Ziek meisje...

Ik heb een ''ziek'' meisje thuis. Mijn jongste dochter van 9 had vanochtend buikpijn. Wilde echt niet naar school. Haar vader belde mij op (mijn kinderen wonen door de weeks bij hun vader) om te vertellen dat ze niet fit was en thuis zou blijven. Ik gaf aan dat ik het geen fijn idee vond dat ze alleen in zijn huis was en vroeg hem om haar dan bij mij te brengen. (in de ww zitten heeft zo zijn voordelen...) Zo gezegd, zo gedaan. Mijn kleine popje kwam in haar pyjamaatje aan gesloft en kroop tegen me aan op de bank. Mét schaap, haar trouwe knuffel die ze al vanaf, of eigenlijk al voor haar geboorte heeft en haar rots in de branding is. Duimpje in haar mond en kroelen maar!
Ik vind het heerlijk dat ze bij me is en zich volzuigt met ''mama-liefde''. Tegelijkertijd is het pijnlijk, ben ik me er erg van bewust dat wat ik mijn kinderen wél geef, ik zelf als kind nooit gehad heb.
Een moeder die zich om haar kinderen bekommerde. Ze kwam niet eens haar bed uit 'smorgens om mij en mijn 2 jaar jongere broertje aan te kleden, ontbijt te geven, boterhammetjes te smeren voor naar school, naar school te brengen, een kus bij de deur van het klaslokaal, zwaaien bij het raam. Niks.... Mijn moeder bleef in bed liggen, met de dekens over haar hoofd. Vroeger wist ik niet beter dan dat dit zo hoorde, ik accepteerde de situatie zoals die was. Maar om me heen, bij klasgenootjes en vriendinnetjes (die ik niet veel had) zag ik dat het zoveel anders ging.

Maar nu heb ik er wel last van. Al jaren! Waarom keek ze nooit naar me om? Tja, dat antwoord heb ik al op verbale en non-verbale wijze van haar gekregen. Ik ben een ongewenst kind. Een ongelukje, een ''moetje''. En wat doe je moet iets wat je niet wilt? Juist dat gooi je weg of negeer je en daar wil je vooral geen last van hebben. Ik ben daardoor al heel jong zelfstandig geworden, al wist ik bij god niet hoe ik dat moest doen, ik deed maar wat. Echt een goed voorbeeld had ik niet, waar ik me aan op kon trekken. Ik rommelde maar wat aan en leefde en reageerde vooral instinctief en erg op mezelf.

Het doet pijn, het ongewenst zijn. Ook mijn vader is er nooit voor me geweest. Hij zoop zichzelf liever een stuk in zijn kraag dan zijn verantwoordelijkheden te nemen en een vader voor zijn kinderen te zijn. Bedankt pa! Je hebt mij op die manier ''geleerd'' dat mannen niet deugen, dat ze niet te vertrouwen zijn en dat ik niet belangrijk genoeg ben om voor te knokken.
Relaties met mannen aangaan vind ik heel erg moeilijk. Ik durf me niet te hechten, me open te stellen. Want ze lopen toch weer weg... En als ik me dan al eens open stel, dan komt er zo'n onwijze golf van liefde vrij dat de man in kwestie zich overspoeld voelt, tsunami effect, en alsnog de benen neemt... Fijn, zie er maar mee om te gaan....

Met mijn kleine meisje gaat het gelukkig beter. Ze heeft een bakje noodles gegeten, drinkt wat, speelt wat spelletjes op de laptop, knuffelt met schaap en klets me de oren van mijn hoofd. We hangen tegen mekaar aan op de bank en ik geniet van haar aanwezigheid. Ik voel me ''nodig'', mijn popje heeft me nodig. Dat voelt fijn, ik heb nut, ze houdt van mij en ik van haar. Zo hoort het!
Maar het kleine meisje in mij schreeuwt het uit: Mama waarom hou je niet van mij? Waarom geef je mij de schuld van jouw fouten? (ze is zwanger worden op 18 jarige leeftijd) Waarom kun je wel een moederfiguur voor mijn broertje zijn? Vind mij lief, want ik ben lief. Wees trots op mij, want daar heb je alle reden toe! Verdorie mam, je hebt maar 1 dochter en die wil je niet zien, letterlijk en figuurlijk. Auw, pijn!

Mijn popje kruipt tegen me aan. ''Mam, gaat het?'' "ja schat, ik hou van jou, mijn prinsesje'' We starten onze eeuwige ''discussie''
Ik hou meer van jou!
Nee hoor, dat is onmogelijk ik hou veeeeeeeel meer van jou!
Echt niet, ik hou nog meer van jou dan alle sterren en de maan!
Nietus, ik hou zoveel van jou als alle zandkorrels op het strand!

En ik knuffel haar nog maar een keer, want met elke knuffel die ik haar geef vanuit mijn moederliefde, knuffel ik mezelf, het kleine meisje in mij.

Ik ben blij voor mijn meiden dat ze mij als mama hebben. Ik doe het niet slecht voor iemand die geen voorbeeld gehad heeft hoe het WEL moet. Ook nu rommel ik maar wat aan, maar wat ik vooral doe is mijn kinderen heel veel vertellen en laten voelen dat ik van ze hou!