Wat is mijn ding eigenlijk?

Afgelopen woensdag was ik met Alice naar de wellness gegaan. Het was heerlijk ontspannend en we gingen met soepele ledematen en een leeg hoofd terug naar de auto. Ik wilde de auto starten, totdat Alice riep dat Paulien Cornelisse was overleden. Ik moest even nadenken wie dat was. Ach natuurlijk! Het inmiddels stroeve muntje is weer gevallen; Paulien van 'de taal is zeg maar echt mijn ding' en natuurlijk de 'de slimste mens'. De televisie was er vol mee. Veel mensen waren verontwaardigd over haar plotselinge dood. Ook ik werd daardoor gegrepen. Ook ik, de persoon die zeg maar 'helemaal niets met taal had', 'geef mij maar wiskunde ofzo', beta-meneertje-de-koekepeertje. Dus waarom ook ik? Geen idee. Het was ook rond de datum dat mijn schoonzus was overleden. Inmiddels alweer twee jaar geleden. Het maakte kennelijk dus iets los. Hoe broos het leven kan zijn en geniet van de kleine dingen. Paulien stond voor mij als een persoon die niet oordeelde maar verwonderde over de kleine dingen in het leven, zoals bepaalde woorden in onze taal, een borduursel of wat dan ook wat haar fascineerde. Minder oordelen, meer observeren en verwonderen. Waarom gaan de dingen zoals ze gaan en waarom zijn de dingen zoals ze zijn. En hoe zijn ze zo gekomen?

Ik herinnerde mij zoveel jaar geleden dat ik wat meer met taal bezig was en dat uitte op deze website. Vandaag besloot ik terug te keren om te lezen wat ik allemaal heb geschreven. Ik concludeerde dat ik inderdaad absoluut geen taalvirtuoos ben. Maar ik had er wel lol in om te schrijven. Het was ook destijds een soort uitlaatklep. Tegelijkertijd waren er ook andere mensen die schreven op dit platform waar ik mij in kon verdiepen. Gewoon uit nieuwsgierigheid.

Vanochtend ging Gianni's telefoon om 5:30u af. Hij had hem vergeten uit te zetten voordat hij op kamp ging. Alice was ook vannacht een beetje onrustig. Ze was gestoken door een mug. Gelukkig had ze hem kunnen pakken. Al met al een korte nacht. Om 8 uur had ik een afspraak met Mark de mondhygiënist. Hij hoorde mij aan over de pubertijdfase van mijn zoon. Het kon hem amuseren. Hij wist dat hem dit nog allemaal te wachten stond. Zijn kind is pas 4. Vandaag ben ik thuis aan het werk. Na de lunch heb ik nog even een powernap gedaan en ben daarna gaan hardlopen. Dat was 3 jaar geleden ook al absoluut niet mijn ding, maar kennelijk achteraf toch juist wel. Over 2 weken ga ik mijn eerste marathon lopen. Had dat 3 jaar geleden tegen mij gezegd dat ik dit zou doen en ik had je volledig voor gek verklaard. Nog de laatste loodjes werk voor vandaag en dan zo eten. Vanavond halen wij onze zoon weer op.

Panter