DE WEG WAS BREED EN MOOI,
MAAR ZOMAAR ÌNÉÉNS STOND ER EEN BÒRD '30 KM'
TWEE METER VOOR EEN WEGOPBREKING, ZÒNDER EEN RODE LÀMP OFZO!
OF ER STOND EEN ONVERLICHTE VRACHTWAGEN OP DE WEG. IN BULGARIJE MOCHTEN ER
IN ÈLK GEVÀL GEEN FIETSEN OF PAARDEN-EN-WAGENS OP DE AUTOWEG KOMEN! IK MOEST ER NIET AAN DENKEN
DAT WE DIE ER OOK NOG BÍJ HADDEN GEHAD, NET ALS IN JOEGOSLAVIË! DE GEWONE MENSEN IN TURKIJE WAREN WEL VRIENDELIJKER DAN IN JOEGOSLAVIË OF BULGARIJE! We gingen om een uur of half twee, toen we ingezien hadden dat Istanbul nog
té vèr was, in 'n chauffeurscafé koffie drinken, en raakten meteen in gesprek, sommigen kenden Duits. De koffie kregen we van iemand aangeboden. En zó zou het in Turkije óveràl gaan. Het was èchte Tùrkse koffie, die we trouwens in heel Joegoslavië al eerder gedronken hadden, in speelgoedkopjes, soms héle móóie! Af en toe kreeg je 'n koperen koffiekannetje aan 'n lange stéél, & dat moest je ìn je kòpje òmkeren. Maar 't viel tóen al òp dat er véél méér théé, TSJAI, gedronken werd, in smalle hoge ronde glaasjes. In 't tweede
café zijn we heel làng BLÍJVEN zìtten. 't Stond bij 'n benzinestation: díe zag je híer òm de paar kilometer, van ÀLLE bekende
merken, terwijl je ze in de communistische landen pas na úren ríjden zag? Híer kregen we de thee óók weer gratis......
De baas kende goed Duits, hij ging elk jaar op vakantie naar Duitsland, zei hij. Twee agenten van de wegenpolitie
kwamen ook theedrinken, maar de baas vertelde, waar ze bij waren, dat hij de auto van Bernd wilde kopen, want
hij kende de trucjes om hem óver de grens te smokkelen: dàt hàd hij al een paar keer gedaan?!! En daar .....
gingen we weer, & 't was jammer dat we niets v/h landschap konden zien! WÈL kwamen we af en toe door
kleine stadjes met minaretten, maar veel zag je er niet van. Tegen 5 uur naderden we Istanbul
& zagen de zee! De lichtjes v/d Stàd weerspiegelden in 't donkere water!
't Laatste stuk v/d autoweg was nu verlìcht, dàt was
pràchtig om te zien vanuit de
hoogte, die kronkelende
slang van
lichtjes.