27492Spiltijdvolken 1600-900 bCEvC de eersten die

De eersten die een spiritualiteit ontwikkelden waarin het gedachtegoed van de latere spiltijd tot uiting kwam, waren herders op steppen in Zuid-Rusland die zichzelf Arya, ofwel Ariërs noemden. Deze ariërs waren geen aparte etnische groep, en ARYA had niets met ràs te maken maar met trots, en betekende zoiets als 'nobel' of 'edel'. Ze waren nog een los verband van stammen die 'n gemeenschappelijke cultuur deelden. Omdat ze een taal spraken die later de basis zou gaan vormen voor verschillende Aziatische & Europese talen, worden ze ook wel 'Indo-Europianen' genoemd. Ze hadden al sinds 4500 BCE/v.C. op de Kakausische steppen gewoond, maar halverwege het derde millennium zwierven sommige stammen steeds verder weg, totdat ze ongeveer 't huidige Griekenland, Italië, Scandinavië & Duits land bereikten. Tegelijkertijd dreven de Ariërs die op de steppen gebléven waren geleidelijk úit elkaar & vormden zo twee afzonderlijke volkeren, die verschillende varianten van het oorspronkelijke Indo-Europees spraken. 't Éne gebruikte 't Avestische dialect, 't andere een vroege vorm v/h Sanskriet. Maar ze waren nog wel in staat om contact te onderhouden doordat hun talen in dit stadium nog erg op elk ander léken, & tot rond 1500 vC leefden ze vreedzaam naast elkaar, met dezelfde culturele & godsdienstige tradities. 't Wàs 'n kàlm, sedentair bestaan. Doordat paarden nog niet gedomesticeerd waren, konden de ariërs niet vèr reizen & wàs hùn horizon beperkt tot de steppen. Ze bewerkten hun land, hoedden hun schapen, geiten & varkens & stelden vooral veel prijs op stabiliteit & continuïteit. 't Waren géén oorlogszuchtige volkeren, want afgezien van een paar schermutselingen, onderling of met andere, rivaliserende groepen, hadden ze nog geen vijanden & geen ambities om nieuwe gebieden te veroveren. Hun godsdienst was eenvoudig en vreedzaam. Net als andere oude volkeren voelden de ariërs 'n onzichtbare kracht in zichzelf & in àlles wat ze zagen, hoorden & aanraakten. Storm, wind, de bomen & rivieren waren nog geen onpersoonlijke, onbezielde fenomenen. De Ariërs voelden zich ermee verwant & vereerden ze daarom als iets goddelijks. Mensen, godheden, dieren, planten & natuurkrachten waren allemaal evenzovele manifestaties van dezelfde vanouds 'bekende' goddelijke 'geest', die in het Avestisch MAINYU & i/h Sanskriet MANYA genoemd werd, iets dat hèn bezíelde, ondersteunde en vooral ook veréénde? Tussen de Vale Ouwe & het Verre Oosten kunnen we dàt alles nog steeds tegenkomen & ervaren met wat geluk: 't enige wat je nodig had in de jaren zestig van de vorige eeuw was 'n rugzak met warme slaapzak & wat kleren voor onderweg ......