106gk107b we stonden voor 't noordelijkste puntje

van
de Schelfrietzee,
waar zij doorgaans doorwaadbaar is,
toen er kreten van schrik opklonken.

Ik kon de zee nog niet zien,
maar het gerucht ging dat zij er niet doorwaadbaar uitzag &
achter ons wervelde een stofwolk hoog de lucht in, waardoor we begrepen dat de farao sowieso met
zíjn Léger de achtervolging ingezet had! Er ontstond paniek: vrouwen & kinderen renden gillend naar voren,
waardoor sommigen onder de voet gelopen werden en daar stierven. De bewapende mannen die de staart van de stoet
moesten gaan beschermen, keerden zich met hun gezicht naar de aanstormend farao en zetten zich schrap! We zaten klem
tussen de zee en de leger-troepen van de farao die met hun snelle strijdwagens superieur waren aan de onze!

We kònden niet verder naar voren: we stonden op-gepropt tegen elkaar aan te duwen als schapen in 'n té kleine kooi?

De Egyptenaren konden ons insluiten en ons op hun gemak blijven afslachten omdat we nergens héén konden!
Ik wist dàt zij niemand zouden sparen, ook de vrouwen & kleine kinderen niet, omdat farao zijn hart met blinde haat vergiftigd had:
hij was zijn menselijkheid allang kwijtgeraakt, z'n goddelijkheid lag aan diggelen, want wie al vrouwen en kinderen vermoordt ìs hópeloos verdwaald en heeft geen menselijk leven meer! De mensen waren bang; ze riepen tegen Mosjeh:
"WAREN ER SOMS IN EGYPTE GEEN GRAVEN, DAT U ONS MEEGENOMEN HEEFT OM IN DE WOESTIJN TE STERVEN?
Hoe kòn ú òns dìt aandoen? Waarom heeft u ons uit Egypte weggehaald? Hebben we in Egypte al niet gezegd:
"LAAT ONS TOCH MET RUST, LAAT ONS MAAR ALS SLAVEN VOOR DE EGYPTENAREN
BLIJVEN WERKEN, WANT DÀT IS ÀLTÍJD NOG BETER
DAN ÒM TE KOMEN IN DEZE DODELIJKE
WOESTIJNSTREKEN!""

28 mrt 2015 - bewerkt op 29 mrt 2015 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende