...

Misschien dat het van me afschrijven me wat rust kan brengen in mijn leven.
Alles wat er de laatste tijd gebeurd is is me niet in de koude kleren gaan zitten, mijn verjaardag waar iedereen het af liet weten en waar ik dus ook alleen gezeten heb, mijn vriend de me respectloos blijft behandelen, school waar het niet goed gaat door bovenstaande omstandigheden, het niet slapen, niet eten, het word me teveel. En misschien dat dit nu eindelijk het keerpunt in mijn leven gaat zijn, ik ga mezelf niet langer kwellen, en dit ook niet langer aandoen. Waarom zou ik?

Eens de pluspunten op een rijtje gezet:

- Ik kan goed leren, dus mijn opleiding zal ik in principe makkelijk kunnen halen.
- Mijn familie laat ik voor wat het is, en wacht het af.
- Mijn vriend laat ik in zijn sop gaar koken en zet er zelf een punt achter.
- En ik ga mijn eigen zaken op orde zetten.

Maar waarom lukt dit me dan niet?
Waarom is het zo moeilijk om vast te blijven houden aan dingen die ik niet kan beïnvloeden en waar ik aan onderdoor ga.

Hoe meer ik erover na ga denken is dat het leven zelf een kwestie van overleven is, en er het beste van proberen te maken. Zoals ik hier boven al gezegd heb gaat me dat nu niet al te best af.

Er zijn gewoon een aantal dingen die ik niet begrijp, want hoe erg het ook is dat ik dit zeg, mijn vriend is op dit moment mijn grootste probleem, het blijft door mijn hoofd heen malen en ik kan me er niet overheen zetten.

Mijn verstand vertelt me heel duidelijk dat ik hier zelf een punt achter moet zetten om hieruit te kunnen komen, mijn hart zegt dat ik echt alles moet proberen om een oplossing te vinden.
Maar wat doe je wanneer de persoon van wie je zoveel houd zich van je vervreemd, je bestaan eigenlijk aan het ontkennen is en elke mogelijkheid tot een gesprek saboteert. Is er dan eigenlijk nog sprake van een gelijkwaardige relatie? Ik denk het niet, in mijn optiek behoor je je aan elkaar aan te passen, respect voor elkaar te hebben en gelijkwaardig aan elkaar te zijn. Wanneer er ruzie is, of een meningsverschil zou dat besproken moeten worden, en niet alles op het spel voor moeten staan. Ruzies zijn namelijk normaal in een relatie.

Niemand is perfect, net als dat een relatie dat niet is. En ik heb in het verleden veel dingen gedaan die ik zou willen veranderen, anders had willen doen maar die zijn niet terug te draaien, het enige wat ik kan doen is zelf veranderen, me aanpassen aan de situatie en van mijn fouten leren. Maar wanneer ook weer hier het van één kant komt is er geen mogelijkheid voor oplossingen, het houd letterlijk in dat jij aan jezelf werkt maar de relatie hetzelfde blijft, dus nog steeds niet werkt. En voor mij lijkt de oplossing daarvoor heel simpel, praten, praten en nog eens praten. Dan kom je erachter wat je van elkaar verwacht, kun je vragen stellen, de ander duidelijkheid geven je verwachtingen uiten compromissen sluiten en wanneer nodig daar afspraken over maken. Het heeft alleen ook geen zin wanneer aan de gemaakte afspraken niet gehouden wordt. En ik weet zelf ook heel goed dat je dingen niet moet gaan forceren, maar is het dat niet waard wanneer het heel goed gaat, fijn is wanneer je wel bij elkaar bent. Alleen het vertrouwen zo'n klap heeft gekregen dat wanneer je niet samen bent deze afspraken nodig zijn, niet voor altijd, maar tot het vertrouwen weder gekeerd is. Natuurlijk is het wel zo dat ik vind dat je sowieso in een relatie niet doodleuk je eigen plan kunt trekken en een ander daarmee opzettelijk aan het kwetsen bent, mits het in overleg met elkaar gebeurd. Je kunt ieder je gang gaan, maar het vertrouwen is er dan.

Maar wanneer dat weg is word het lastig, vooral wanneer je meerdere keren bedrogen bent. De woorden van mijn vriend toen ik mijn grootste fout ooit gemaakt heb, zijn vertrouwen beschaamd door in een oud probleem terug te vallen, drugs. ''Fool me once, shame on you. Fool me twice, shame on me'' Ik vraag me nog heel vaak af waarom ik dat gedaan heb, was er toen al teveel aan de hand. En hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik me besef dat dat ook het geval is geweest, ik heb dat gedaan omdat ik me toen al ellendig voelde over de trouw van mijn vriend naar mij toe.
Ik wilde het vergeten en durfde er niets van te zeggen door de angst om hem kwijt te raken. Wat ook gewoon reële angst is geweest, er is genoeg gebeurd in de tussentijd wat dat bevestigt. Maar nog steeds vind ik zelf dat wat er ook gebeurd is het niet rechtvaardigt wat ik gedaan heb, ik heb namelijk een belofte verbroken. Maar moet ik hier nu dan nog steeds voor boeten? Ik ben hem daardoor inderdaad kwijt geraakt, en nog veel meer dan hem alleen. Daarnaast heb ik werkelijk er alles aan gedaan om daarna te bewijzen dat het niet meer gebeurde, en met die reden kan ik alleen maar trots op mezelf zijn dat ik het niet gedaan heb.Ik heb me ertegen verzet en ervan gewonnen. Ondanks alle verwijten naar mij toe, door uitgescholden te worden, ik heb me ertegen kunnen verzetten het weer te doen, hoe moeilijk dat ook was.

Daarom kan ik ook niet begrijpen waarom iemand een belofte kan breken, daar spijt van kan hebben maar het wel weer kan doen. Omdat ik zelf een grote fout begaan heb, maar omdat ik er zoveel spijt van heb gehad het ook nooit weer gedaan heb. Mijn belofte waar gemaakt.

Wanneer je bedrogen word is het gevoel wat je op dat moment hebt niet te omschrijven, je voelt je leeg, je voelt woede, verdriet, ongeloof en bovenal voel je lelijk, dom en niet goed genoeg voor die persoon.
Wanneer het weer gebeurd schieten je emoties weer alle kanten op, eigenlijk zou je er direct na de eerste keer een punt achter moeten zetten, ontrouw is het ergste wat er maar gebeuren kan in een relatie, vooral wanneer het gevoel van degene die bedrogen is niet erkent word, er word gezegd dat je je aanstelt, het allemaal wel meevalt. Maar waarom denkt die persoon dat hij nog enkel recht heeft om daarover te oordelen? Waarom wil hij bepalen hoe je je moet voelen? Hoe je ermee om moet gaan?
Het enige juist wat er op dat moment gedaan kan worden is het gevoel erkennen en berouw tonen voor hetgeen wat je gedaan hebt, alleen dan is een relatie na zo'n gebeurtenis nog te redden.

Door het in theorie te bekijken lijkt het zo simpel? Maar waarom blijkt het dan zo moeilijk om uit te voeren in de praktijk?

Ik denk dat sommige mensen zich er gewoon niet van bewust zijn hoe belangrijk communicatie is, en wat je daarmee kunt bereiken. Natuurlijk zonder elkaar in de rede te vallen en door heel goed naar elkaar te luisteren. proberen te begrijpen wat er gezegd word en waarom.

Nu mijn verwachtingen op een rijtje gezet zodat ik deze ook duidelijk voor mezelf heb:

- trouw, eerlijkheid, openheid.
- Het gevoel krijgen dat je geliefd bent, er van je gehouden word
- Luisteren en steun
- gelijkwaardigheid

Dit zijn voor mij de belangrijkste punten die een relatie voor mij zullen doen slagen, maar zijn deze verwachtingen te hoog gegrepen? is het teveel gevraagd? Voor mij zijn deze verwachtingen de basis van een relatie en vanzelfsprekend. Maar waarom is het dan zo dat het voor de persoon van wie ik zielsveel houd teveel gevraagd is.

Sommige dingen zijn niet te bevatten en misschien moet ik me er maar bij neer gaan leggen.
Het loslaten en verder gaan. letterlijk opgeven...