1e keer

Vandaag is de eerste keer dat ik in mijn dagboek schrijf. De reden dat ik dit doe omdat een neurose in mijn hoofd mij altijd alert houdt op wat ik moet doen en wat ik denk en voel terwijl ik met andere mensen contact heb en dit voor mezelf hou. Ik heb een syndroom van Asperger, leef een eenling leven, en een spastische paraparese. Dit betekent een verlamming in de benen die veroorzaakt wordt door de vertaling van de hersenen naar mijn benen. Dus ergens in mijn wervelkolom. Het is ongeneeslijk en wordt alsmaar erger totdat ik het moede hoofd in een rolstoel laat zakken en alles accepteer. De goede moed heb ik een tijd hoog gehouden en onafhankelijkheid hoog in mijn vaandel gehad. Ik krijg behandeling van een acupuncturist, een chiropractor, en een cranio sacraal therapeute.

Een invalide parkeerkaart kan ik bij gemeente Bussum ophalen, gisteren kreeg ik hierover bericht thuisgestuurd. vanochtend wilde ik op mijn elektrische fiets stappen, de aandrijfmotor pakte mijn pedaal druk niet op zodat ik het evenwicht verloor en op mijn smoel viel. omstanders moesten mij weer op mijn fiets helpen. Als ik ergens een schijthekel aan heb dan is het wel afhankelijkheid.

Op mijn werk word ik door de manager op de huid gezeten. Ze kan moeilijk omgaan met mijn aan autisme verwante contactstoornis, in een diagnose gegoten; syndroom van Asperger. Ze denkt dat ik expres geen direct 1 op 1 contact geef en vindt dus dat ik even een lesje moet leren. Alles is vervolgens mijn schuld en ik ben de negatieve schijtlul van de afdeling en vervolgens wordt ik dat ook. En dan heeft ze nog gelijk ook. Mijn syndroom kan zich hier namelijk niet in stellen. Je 'parkeert' iets bij me, ik denk; dat is helemaal niet zo, en transformeer naar het gelijk van de andere. Als een soort vloeibaar kameleontisch gevoel. Ik kan het niet haten want dan zou ik er iets aan proberen te kunnen doen. Ik moet leren te lachen om mijn eigen zwakte.


Gisteren was de sterfdag van mijn vader. Mijn moeder mailde me of ik al behoefte aan contact had. Nee. Mijn vader is drie jaar geleden overleden, mijn moeder heeft een nieuwe vriend, wat ik prima vind echter ik was de aller laatste die het te horen kreeg. De rest wist het al twee maanden toen het vorig jaar aan mij gemeld werd. En dan ga je terugdenken aan lachende gezichten van familieleden die je aankijken en jij je beseft dat je iets aan informatie mist om het gevoel te kunnen delen. Dus daarover ook gefrustreerd. Ik heb ook nog twee broers die te gevoelig zijn om voor een baas te kunnen werken. Daar zijn te te positief voor. Mijn vader is zijn hele leven werknemer geweest, stond met zijn poten in de klei, kon 'ja baas' 'nee baas' zeggen en had flink wat geld gemaakt toen hij na een maandagochtend douche, pijn in zijn kaak kreeg, neerviel, en niet meer opstond. Mijn positieve broers zijn dit geld aan het 'voorlenen' voor hun positieve en enthousiaste projecten. Lees; mijn erfdeel aan het inkorten. Ik heb hier wat gelijkheid om gevraagd, mijn broers weten precies wat er nagelaten wordt, ik wordt hier buiten gelaten. Ik groei naar een rolstoel en zou wel wat geld willen uitgeven voordat ik er geen lol meer aan kan hebben. Vergeet het maar. Dus heb ik gereageerd met; als je me buitensluit doe het dan goed, en ben de andere kant op gestrompeld denkende; wat me niet steunt maakt me ook niet beter. Ik vermoed dat mijn familie wat begint te balen omdat hun hoopvolle verwachtingen van hun projecten niet helemaal uitkomen. Nu de poot stijf houden. Kan ook denken; wat kan mij het schelen, geld is niet alles. Principes zijn het moeilijkst om los te laten. Dan voel ik me ook zo'n hoer eerste klas. Ik heb toch gelijk?

Vanmorgen een mail van een wensmoeder. Ik heb me opgegeven als zaaddonor, ben 47 jaar en voor mij gaat het niet meer gebeuren. na een aantal mails over en weer heb ik mijn volledige naam eronder gezet. Zij gegoogled natuurlijk. Psychose, opname, knettergekke boeken geschreven, etc. Dus die laat niks meer van zich horen en het komt me eigenlijk wel goed uit. Mevrouw had bedacht dat ze vijf dagen achter elkaar 's avonds zou langskomen en ik dan in een potje zou doneren. Dat was twintig jaar geleden dat ik dat moeiteloos zou afleveren. Toch de wetenschap dat een psychose niet erfelijk is, door drugs veroorzaakt werd, en dus geen probleem kan zijn maar ik er toch op veroordeeld wordt, is iets waar mijn trots op zou moeten reageren. het enige beeld dat ik in mijn hoofd heb is een gedoofde kaars. met een kringeltje rook.