2971799ksvati: in Ramadi kwam ik om 6 uur aan, en

IK
BEN MAAR
NIET VERDER GELIFT
NAAR RUTBA, OMDAT IK
MÓE WAS, EN IK WOU OOK
DIT DEEL VAN DE WOESTIJN ZIEN!
Ik ben met 'n jongen wat door 't stadje gelopen
en hij nam me mee naar huis, in een primitieve wijk.
Moeder werd eerst gewaarschuwd dat ze uit 't zicht moest blijven,
maar ze kon wel heerlijke koffie maken. In 'n klein kopje, sterke koffie met cacao.
Dat 'n bezoeker moeder de vrouw niet in huis MÀG zien, is in 't hele Midden-Oosten de regel,
maar in Irak was d positie van de vrouw nòg slèchter dan in Syrië & Jordanië! Bijna ÀLLE vrouwen
lieen met 'n lange, zwarte Dóek óver hùn kléren, van hun hoofd tot aan de grond. Je kòn àlléén maar
hun gezìcht zien, verder níets! Het wáren nèt nònnen, als je ze zàg lópen. In 'n grote stad als Bagdad waren er
natuurlijk ook meisjes & vrouwen die zó'n ròtdìng níet òmhàdden, maar zelfs meisjesstudenten zàg je váák nòg van
Tòp tòt Téén ìn het Zwàrt! Vrouwen kwamen niet in restaurants, ze mòchten búiten òp de GRÒND zìtten òm hùn hàpje
te éten? In de stad schenen familie-restaurants te zijn, maar àls 'n bùs vèr búiten de stad ergens stopte, en ÀLLE MÀNNEN
gingen theedrinken, dan bléven de vrouwen in de bus! En geen MÀN die ze ook maar íets BRÀCHT?!! 't Wàs ècht nog 'n maatschappij
vàn jòngens òf MÀNNEN ònder èlkáár: vrouwen híelden zich erbúiten, àlsòf ze dáár géén ráád méé wìsten. Jongens binnen samen in 'n restaurant éten, zíj líepen geàrmd óver stráát, of hand in hand, ze zoenden àls ze èlkáár hàrtelijk wìllen begróeten!
01 nov 2017 - bewerkt op 03 nov 2017 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende