27094/145 de ouweMor, de staatIsraël & Petra@Urdun

Op de dag na de terugtrekking van de laatste troepen, 14 mei 1948 (Mòr was nèt 3 jaar jong), riep DawiedewiedewieDavid Ben-Goerion de staat Israël uit. De USA waren het eerste land dat deze nieuwe staat erkende (net als NL ooit de USA), onmiddellijk gevolgd door de USSR.

De staat Israel had 't voordeel van 'n veruit superieure organisatiegraad, gecombineerd met financiële steun van 't internationaal jodendom & al snel na de stichting v/d staat volgde er allerlei paramilitair Palestijns/"Kana'anitisch" verzet! De Arabische staten schoten die Palestijnen te hulp & trokken op 15 mei het gebied binnen dat bij de scheiding aan Palestina toegewezen was?

De Arabische troepen die in dit stadium Palestina binnentrokken bestonden uit 6000 Jordaniërs, 9000 Irakezen, 5000 AeGYPTenaren, 1500 Syriërs, 1800 Liba-nezen & 3500 vrijwilligers uit diverse andere Arabische landen & streken! In totaal telden de Arabische Strijdkrachten dus meer dan zo'n 46.000 man?

't Israëlisch Leger in Palestina bestond uit 17.000 man mobiele aanvalstroepen, 18.000 semi-mobiele aanvalstroepen, zo'n 50.000 gewone verdedigingstroepen, 12.000 leden v/d Irgun & tussen de 400 & 800 leden v/d Stern Gang, wat 't totale aantal soldaten aan Israëlische zijde op 97.800 bracht?

'n Bericht van Reuters uit die tijd meldde dat 't ministerie van BuZa van Groot-Brittannië gezegd had dat de UN zou ingrijpen als Arabische troepen het door Israel opgeëiste grondgebied betreden zouden, maar dat er niets gebeuren zou zolang de Arabische troepen hun bewegingen beperkten tot 't grensgebied van 'n toen overigens nog niet erkend Arabisch bestuur...

Musa al-Alami omschreef de militaire situatie als volgt: 'De voornaamste zwakte van de Arabische troepen was dat zij dus weliswaar niet nog echt verrast waren door de gebeurtenissen, maar dat zij ook niet echt goed voorbereid waren, terwijl het joodse leger volledig voor-bereid wàs. Wij behandelden de strijd op dezelfde manier als eerdere onlusten, terwijl de joden dit benaderden als 'n complete oorlog ...

Wij voerden 'n ad-hoc-beleid, zonder eenheid, zonder overkoepelende strategie & zonder duidelijk leiderschap. Onze verdediging ontwik-kelde zich afhankelijk van de gebeurtenissen & er heerste chaos! Elk land voerde z'n eigen strijd & alleen de landen die echt dicht bij de joden woonden trokken werkelijk tem strijde!

De joden voerden hùn oorlog met 'n eensluidende strategie & duidelijke leiders, & Israel kende bovendien algemene dienstplicht! Onze wapens waren slecht & vol gebreken, terwijl de vijand goede & effectieve wapens bezat... Onze doelen i/d strijd waren verward & divers. 't Doel v/d joden was om de strijd te winnen!'