de zon ging al onder - toen ik in 'n staat van filosofisch pessimisme verkeerde, en alleen nog maar slechte voor-uitzichten leek te hebben, ging ik 'n kleedkamer binnen om iets te pakken. Plotseling overviel mij, zonder waarschuwing, uit de duister-nis, 'n enorme angst, en werd ik vreselijk bang voor mijn eigen bestaan. Tegelijk kwam er een beeld in mij op van 'n epileptisch patiënt die ik i/d inrichting gezien had, 'n jeugddig persoon met zwart haar & 'n groenige huid, compleet idioot, die gewoon was om de hele dag op één v/d banken door te brengen, of liever gezegd op één v/d planken tegen de muur, met de knieën opgetrokken tot aan zijn kìn, & met het ruwe grijze onderhemd, zijn enige kleding, over zich heen getrokken, hèm hélemaal bedekkend. Hij zat daar als 'n soort van gebeeldhouwde AeGYPTische kat, of 'n Peruviaanse Mummy, die alleen zijn zwarte ogen bewoog & er niet menselijk uitzag! Dìt beeld èn mijn angst versmolten als het ware met elkaar. Díe vòrm BÈN ìk, zó vóelde ìk, in potèntie?

Ik Bezìt níets dat mij tegen dat Lòt kàn beschèrmen,
als míjn úúr gekómen zou zijn zoals zíjn uur ooit voor hèm gekomen was. Ik grúwde zozeer van hem, & ik was me zozeer bewùst VÀN de tíjdelijkheid VÀN òns verschìl, dat 't léék òf mijn lìchaam, dat tot DÀN tóe héél stevig aangevoeld hàd, veranderde in 'n trìllende, àngstige massa. Déze ervaring veranderde alles. Ik werd Òchtend ná Òchtend wàkker met een gevoel van àngst in mijn maag, èn met een gevoel van onzekerheid over het leven dat ik nog nooit eerder hàd gehad en dat ik sindsdien ook niet meer HÈB gehad!

Hèt Wàs àlsòf mij iets Onthùld werd; & hoewel de gevoelens van dàt momènt verváágd zijn, hééft díe ervaring míj veel geléérd over de morbide gevóelens van anderen?! De àngst verliet mij geleidelijk, maar maandenlang DÙRFDE ik niet naar búiten als 't dònker was?

Ik was èrg BÀNG om alleen te zijn? Ik herinner me dat ik me dat ik mij àfvroeg hóe ànderen kònden léven, hóe ìk zèlf geleef had, onbewust VÀN die poel van onzekerheid ònder het òppervlak VÀN hèt léven! Mijn moeder, die een vrolijke vrouw was, leek mij wel in het bijzonder 'n perfecte paradox omdat zíj zich níet bewust leek te zijn VÀN geváär. Ik zòrgde ervoor dat ik haar gemoedstoestand níet verstoorde door over die van míjzèlf te praten.'