2018 is begonnen

In de nacht van zondag op maandag, klokslag twaalf uur, wisselde het jaar 2017 haast onopgemerkt naar 2018. Met gemengde gevoelens liet ik 2017 achter me. Een jaar dat in ieder geval stukken beter was dan 2016, maar zeker in de eerste helft ook mindere kanten kende. Maar tegelijkertijd mij een nieuw leven heeft gegeven op een plaats in Amsterdam, waar ik thuis ben gekomen. Een straat van 500 meter, die mij meer dan waar ook het gevoel heeft gegeven op de juiste plek te zijn.

Voor ik de allereerste keer op de Zeedijk kwam, vervloekte ik de straat. Het was een straat die (achteraf geheel onterecht) alleen voor toeristen bedoeld was. Het had voor mij weinig met Amsterdam te maken. Maar het tegendeel bleek waar. Vanaf eind mei heb ik de mooiste, liefste en de meest unieke mensen leren kennen. Stuk voor stuk mensen die een ander oprecht willen kennen, waar normen en waarden hoogtij vieren, waar hulp ongevraagd geboden wordt en waar het enige oordeel is of men al dan niet deugt. Wie deugt is altijd welkom, in welke stemming of welk humeur dan ook. Wie niet deugt is kansloos. Ik voel me gezegend, voor zover ik dat als atheist kan zijn, met al deze mensen om me heen.

Deze mensen hebben me de positiviteit in mijn leven teruggegeven. Ik kijk weer vooruit en geniet van de meest kleine dingen. Natuurlijk zonder te vergeten wat de pijnen zijn in mijn leven.
De huidige stand van zaken: Ik werk bij twee fantastische, totaal verschillende, bedrijven op de "Dijk", voel en beleef de liefde van een fantastische vrouw op onze eigen wijze, die uiteindelijk meer traditioneel is dan we pretenderen en uiteindelijk ook in de laatste weken van 2017 zo hebben betiteld.

Het is nu drie januari 2018 en ik heb besloten om een dagboek bij te gaan houden. Voor wie? Ik weet het nog niet, misschien wel alleen voor mezelf om me te kunnen uiten, om stil te staan bij mijn leven, om mijn gedachten te ordenen. Maar misschien ook voor mijn dierbaren, mijn vrienden om heen, zodat ze mij ook van andere kanten leren kennen en niet alleen de "meeste valse hetero van de Dijk" leren kennen, maar ook de Ed die ik te vaak afscherm van mensen. En misschien wel voor mijn kleine meisje, zodat ze ooit kan lezen hoe haar vader leeft en hoe haar rol in mijn leven is, nu ik haar zo mis.

Ik zal pogen om hier open te zijn, om mijn gevoelens te uiten en niet alleen de positieve.

Mag je een dagboek opdragen aan mensen? Misschien wel niet, maar ik denk graag out of the box. Dit dagboek draag ik dan ook op aan de meest belangrijke vrouwen in mijn leven, ironisch genoeg allen vrouwen die ik nu niet in mijn leven heb.
Dit dagboek is voor Jaimy-Lynn, omdat je mij, vanaf de eerste seconde dat ik je in mijn armen had, leerde wat onvoorwaardelijk houden van echt inhoudt en ik trots ben je vader te zijn.
Dit dagboek is voor oma, omdat jij het baken bent in mijn herinneringen. Omdat je staat voor mijn verleden en omdat ik misschien wel echt de enige ben die verdriet had bij je overlijden.
Dit dagboek is voor Dymphi, de vrouw die mij de meest intense iefde ooit gaf en door wie ik voelde wat liefdesverdriet en een gebroken hart is.
Dit dagboek is voor Steph. Mijn "zusje", de vrouw die uit het leven stapte en voor wie ik elke emotie heb gevoeld van boosheid tot jaloezie, van respect tot intens verdriet.