17 jaar, bijna volwassen.

Beste M,

Het voelt echt bijna als gisteren. Ik herinner me nog heel goed hoe ik het asiel in Utrecht binnenliep,. Een stille kille ruimte gevuld met zachte geluiden en een verblijf waarin bijna alleen maar eenzame zwarte katjes zaten. En daar was jij.

Nog geen vijf maanden oud, klein maar vastberaden, met prachtige witte sokjes, met een blik die meteen bleef hangen. Zonder enige twijfel klom je langs mijn broek omhoog, alsof je al wist dat dit moment over ons ging. In dat ene gebaar koos je mij uit als jouw mens en huisgenoot. Vanaf dat moment hoorde je bij mij, en inmiddels zijn we alweer zeventien jaar verder.

In al die jaren ben je zoveel meer geweest dan alleen een kat. Je was er, altijd op je eigen eigenwijze manier. Soms heel dichtbij, onder de dekens, soms op afstand, maar nooit echt weg. Je was een constante aanwezigheid in huis, een stille troost op dagen die zwaar voelden, en een warme knuffel op momenten dat die precies was wat ik nodig had.

Je had je eigen ritme, je eigen karakter, en je eigen manier om ruimte in te nemen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Tijd heeft daar niets aan veranderd. Alles om je heen is veranderd, jij bent jezelf gebleven.

Ik denk vaak aan je, soms onverwacht, soms heel bewust. Altijd met een glimlach, en met dankbaarheid voor alles wat je me hebt gegeven zonder ooit iets terug te vragen. Voor de jaren samen, de kleine momenten, en de vanzelfsprekendheid waarmee je deel uitmaakt van mijn leven. Ik ga er dan ook vanuit dat jij nu een heerlijk leventje hebt, vol rust, warmte, alles wat je verdient en waar je nog vele jaren van geniet.

Ik beloof nog zo lang als jij wil voor je te willen zorgen. Je bent tenslotte deel van mij.