Zwaar.
15-03-2008
hier.
hier zit ik dan.
al 8 maand lang.
op een plek waar ik helemaal niet wil zijn.
maar het was de enige plek waar ik nog heen kon.
zoveel problemen, en niet eens mijn schuld.
mensen die mijn leven vergald hebben.
ze hebben nog steeds geen idee.
maar van fouten leer je.
en door mee te maken word je sterk.
ik heb al zoveel geleerd.
want heb ook al zoveel meegemaakt.
en ik ben pas 16.
het is alleen zo jammer dat het allemaal zo'n pijn deed.
dat ik zo vaak gekwetst ben.
zoveel verdriet om dingen.
waar ik eigenlijk geen verdriet om mocht hebben.
maarja, als je in zo'n situatie zit.
ben je toch nooit zo sterk als je had gedacht.
mensen verloren.
hele dierbare personen.
die de hele wereld voor me betekend hebben.
en wat doe je dan..
als alles wat je hebt verdwijnt?
ga je dan gewoon door met je leven?
nou, dat lukt niet zal ik je vertellen.
zoveel verdriet dat je niet weet wat je moet.
maar hee, ik ben er nog steeds.
en ik ga weer in de goede richting.
ookal heeft mijn verleden veel kapot gemaakt.
ik probeer sterk te blijven.
en het geeft niet dat dat af en toe niet lukt.
dat ik af en toe weer terug val.
want dan zijn daar altijd mn vrienden.
en mensen die mij willen helpen.
mensen die me opvangen, elke keer als ik weer val.
maarja, voordat ik weer een stap verder kan.
zal ik zelfstandig moeten kunnen blijven staan.
en dat probeer ik ook.
maar het is zo moeilijk.
je hebt geen idee.
nu bijvoorbeeld.
ik ben weer net gevallen.
maar ben weer overeind gezet.
maar mn eerste kleine stapje voorwaarts kost me al zoveel moeite.
want het enige wat ik wil is naar huis.
bij mn paard zijn.
maar ik weet dat dat niet kan.
en ik weet dat ik alleen hier verder met mn leven kan.
want thuis is er niemand die me op kan vangen.
mijn huis, is niet meer mijn thuis.
mijn thuis is niet mijn huis.
want in mijn huis woon ik niet.
en mijn thuis is niet in mijn huis.
maar hier, voorlopig.
totdat ik weer sterk ben.
en alleen kan blijven staan.
en alleen stappen kan zetten.
en alleen oplossingen kan zoeken.
zodat ik zelfstandig en zelfverzekerd weer aan mn leven kan beginnen.
dat ik niet bang hoef te zijn om te vallen.
want ik kan mezelf staande houden.
in deze grote wereld.
met gemene mensen, en wrede dingen.
maar gelukkig zijn er ook een paar lieve mensen.
mijn vrienden en familie.
en als ik dan ooit een duwtje nodig heb om verder te komen.
zullen zij me met alle plezier helpen.
en ik hen ook.
alles komt goed.
het is nooit te laat, zolang je er maar écht voor gaat!
xInvisible
hier.
hier zit ik dan.
al 8 maand lang.
op een plek waar ik helemaal niet wil zijn.
maar het was de enige plek waar ik nog heen kon.
zoveel problemen, en niet eens mijn schuld.
mensen die mijn leven vergald hebben.
ze hebben nog steeds geen idee.
maar van fouten leer je.
en door mee te maken word je sterk.
ik heb al zoveel geleerd.
want heb ook al zoveel meegemaakt.
en ik ben pas 16.
het is alleen zo jammer dat het allemaal zo'n pijn deed.
dat ik zo vaak gekwetst ben.
zoveel verdriet om dingen.
waar ik eigenlijk geen verdriet om mocht hebben.
maarja, als je in zo'n situatie zit.
ben je toch nooit zo sterk als je had gedacht.
mensen verloren.
hele dierbare personen.
die de hele wereld voor me betekend hebben.
en wat doe je dan..
als alles wat je hebt verdwijnt?
ga je dan gewoon door met je leven?
nou, dat lukt niet zal ik je vertellen.
zoveel verdriet dat je niet weet wat je moet.
maar hee, ik ben er nog steeds.
en ik ga weer in de goede richting.
ookal heeft mijn verleden veel kapot gemaakt.
ik probeer sterk te blijven.
en het geeft niet dat dat af en toe niet lukt.
dat ik af en toe weer terug val.
want dan zijn daar altijd mn vrienden.
en mensen die mij willen helpen.
mensen die me opvangen, elke keer als ik weer val.
maarja, voordat ik weer een stap verder kan.
zal ik zelfstandig moeten kunnen blijven staan.
en dat probeer ik ook.
maar het is zo moeilijk.
je hebt geen idee.
nu bijvoorbeeld.
ik ben weer net gevallen.
maar ben weer overeind gezet.
maar mn eerste kleine stapje voorwaarts kost me al zoveel moeite.
want het enige wat ik wil is naar huis.
bij mn paard zijn.
maar ik weet dat dat niet kan.
en ik weet dat ik alleen hier verder met mn leven kan.
want thuis is er niemand die me op kan vangen.
mijn huis, is niet meer mijn thuis.
mijn thuis is niet mijn huis.
want in mijn huis woon ik niet.
en mijn thuis is niet in mijn huis.
maar hier, voorlopig.
totdat ik weer sterk ben.
en alleen kan blijven staan.
en alleen stappen kan zetten.
en alleen oplossingen kan zoeken.
zodat ik zelfstandig en zelfverzekerd weer aan mn leven kan beginnen.
dat ik niet bang hoef te zijn om te vallen.
want ik kan mezelf staande houden.
in deze grote wereld.
met gemene mensen, en wrede dingen.
maar gelukkig zijn er ook een paar lieve mensen.
mijn vrienden en familie.
en als ik dan ooit een duwtje nodig heb om verder te komen.
zullen zij me met alle plezier helpen.
en ik hen ook.
alles komt goed.
het is nooit te laat, zolang je er maar écht voor gaat!
xInvisible
16 mrt 2008 - bewerkt op 16 dec 2010
- meld ongepast verhaal
-
xIncognito
zondag 16 maart 2008 22:13
Vind het lastig om te reageren, maar ik herken het.
Sterker worden, om dan uiteindelijk zelfstandig verder te kunnen.
En het vraagt tijd, heel veel moeite, tranen zal het kosten, maar ze zijn er niet voor niets.
Ik weet hoe hard je er voor knokt, ik ben trots op je omdat ik zie hoe veel moeite je er voor doet.
Dus ik vertrouw er ook op dat het je gaat lukken.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 15 dec 2010 Opeens. ( 1 )
- O 14 dec 2010 Trut. ( 3 )
- O 22 nov 2010 Stem. ( 1 )
- O 17 nov 2010 Levensverhaal. ( 4 )
- O 17 nov 2010 Opruiming. ( 1 )
- O 04 okt 2010 Eigen. ( 3 )
- O 26 apr 2010 Geleerd.
- O 26 apr 2010 Laat me. ( 1 )
- O 12 apr 2010 Depressie. ( 2 )
- O 04 jun 2009 Rem.
- O 08 sep 2008 Tattoo. ( 1 )
- O 08 sep 2008 Iris.
- O 16 mrt 2008 Zwaar. ( 1 )
- O 04 mrt 2008 Mijn paard.
- O 18 okt 2007 Tannie.