10 over 1


Toch
'n heerlijk
idee dat alles wat
we hebben opgeslagen zit in ons on[der]bewuste,
zowel collectief als individueel! 't Is alleen nog maar de kunst op uit die bron te tappen &
er creatief mee om te leren gaan?

Alles wat we hebben
hangt aan elkaar van associaties:
verbindingen tussen al datgene waar we ooit mee in aanraking zijn geweest in woord,
beeld, daad & de gevolgen van dat
'mengelmoesje'.

't Draait dus
om ons inzicht [of het gebrek daaraan].
't Is zowel onhoudbaar als arrogant om te bewerem dat ons bewustzijn alles kent
wat er in onze geest, ons brein
in onze hersenen
plaatsvindt.

Gegeven
het grote aantal
van de processen die zich afspelen in ons brein &
gegeven de nogal kleine capaciteit van ons bewustzijn kan 't simpelweg niet zo zijn
dat ons bewustzijn al onze mentale processen bevat:
het gelijkstellen van mentale processen aan bewustzijn
is aanmatigend & arrogant.

Termen die we met ons bewustzijn associeren, zoals ideeen en doelen,
moeten we gebruiken om ons on[der]bewuste verder te bestuderen
voorzover ' binnen ons vermogen ligt.

Het is niet zo dat zulke termen, die verwijzen naar hogere cognitieve processen
alleen maar voorbehouden zouden moeten zijn aan 't bewustzijn.
Onbewust hebben we ook ideeen
en doelen
...

Waar
zit ons bewustzijn
nu eigenlijk precies?
En waar het on-
bewuste?

Het is verleidelijk
om te denken dat we het bewustzijn kunnen lokaliseren
in evolutionair nieuwere hersengebieden & ~gedeelten zoals de z.g. neocortex,
terwijl het onbewuste zou zetelen in de ietwat oudere, subcorticale hersenstructuren:
zo'n oversimpel idee was wel gedoemd
om te mislukken?

Zo'n tien,
twintig/dertig jaar geleden was 't nog heel erg populair om te denken
dat 't bewustzijn zetelde i/d neocortex {en dan met name in 't frontale gedeelte,
zeg maar de hersenen in
ons voorhoofd}!

Oorspronkelijk werd 't onbewuste
dan ook vaak nog gezien als iets vreselijks/primitiefs':
de inhoud v/h onbewuste kan je vergelijken met de primitieve populatie van 't mentale koninkrijk ~
als overgeerfde mentale functies bestaan in de mens ~ analoog aan 't instinct in de andere dieren ~
dan is dat de kern v/h onbewuste,
dacht men toen nog wel!

M.a.w.
de kern van ons
onbewuste bestond uit primitieve, dierlijk driften:
we dachten dat 't onbewuste primitief was & ons bewustzijn 'verstandig & rationeel'!
Men maakte toen dan ook nog voor lange tijd een onderscheid tussen voorbewust en onbewust: 't voorbewuste zou dan informatie bevatten waarvan we ons niet bewust zouden zijn,
maar waarvan we ons wel bewust zouden kunnen worden
als we dat zouden willen?

We kunnen allerlei
variabele kennis uit 't voorbewuste, zoals telefoonnummers e.d.,
oproepen wanneer we dat nodig achten terwijl het onbewuste daarentegen info bevatte die 'gecensureerd' zou zijn? Mensen beschikten volgens die gedachtengang over 'n soort van 'mechanisme' dat fungeerde als 'n eindredacteur van de "Waarheid"/"Pravda", de officiele staatskrant van de oude communisten
in de voormalige [en huidige?]
USSR
& hun satellietpartijen
all over the world
...

DAT
zorgde dan wel ervoor dat sommige gedachten,
gevoelens & daden nooit i/h bewustzijn of in 't voorbewuste zouden komen
& zo konden krijgsgevangenen, misdadigers & onbetrouwbare 'elementen' dan ook jarenlang onderworpen worden aan hersenspoeling, brainwash & 'psychedelische experimenten' met al die
enge drugs die toen in de mode kwamen sinds
de Tweede Wereldoorlog!

Volgens Freud
was het nodig om sommige informatie te 'censureren',
omdat het
TE
pijnlijk zou zijn om eraan
te denken?

Je kunt al deze ideeen
dan ook terugvinden in 1984 van George Orwell!?
Big Brother ziet & hoort alles & wil 'controleren'!!!

Wij zouden dientengevolge
ook maar liever niet meer geconfronteerd willen worden
met onze infantiele driften & al die daaraanverbonden pijnlijke, beschamende & 'halfvergeten' traumatische herinneringen
...

Op al deze ideeen
kwam er dan ook terecht of onterecht heel veel kritiek
uit alle hoeken en gaten: in het denken van Freud stond nog het idee centraal van repressie oftewel verdringing, vol met alle taboes & het onderdrukken van pijnlijke/beschamende/lastige/irritante gedachten,
gevoelens en daden?

Natuurlijk zijn er momenten
waarop we proberen ergens niet aan te denken:
mensen die proberen om af te vallen, zullen best ook wel proberen om met alle geweld maar niet te denken aan 'n heerlijke koelkast vol met vurrukkulluk
lekker eten & drinken.

Ook komt 't heus
wel eens zo nu & dan voor dat we 's avonds thuis,
terwijl we rustig op de bank zitten of in ons warme bedje liggen, denken aan iets doms
of genants dat we misschien wel eerder die dag hebben gedaan, gedacht of gevoeld
[of denken dat anderen zoiets van ons denken, doorvertellen & verder beroddelen
om ons zwart te maken & in 'n kwaad daglicht
te gaan stellen?

Op zo'n moment
proberen we de gedachten aan onze domheid
en/of hun onbetrouwbaarheid of valse gemeenheid te onderdrukken!
Uiteraard geldt dit dan zeker ook wel voor veel sterker trauma's, zoals bij mensen
die eigenlijk maar liever helemaal niet aan hun oorlogservaringen
of slachtofferschap nog
willen denken.

Maar dat alles
wil echter nog helemaal niet zeggen
dat ons onbewuste alleen maar hoofdzakelijk
allerlei pijnlijke gedachten bevat die we al of niet met succes onderdrukt hebben?
Sterker nog, 't wetenschappelijk bewijs voor echte verdringing is in feite uitermate zwak:
geheugen en geheugenstoornis blijft een hoogst actuele zaak.
Als je mensen vraagt of zo ook voorbeelden weten
van slachtoffers die hun uiterst pijnlijke herinneringen
aan concentratiekampen en allerlei soortgelijke gruwelijke gebeurtenissen hadden verdrongen
dan zou je onwezenlijk worden aangekeken
omdat het uiteindelijke antwoord zou zijn
geweest dat slachtoffers van al die verschrikkelijke gruweldaden
juist zwaar gebukt gaan onder hun talloze
herinneringen & er liever maar helemaal niet over zouden willen praten
of juist niet kunnen nalaten er ook steeds weer [ongewild]
op terug te 'moeten' komen?

Was het maar waar
dat jij jouw ellende zo makkelijk zou kunnen verdringen:
DAT
schijnt juist meer voor te komen onder 'gewetenloze' daders van die ellende
die zichzelf liever blijven ophemelen als gehoorzame dienaren v/d staat
die in het algemeen belang er nog een extra hard op los sloegen om de 'schurken'
een lesje te leren dat hun zou heugen tot aan
het einde hunner dagen!

Beulen,
ondervragers, beroepsterroristen,
'zelfmoordenaars', bommenleggers en al dat soort van 'helden' kloppen zich vaak naderhand
nog op de borst [indien aanwezig] & zijn juist trots op hun misdaden tegen de mensheid
alsof die onvermijdelijk zouden zijn, 'genezend', 'corrigerend' & ook best wel
een borst behangen met medailles, herdenkingskruisjes, pensioenen & eerbetoon waard:
dat was tenminste 't herhaald tentoongespreide gedrag van vele daders van gruwelen,
massamoorden & nog veel meer van dergelijke 'vaderlandslievende' daden
of 'geaccepteerd & gewaardeerd'
bendegedrag??

Al deze
soorten van pogingen
om gedachten & gevoelens te verdringen
of te onderdrukken werken dan dus niet alleen maar vaak niet maar kunnen ook juist averechts werken!! Je komt dit soort van processen telkens weer tegen bij slachtoffers en/of daden van gruwelijke oorlogsmisdaden, ondervragings-
technieken e.d.

Op het moment
dat je een gedachte probeert te onderdrukken ~
bijvoorbeeld de gedachten een roken of snoepen, seks~ & kooplust of wat voor onaangenaam, ongezond, gevaarlijk of repressief gedrag dan dus ook, treedt er een proces in werking dat in ons geheugen blijft speuren naar die
'verboden' gedachtes
...

Dit ironische proces leidt ertoe
dat de gedachte juist extra actief wordt waarmee de kans wordt vergroot
dat we er juist telkens weer opnieuw aan moeten denken zonder ophouden.
In feite geldt dat we meestal maar voor heel korte tijd gedachten kunnen onderdrukken
waarna de onderdrukte gedachte ons maar al te vaak als een boemerang
weer voluit in 't gezicht
vliegt!

Dit soort van
boemerangeffect kan dan ook wel verklaren
waarom mensen zo vreselijk geobsedeerd kunnen raken door bepaalde gedachten,
gevoelens & daden, want juist naarmate de pogingen om niet aan iets te denken talrijker worden,
moet je er dus al met al juist steeds weer heel vaak
aan [blijven] denken?

Het
verklaard ondertussen
ook waarom mensen
zoveel moeite hebben met
het bewaren van geheimen.
Een geheim probeer je vaak te onderdrukken,
omdat 't nu eenmaal makkelijker is om iets niet te verklappen als je er niet eens aan zou denken?
Maar juist die verwoede pogingen om een geheim te onderdrukken maken die geheime gedachte actief!
Waardoor het vreselijk moeilijk kan zijn om iets niet te zeggen.
Een gedachte die niet geheim is, hoef je dus niet te onderdrukken,
waardoor automatisch de kans veel kleiner is dat die gedachte
zo actief blijft worden dat je het gevoel hebt dat je
'het'
wel
MOET
vertellen!

Kortom:
al met al zou je dus concluderend kunnen zeggen
dat volgens die goeie ouwe Freud 't onbewuste vooral 'n vergaarbak zou zijn
van allerlei infantiele, dierlijke driften & tramatische herinneringen
van ongewenste ervaringen?

Al met al dus 'n hoop doffe ellende!

Geen wonder in
DIE
tijd van zwartwit denken,
dikke taboes, seksuele repressie,
overdreven 'beleefdheid' & 't
dragen van maskers voor practisch iedereen
van heel jong tot zeer oud:
alleen krankzinnigen, criminelen
en 'anarchisten' of fascisten e.d.
konden daaraan naar het scheen
nog ontsnappen
[of brave be-
ambten!]?

Volgens
onze huidige gang van denken over het onbewuste
was die visie van Pink Freud dus niet alleen maar fout of incompleet,
maar ook nogal simplistisch lachwekkend en karikaturaal!
In 't laatste oordeel van Jeroen Bosch in 't Groeningemuseum@Brugge
zie je links de hemel: het is een heel genoeglijk &
dus ook beschaafd samenzijn met 'n ware overvloed
aan menselijk geluk?

In 't midden
[het laatste oordeel zelf]
& rechts [de hel] zie niets anders meer dan duistere en afschrikwekkende taferelen
in een brandend landschap met zwarte figuren, 'n persoon die door 'n reusachtig mes
in tweeen wordt gekliefd, & 'n nogal tragische figuur die door 'n ander
helemaal opgegeten wordt.

Ook
DAT
zou 'n afbeelding
kunnen zijn van Freuds tweedeling:
'n zeer aangenaam bewustzijn & 'n onbewuste met niets dan schokkende taferelen en
diepe treurnis: muchomachohomobimydibonobo neigt dan ook nog steeds
tot zwartwitdenken, instinctief [wan]gedrag, oppervlakkige 'gemakkelijke'
conclusies & van je helahola-
houdterdemoedmaarin-
conclusies.
08 jan 2008 - bewerkt op 08 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende