1

De eerste keer dat ik schrijf.. In m'n hoofd is het chaos, ik zit al 7 weken bijna elke dag alleen thuis en zit mezelf helemaal gek te maken.

7 januari 2017 werd ik aangereden met 5 andere meiden, waaronder mijn "stiefzusje". Mijn stiefzusje houd nogal van aandacht en is eigelijk gewoon een verwend kutwijf. Ze kon het niet hebben dat ik de enige van de 5 meiden was met serieuze problemen, alsof het cool was dat ik een gebroken schouder had en misschien nooit meer m'n schouder kon bewegen. Binnen een paar dagen moest ik mijn grootste angst onder ogen zien, ik moest met spoed geopereerd worden.. Ik vroeg om steun bij de meiden, maar "ik moest me niet zo aanstellen" en "je bent echt niet de enige die het moeilijk heeft". Ik heb mijn stiefzusje na die dag niet meer gesproken.

Toen ik eenmaal thuis was zat ik er emotioneel helemaal doorheen, daar heb ik wel vaker last van, maar als je dominante arm niet te gebruiken is en een fles icetea open maken al niet lukt begint het toch allemaal even te veel te worden. De dagen gingen voorbij en soms kwamen er wel vrienden langs of belde iemand hoe het met me ging, maar van veel mensen tot op vandaag de dag nog niks gehoord.. Van veel mensen had ik gehoopt op iig een berichtje op facebook of op whatsapp, maar nee. Het is misschien stom dat ik zoveel waarde hecht aan dat soort dingen, likes, reacties, appjes, ect. Zo voel ik me gewoon een normaal mens met vrienden, nu voel ik me een geest van iemand die 10 jaar geleden is overleden en moet zien hoe al zijn geliefden hem zijn vergeten..

Vandaag had ik ruzie met mijn beste vriendin, ze heeft al een week niks van zich laten horen. 2 dagen geleden zijn er pinnen uit mijn arm gehaald, het was een hel en ik was bang. Ik had haar nodig, een appje of het goed was gegaan, een belletje dat ik het kon.. Maar in werkelijkheid is er maar 1 persoon geweest die mij heeft gebeld. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoelt, het lijkt net alsof niemand me begrijpt. Iedereen is te druk met school en werk en familie en vrienden, ik dacht dat ik bij vrienden hoorde, maar nu sta ik volgensmij onder het kopje "irritant gehandicapt persoon wat soms aandacht nodig heeft". Ik heb gezegt dat ik geen moeite meer voor mensen doe die geen moeite voor mij doen. Dat betekend dat van de +20 "vrienden" er nog maar 3 zijn overgebleven in een knip van mn vingers. Het doet pijn.

De pijn die in had in m'n arm is niet te vergelijken met het gat wat ik in mn hart heb. Ik ben een mensen mens, ik doe niet aan alleen zijn. Maar nu zit ik gedwongen op de bank.

Laten we hopen dat het morgen beter gaat..