06-01-16

Als ik even heel eerlijk mag zijn, gaat het even niet zo goed. En ik had dit veel liever tegen een echt persoon gezegd en even een fijn gesprek gehad, maar die stap om naar iemand toe te gaan was even te groot en te moeilijk..
Het gaat me gewoon niet lukken met school, het is zoveel en loop al dagen rond met hoofdpijn en heb slapeloze nachten.. Het eten gaat ook weer niet goed, of het is een dag bijna niks eten of een dag waarop ik ineens heel veel eet zoals vandaag.. Ik snap mezelf soms ook helemaal niet meer..

Ik leer wel, maar het komt niet echt binnen en als ik dan zie wat ik allemaal nog moet doen, maakt het me alleen maar erg bang, heel erg bang.. want ik wil het wel, ja ik wil het echt maar op dit moment lukt het me gewoon echt niet om me volledig te kunnen inzetten ik zit er weer even zo doorheen, en dat is totaal niet fijn..

Het eten is vervelend ik wil telkens niet eten omdat ik mezelf gewoon te dik vind en mijn beeld van mezelf op het moment ook totaal niet veel beter is, maar dan gaat dat weer een paar dagen goed en dan komen de eetbuien weer, vooral 's avonds als het me gewoon niet meer lukt met school, alleen is ineens zo vermoeiend en zoveel zwaarder dan voor 2016. Het lijkt wel of dit jaar me niet gegund is. Dat is misschien ook wel gewoon waar, want soms vraag ik het me weleens af waarom zou ik het verdienen om gelukkig te zijn?

Ik wil gewoon in bed gaat liggen, en even heel erg lang slapen en op dit moment het liefst even niet meer wakker worden het lijkt me zoveel fijner, ik ben niet sterk zoals mensen me vertellen en ik kan dit ook niet volhouden.. Ik snap niet dat ik ooit heb kunnen geloven dat het echt beter zal worden. want dat is voor mij niet neergelegd, misschien wil ik wel weer met een nieuwe therapie beginnen maar ik heb geen zin om weer al die gesprekken aan te gaan met mijn ouders want die begrijpen me toch totaal niet.. En al die intake gesprekken misschien had ik nooit moeten stoppen bij de instantie waar ik zat, maar ik kreeg daar niet de juiste hulp die ik nodig had helaas.

Ik lig vanavond maar op tijd op bed en ik hoop echt dat ik vanavond goed kan slapen.. En morgen mezelf weer wat beter voel en weer even spontaan kan lachen. Maar hopen doe ik niet meer zo snel want ik zie het wel morgen en anders maar weer een dag overleven inplaats van leven..