woensdag
Lieve schat,
Dit is mijn eerste verhaal. Ik ben 16 jaar maar volgens mij beschouwd iedereen me als een iets jongere persoon. Dat maakt helemaal niet uit( ik ben goed zoals ik ben)
Mijn hobbies zijn tekenen en dat veroorzaakte een verkeerde stap in mijn leven.
Ik heb zoals bijna elke vrouwelijke leeftijdsgenoot van mij een geheime liefde. Hij zit namelijk in't 6de middelbaar terwijl ik in't 3de zit. Hij heeft de perfecte lach en warme handen, ik smelt helemaal weg als ik hem zie. op dat moment heb ik super veel stress en bibber helemaal van binnen als hij mij voorbij komt, in zijn ogen durf ik niet te kijken alleen zijn schoenen zie ik elke keer (alleen onthouden welke het zijn lukt me nooit) waarschijnlijk door de stress die ik beleef binnenin. Ik wilde er een einde aan maken, aan mijn liefde dat bleef stromen maar steeds niets opbracht dus was mijn oplossing om een gesprek met hem te beginnen op het sociaal netwerk namelijk Facebook
Ik wist helemaal niet hoe ik moest beginnen en had het gevoel dat hij me vanuit het computerscherm van een foto zag. Algoed was het maar een hallucinatie
( want als hij mij echt kon zien ... man man man dat wil ik niet meemaken )
Na hopeloos treuzelen en het constant backspacen van mijn tekst heb ik uiteindelijk toch iets geschreven het was heel dom maar ik heb het toch gedaan. Ik ben namelijk Russisch dus schreef ik iets in mijn taal naar hem uit verwachting dat hij zeker iets terug zou sturen. En dat heeft hij ook gedaan, zijn antwoord was voorspelbaar ( hu ? ). weer was ik een tijdje an't treuzelen en denken wat ik kon schrijven, ik voelde de hitte van beneden naar boven kruipen mijn lichaam trilde helemaal. Uiteindelijk schreef ik iets niet origineel ( oei, sorry, was bedoeld voor mijn vriendin ) Hij reageerde heel lief en zei dat het helemaal niet erg was
Ik was al op de zevende hemel nog voor hij had geantwoord. Ik greep de telefoon en belde onmiddellijk naar Z. ( mijn beste vriendin)
Hij schreef niks meer en ik koelde af, dat uiteindelijk bijna een depressie veroorzaakte dus besloot ik om nog iets te schrijven. Ik was waarschijnlijk mijn originaliteit verloren en schreef juist hetzelfde als de eerste keer. Hij vond het weer niet erg en lachte er zelfs om
Na dat klein gesprek had ik niks meer geschreven en ging gewoon slapen het was al namelijk half drie.
Ik zie hem elke dag op school en ben al blij als hij er gewoon is maar mijn gevoelens voor hem maken het alleen maar erger en veel moeilijker.
hopelijk kun jij mij helpen .
xxx
jouw hopeloze vriendin :*
Dit is mijn eerste verhaal. Ik ben 16 jaar maar volgens mij beschouwd iedereen me als een iets jongere persoon. Dat maakt helemaal niet uit( ik ben goed zoals ik ben)
Mijn hobbies zijn tekenen en dat veroorzaakte een verkeerde stap in mijn leven.
Ik heb zoals bijna elke vrouwelijke leeftijdsgenoot van mij een geheime liefde. Hij zit namelijk in't 6de middelbaar terwijl ik in't 3de zit. Hij heeft de perfecte lach en warme handen, ik smelt helemaal weg als ik hem zie. op dat moment heb ik super veel stress en bibber helemaal van binnen als hij mij voorbij komt, in zijn ogen durf ik niet te kijken alleen zijn schoenen zie ik elke keer (alleen onthouden welke het zijn lukt me nooit) waarschijnlijk door de stress die ik beleef binnenin. Ik wilde er een einde aan maken, aan mijn liefde dat bleef stromen maar steeds niets opbracht dus was mijn oplossing om een gesprek met hem te beginnen op het sociaal netwerk namelijk Facebook
Ik wist helemaal niet hoe ik moest beginnen en had het gevoel dat hij me vanuit het computerscherm van een foto zag. Algoed was het maar een hallucinatie
( want als hij mij echt kon zien ... man man man dat wil ik niet meemaken ) Na hopeloos treuzelen en het constant backspacen van mijn tekst heb ik uiteindelijk toch iets geschreven het was heel dom maar ik heb het toch gedaan. Ik ben namelijk Russisch dus schreef ik iets in mijn taal naar hem uit verwachting dat hij zeker iets terug zou sturen. En dat heeft hij ook gedaan, zijn antwoord was voorspelbaar ( hu ?
). weer was ik een tijdje an't treuzelen en denken wat ik kon schrijven, ik voelde de hitte van beneden naar boven kruipen mijn lichaam trilde helemaal. Uiteindelijk schreef ik iets niet origineel ( oei, sorry, was bedoeld voor mijn vriendin ) Hij reageerde heel lief en zei dat het helemaal niet erg was Ik was al op de zevende hemel nog voor hij had geantwoord. Ik greep de telefoon en belde onmiddellijk naar Z. ( mijn beste vriendin)
Hij schreef niks meer en ik koelde af, dat uiteindelijk bijna een depressie veroorzaakte dus besloot ik om nog iets te schrijven. Ik was waarschijnlijk mijn originaliteit verloren en schreef juist hetzelfde als de eerste keer. Hij vond het weer niet erg en lachte er zelfs om
Na dat klein gesprek had ik niks meer geschreven en ging gewoon slapen het was al namelijk half drie.
Ik zie hem elke dag op school en ben al blij als hij er gewoon is maar mijn gevoelens voor hem maken het alleen maar erger en veel moeilijker.
hopelijk kun jij mij helpen .
xxx
jouw hopeloze vriendin :*
23 mei 2012
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 23 mei 2012 woensdag