Om
half acht
stapte ik in
de stadsbus om bij
de bus naar Mafraq te komen,
maar ik ging een paar haltes te ver.
En die andere bus vertrok pas om negen uur
en reed ook nog eens heel Amman door, zodat ik er pas
om half twaalf was. Als ik met een taxi gegaan was, zou ik twee à drie gulden
kwijt geweest zijn, nu met de bus anderhalve gulden! Maar dan was ik er wel veel eerder geweest,
nu was het te laat om nog weg te komen. Aan het begin van de weg naar Bagdad, aan de rand van de woestijn,
stond al een douanekantoor, niet bij de grens, middenin de woestijn? Allerlei mensen, ook bedoeienen, maar geen Europese Trekkers, probeerden er een lift te krijgen. Het leek wel of ik in Amsterdam bij de Utrechse Brùg was, daar stonden in die jaren vaak tien lifters bij elkaar! Toen ik er een poosje stond, zei iemand dat ik de naam Bagdad verkeerd op mijn zwarte koffertje geschreven had. De pùnt moest niet bóven de eerste letter staan maar erònder, nú stond er Nagdad! Het liften lukte dus niet, zodat ik een hotel opzocht.
De volgende ochtend was ik om acht uur al het hotel uit, en terwijl ik naast de grote weg liep, stopte er al een vrachtwagen uit
Koeweit naast me. 'For nothing, no money?' vroeg ik voor alle zekerheid, en dat was goed. De Arabieren die met een
vrachtwagen liftten, betaalden WÈL iets. En dáár ging ik de Gróte Syrische Woestijn in. Het eerste stuk was nog
betrekkelijk groen en er liepen dan ook hele kudden schapen & geiten, maar na een kilometer of 50 zag je
allemaal zwarte keien. En dàt duurde zó ruim 100 kilometer. Tussen die stenen groeide niet veel, maar
toch waren hier en daar wat groene plekken in dat gekke zwarte landschap. En daar waren toch
meestal wel weer wat schapen of een paar ezels met een herder erbij. Tóen werd het ineens een
zandwoestijn, bijna zònder stenen. Her en daar zag je ook kamelen en één keer een èchte
karavaan van misschien wel 50 kamelen. In de tijd van AVRAHAM hadden ze díe nog niet
en was het onmogelijk om die héle woestijn dóór te komen. Mèt hun schaapskudden
trokken ze in die tijden langs de EUFRAAT òm de woestijn héén, van UR, in het
zuiden van IRAK, naar SYRIË & PALESTINA! Ezelskaravanen, díe waren er tóen
al WÈL, maar díe trokken níet dóór de wóestíjn! [Ouwe jonge Mòr was toen
nog in Israël & overwoog de oversteek v/d Yardeen naar Jordanië & DÀN
VIA Irak & Iran VERDER naar China... Maar dat alles zou anders gaan
lopen in de daarop volgende maanden & jaren. Eerst kwam nog die
zesdaagse oorlog begin juni '67 & 't rondjes vliegen & varen
deswegen, in '68 pas met Sue
Jensen uit Fresno lopend &
liftend heen & weer naar India
via Turkye, Perzië, Afghanistan,
Pakistan, Kashmir, Madras,
Kerala, Calcutta
etceterara.]