19

19 jaar terug werd jij geboren. We hebben het er nooit over gehad, wij samen. Ik was erbij. Ik moest er bij zijn, wist je dat eigenlijk wel? Ik weet nog toen mam zwanger was van je broer, onze broer, ik wilde er zo graag bij zijn. Maar ik was te laat. Ik herinner mij niet zo heel goed meer hoe dat ging, ik was toen nog maar 6. Maar ik heb gehoord dat ik heel boos was. Ik was in die periode dol op bevallingen. De geboorte van een klein wonder. Prachtig vond ik dat. Samen met mam keek ik in die tijd die programma's op tv, waarin zo veel kleine wondertjes ter wereld kwamen. Ik wilde erbij zijn, ik had het helaas gemist, maar toen kwam jij. Dolgelukkig was ik. Tegen het einde van de zwangerschap zal ik wel nergens meer heen gewild hebben kan ik mij zo voorstellen. Voor geen goud zou ik dat willen hebben gemist.

19 jaar terug.
Midden in de nacht werd ik wakker gemaakt. Het was zover. Jij kwam eraan.
Ik heb het er later niet zo heel veel over gehad moet ik eerlijk zeggen. Als mensen mij vroegen hoe het was, de bevalling, kon ik eigenlijk alleen maar een gewenst antwoord geven "mooi". Niet meer dan dat? Nee, gewoon "mooi". Het hoorde toch ook zo te zijn, mooi? Dat waren toch al die bevallingen op tv ook?
Weet je dat ik het zelfs nooit met mam, of met zus erover heb gehad? Ik was bang dat je dood zou gaan. Je huilde niet. Baby's horen te huilen, dat had ik wel geleerd. Alle baby's huilen als ze worden geboren, maar jij niet. De verloskundige heeft wat vocht weg gezogen, waarna je gelukkig wel huilde. Het was goed. Maar man, man, man, ik was echt even bang..

Je was zo'n schattig jochie toen je klein was, een boefje, maar met een mega schattig koppie. Wat een engeltje, zei iedereen altijd. "Nou meer een bengeltje".

Nu negentien jaar later. Het was een zaterdag. Ik ging met onze zus en die kleine van haar een dag op pad. We hadden het nog over je. Je zou naar een feest gaan, die avond. Je keek er al zo lang naar uit!
Weet je wat ik tegen haar zei? Ik wilde zo graag wat meer samen gaan doen. Niet alleen met jou, maar ook met de andere broers en zussen. Gewoon wij samen. Wat meer tijd proberen door te brengen. Waar kan je het allemaal druk mee hebben soms he? Met van die stomme dingen, waarvan ik nu denk, hoe belangrijk is dat nou echt? Wat is nou echt belangrijk in ons leven? Toen dacht ik het, die zaterdag. Meer tijd, met elkaar. Dat soort dingen lijken altijd wel te laat te komen.
We gingen op huis aan, het was al laat aan het worden en ik ging uit eten.

Het is zo raar, dat moment, dat iemand je het nieuws brengt. Je weet het al. Of, in ieder geval, je weet dat het niet goed is. Je komt echt in een vrije val, ken je dat? Je maag draait zich al om, je krijgt al tranen in je ogen, van de blik van de ander. Je hoopt dat het niet heel erg is, maar je weet dat het echt niet goed is.
Ik werd weg gehaald uit de groep. Geen moment heb ik aan jou gedacht.

Toen hoorde ik jouw naam. In diezelfde zin het woord "dood".
Mijn wereld stortte in.
Mijn kleine broertje.

Het is zo cliché, je hoort het zo vaak, maar ik heb er nu zelf ook last van.. "De vraag". De vraag die ik mijzelf het meest heb gesteld, de vraag die ik jou zo vaak heb gesteld de afgelopen tijd, maar die jij niet meer kan beantwoorden.
"Waarom?"

Hoe kan het toch dat wij het niet zagen aankomen? Hoe kan het toch dat wij het allemaal hebben gemist?
Hebben wij iets gemist? Hebben wij jou niet gezien? Niet gehoord?
Een schuldgevoel, ondanks dat mensen zeggen dat dat niet nodig is, blijft. Schuldgevoel dat ik het heb gemist. Dat ik je misschien niet goed kende? Dat we echt meer tijd hadden moeten doorbrengen? Had ik het dan wel gezien? Je bent mijn kleine broertje. Als grote zus kan ik niet genoeg zeggen tegen je dat ik zou willen dat we de tijd konden terug draaien. Dat je me dan misschien in vertrouwen had kunnen nemen, of kon dat misschien echt niet? Hebben we misschien niets gemist en was het iets spontaans, misschien een soort psychose waar je ineens in bent beland? Ik kan mij namelijk ergens ook niet voorstellen dat jij er al langer over nadacht. Je was altijd zo vrolijk, net je diploma gehaald. Je zou de wereld rond gaan reizen. Dat wilde je toch?

Lieve broer, ik zou er alles voor geven om je weer te horen binnenkomen, "hey zussie!" En ik mis je slechte grappen echt. En die lach van je, die altijd stralende lach.

Je stem lijkt nu al te vervagen.. Zo snel als dat gaat.. Ik belde je voicemail, gewoon om je stem te horen..

Ik mis je lieverd, ik hou van je, dat weet je toch wel he?