wat kan ik zeggen?

daar zit ze, je beste vriendin
tegenover je, huilend
je omhelst haar, zoekend naar woorden
want wat kan ik zeggen?

ik troost haar, urenlang
ik zeg dat het goedkomt en dat
hopen het enige is wat ze nu kan doen
want wat kan ik anders zeggen?

ze blijft huilen, mijn woorden zijn niet overtuigend genoeg
ik weet net zo goed als zij weet
dat haar vriend het niet meer gaat redden
maar wat kan ik zeggen?

ik wil haar zoveel zeggen, maar niets lijkt sterk genoeg te zijn
om het verdriet even uit haar te halen
om haar even weer te doen lachen
wat kan ik zeggen?

ik wil haar de hoop die zij heeft opgegeven teruggeven
ik zoek zo ijverig, doe zo m'n best
ik bijt op m'n lippen want ik mag niet huilen, ik moet sterk zijn nu
maar wat kan ik in godsnaam zeggen?

uiteindelijk sta ik op, ze kijkt me met haar rooddoorlopen ogen bijna smekend aan
ze wacht natuurlijk op iets dat haar helpen kan
maar ik weet het echt niet en ik voel me zo schuldig
maar wat kan ik haar zeggen?

ik geef haar een tissue, maar uiteindelijk dep ik haar tranen
haar handen trillen, haar hoofd hangt naar beneden
alsof haar nek de kracht niet meer heeft het te dragen
ik zoek nog steeds naar woorden, vertel me
wat kan ik zeggen?

ik ga naast haar zitten, sla mijn arm om haar heen
zachtjes laat ik mijn eerste traan, ik laat mijn verdriet los
net als zij
tot we beide naar elkaar opkijken
vaag verschijnt er een glimlach op haar gezicht
ook ik glimlach, het zit goed besef ik
nu ook ik daar huilend zat, besefte ik dat woorden niet nodig waren
het kunnen laten gaan van je tranen in de stilte in aanwezigheid
van iemand die om je geeft, bied meer steun dan 1000 bemoedigende woorden

wat kan ik zeggen?
niets. het is overbodig.