113b 't gevolg hiervan was dat gevestigde kerken

IN Duitsland niet goed wisten wat ze van AH denken moesten, of hóe ze precies moesten reageren op zijn merkwaardige bewind: de nazi's hebben de kerken nooit verboden - integendeel, 'n aantal prominente nazi's was belijdend christen. Zo verklaarde bv. Erich Koch, de keiharde Gauleiter van Oost-Pruisen, na de oorlog: "Ik was van mening dat 't nationaalsocialistische idee zich ontwikkelen moest uit 'n Pruisisch protestantse grondhouding èn op basis van Luthers onvoltooide Reformatie!"

Nadat hij aan de macht gekomen was lijkt Dolfiezalfie, die 't beslist niet eens was met Koch, zich voral zorgen te hebben gemaakt over sé macht van de kerk - zowel katholiek als protestants - in Duitsland! Híj zag ze eerder als een latent oppositioneel machtsblok dat zíjn ambities kòn dwarsbomen, dàn als een spirituele kracht. Gedurende een aantal jaren bevorderde AH de benoeming van geestelijken die overtuigd nazi waren op hoge posten i/d Lutherse kerk: in '37 was 't hem echter duidelijk dat de Duitse protestantse kerk nooit zó in-schikkelijk zou zijn als híj verlangde, & in z'n PRIVÉGESPREKKEN werd zíjn retoriek steeds sterker antichristelijk!

Terwijl AH i/h openbaar nog altijd onduidelijkheid líet bestaan over zijn relatie tot 'n christelijke God waren enkele andere hoge nazi's heel erg uitgesproken in hun àfkeer voor 't christendom! Martin Borman, die tijdens de oorlog de secretaris van AH zou worden, Alfred Rosenberg, de voornaamste partijideoloog, & Heinrich Himmler zouden allen publiekelijk 't christendom veroordelen! Leden van Himm-lers SS mòchten níet zèggen dàt ze níet in God geloofden, maar ze werden ook niet aangemoedigd om te vertellen dat ze de christelijke god vereerden: er werd de voorkeur aan gegeven dag ze verklaarden dat ze 'gottglaubig' waren - zònder duidelijk te maken in wàt voor god ze exact geloofden! Na verloop van tijd werd de elite v/h Derde Ríjk steeds duidelijker hóe Hitler over het christendom dacht: 'De Führer Israëls mens geheel en al op de Oudheid georiënteerd,' zo schreef Goebbels op 8 april '41 in zíjn dagboek! 'HIj háát 't christen-dom, omdat het de edele mensheid verminkt heeft!' En toen AH datzelfde jaar met 5 van z'n handlangers - onder wie Ribbentrop & Rosenberg - kletste, zei hij: "De oorlog zal op 'n dag voorbij zijn. Als MÍJN laatste levenstaak zal ík dan de oplossing van het religieuze vraagstuk beschouwen!" Nádàt hij verklaard had dat 'het christendom een uitvinding van zieke breinen' was, zei hij dat 'het concrete beeld van het hiernamaals dat de godsdienst mij opdringt niet bestand is tegen kritisch onderzoek'! In plaats hiervan droomde Hitler over van 'een situatie waarin èlke màn wéét dat hij leeft en sterft voor de instandhouding van de soort'!