Your hell is home.

Bijna 6jaar geleden.
De dag dat mijn droom.. onze droom volledig uit elkaar verscheurd werd.
Elke dag denk ik terug aan die ene foute dag en alles wat het veroorzaakt heeft.
Waarom heeft niemand van ons beide dit tegengehouden?
We wisten dat dit niet zo had moeten eindigen!
Er was meer voor ons samen weggelegd, niet zo'n verschrikkelijk einde aan die perfecte tijd!
Perfect is misschien overdreven maar ik zou alles opnieuw willen beleven!
Vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen, jij bovenaan de trap met je eerste woorden "Nu moogt ge trappen doen".
10 september 2010 was de allerbeste dag van men hele leven.
Totdat de beruchte 17juli eraan kwam..

Al die jaren spookt het door mijn hoofd om die fouten terug te draaien en je bij me te houden, liefst voor altijd deze keer.
Maar het lukt niet..
Ik kan er na zoveel jaren nog steeds geen afscheid van nemen.
Geen afscheid van jou!
Iedere nacht kom je terug in mijn dromen maar verlaat me telkens als de ochtend weer verschijnt, tranen vormen zich telkens jou naam klinkt en in mijn hoofd hoor ik je stem en zie je gezicht weer voor me.

Jou gelaatstrekken herken ik zo enorm in onze dochter.
Je karakter weerspiegelt ze ook heel vaak en dat maakt het niet gemakkelijker voor mij.
In haar ogen zie ik jou!
En wat staat ze elke dag te popelen om je te ontmoeten.
Alleen word ze telkens teleurgesteld want er is al 5jaar voorbij en je laat niets van je horen.
Een klein meisje dat zielsveel van jou houdt en je negeert haar.
Tot op de dag van vandaag breek je niet alleen mijn hart maar ook het hartje van onze kleine meid..

Ik hoop dat je het ooit inziet wat je allemaal mist en wij zullen op die dag klaarstaan voor je.