Was dit het nu? Is het nu zoveel beter?

Ik ben een tijdje naar een psycholoog geweest. Om alles netjes voor mezelf te kunnen afsluiten zou ik een afscheidsbrief naar jou moeten schrijven, waarin ik alleen positieve dingen over je zeg.

Ik pieker er mij dood op. Dit kan ik op dit moment niet. Ik zou niet weten wat ik er moet in neerschrijven. Ik hoop dat me dat ooit lukt. Voor mezelf, maar vooral voor de kinderen. Vrede nemen met hoe alles nu geregeld is.
Maar ik kan het niet. Het is niet goed geregeld.
Financieel wel. Ik denk dat je niet moet klagen over de regelingen die je gekregen hebt, zowel voor de kindregeling als voor de verdeling van het huwelijksvermogen.
Maar voor de kinderen is het niet goed geregeld.

Zoals ik je al 20 jaar ken, zeg je wel dat je alles wil doen voor de kinderen, maar blijkt dat niet uit je daden. Dat is zo typisch voor jou. Je zegt wel dat je een bepaald principe hebt, maar je handelt er niet naar.
Vind je nu dat je het zo geweldig voor elkaar hebt met de kinderen? Vind je nu dat je je volwassen gedraagt in het bijzijn van de kinderen?
Ik heb je al zo vaak gevraagd om niet over de situatie te praten als de kinderen er bij zijn. Ik heb je al zo vaak gevraagd om thuis niet meer binnen te lopen. Ik vraag dat met een reden: ik wil de rust bewaren in het bijzijn van de kinderen. Dat is goed voor de kinderen. Ik doe dat niet omdat ik niet met je wil praten; neen; ik doe dat omdat ik de kinderen niet betrekken. Ze hebben het al moeilijk genoeg. De meisjes omdat ze jou niet of nauwelijks nog zien en de jongens omdat ze wekelijks moeten wisselen.
Denk je dat ze het daar gemakkelijk mee hebben? Denk je dat dat allemaal vanzelf gaat om zomaar in een vreemd huis bij vreemde mensen in te trekken? Oh ja, het gaat goed als ze bij jou zijn. Ze houden van je en je hebt er niet onmiddellijk problemen mee.
Maar denk je dat de kinderen het gemakkelijk hebben? Heel die situatie is voor hun moeilijk. Heel moeilijk. En elke stress die daar bovenop komt, wil ik vermijden. Daarom wil ik niet met je praten als de kinderen in de buurt zijn. Echt niet. Nu niet en nooit niet.

De afspraak was dat jij de kinderen een week zou nemen en dan ik een week. Dat doe je niet, dus moet bekeken worden hoe dat financieel plaatje aangepast wordt op de bestaande situatie.
Daarover moeten we praten. Ik ken er niks van. Het wordt mij ook allemaal te ingewikkeld. lk kan er wel met jou over komen praten, maar jij weet het ook niet meer.
Daarom heb ik het de advocaat gevraagd. Die betaal ik daarvoor. Zij wilde met jou advocaat erover praten en het eerste wat die kan bedenken is een overleg.

Weer een overleg. Het vorige overleg heeft ook tot niets geleid; heeft alleen maar schade aangebracht. Ik zag het niet zitten dat overleg. Niet met jouw advocaat. Niet in haar kantoor. Ik wist op voorhand dat dat niets zou opleveren.
Maar Ann Claessens heeft me overtuigd om het toch te doen. We hadden niks te verliezen. We zouden eens gaan luisteren. Jullie vroegen immers om het overleg. Eens kijken wat jullie voorstelden.

Ik zag het niet zitten. Niet met jouw advocaat. Niet in haar kantoor. Enkele dagen op voorhand nog eens de bevestiging van de afspraak gevraagd: met jouw advocaat in haar kantoor.
Waarom in godsnaam? Omdat jouw advocaat de oudste is. Ik had er al helemaal geen zin meer in. Zij vraagt om overleg waar ik geen zin in heb, en dat gaat zij bepalen dat dat in haar kantoor moet doorgaan?
Reden? Omdat zij de oudste is?

Watblieft? Omdat zij de oudste is? En als ik nu geen overleg wil in haar kantoor? Zij vraagt mij toch om overleg? Jaaa, doe dat nu toch maar, we hebben niks te verliezen.

Oké, maar dik tegen mijn goesting. Met lood in de schoenen naar Maasmechelen. Auto geparkeerd, speciaal kwartiertje te laat gekomen, omdat ik week dat Ann nooit op tijd is en ik niet wil binnenkomen zonder haar.

"Kom binnen, jouw advocaat is er nog niet, maar we hadden ook niks anders verwacht". Wie denkt die trut wel dat ze is? Ik ga naar huis. Voor mij was het overleg al afgelopen. Spijtig genoeg kom ik onderweg naar m'n auto Ann Claessens tegen.
Kom toch maar ff. We zullen luisteren wat ze te zeggen hebben. Nee, alsjeblieft niet. Jawel, probeer het.

Allee vooruit dan maar. Toch maar weer mee naar binnen.

Mijn god, heb ik daar spijt van.

Geen van de twee wil Emma in huis hebben.

Ik dacht dat ik het niet goed verstond.

Geen van de twee wil Emma in huis hebben, dus moeten we die maar gaan plaatsen.

Wablief? Wat is dit hier allemaal. We zijn hier toch om een financiële aanpassing te doen aan de opvang van de kinderen. Niet om een opvang voor de kinderen te zoeken? Ianne en Emma zijn bij mij en die voelen zich goed (gezien de omstandigheden). Emma doet het schitterend op school. Ianne doet het schitterend op school. Allebei voelen ze zich vrij goed in hun vel. Ze wonen bij mij en ze voelen zich goed.

En nu moet Emma geplaatst worden? Waar haalt die dat vandaan? Wat doe je dat kind nu aan? Ben je nu helemaal gek geworden?
Voor mij is het duidelijk. Dit gaat niet over een financiële regeling. Hier wordt, net zoals de vorige keer, niet naar een overeenkomst gezocht. Hier wordt ruzie gestookt.

Als het over geld gaat, ben ik niet diegene die de moeilijkste persoon is. Dat is te zien aan de regelingen die al getroffen zijn. Dat is ook te zien aan alles wat ik nog betaald heb, terwijl we al uit elkaar waren. Facturen van jouw advocaat, facturen van jouw sociale bijdragen, facturen van de auto, ... Noem maar op. Verschillende duizenden euro's. Nooit over gemekkerd.
Veel te toegeeflijk geweest met de kindregeling. Veel te toegeeflijk geweest met de verdeling. Nooit over gemekkerd. Het is maar geld, en bovendien zijn de kinderen ook de helft van de tijd bij jou en moeten ze het daar ook goed hebben.
Ik ga ervan uit dat het geld dan goed besteed wordt, waar ik eerlijk gezegd mijn twijfels over heb. Je koopt hem godverdomme een splinternieuwe wagen van ons spaargeld. Datzelfde geld waarvan jij altijd gezegd hebt dat het was voor de studies van de kinderen.
Daar heb je het weer: wat je zegt en wat je doet. Het komt niet overeen. Nu niet en nooit niet. Het is altijd al zo geweest.
Ik weet het. Ik heb er niks mee te maken. En dat is ook zo.
Maar dat betekent niet dat ik er geen mening over heb.

En dan koop je een knoert van een TV en een laptop voor de jongens. Verschillende duizenden euros.
Het uurwerk van 20 euro voor de verjaardag van Emma breng je terug naar de winkel en dan probeer je haar wijs te maken dat je geen geld hebt? Met al die regelingen die je met mij hebt? Denk je dat dat kind dom is? Denk je dat die dat niet weet? En dan ga je haar dat nog via telefoon zeggen, en je vriend er ook nog tussendoor laten tieren? Ben je nu helemaal gek geworden?

En nu lap je dit? Wil je mij daarmee pakken? Je doet me daar heel veel verdriet mee, maar mij ermee pakken kun je niet. Je kon me pakken toen het over geld ging. Gelukkig heb je dat niet gedaan. Het zou ook niet slim geweest zijn; je kreeg twee royale regelingen. Mijn advocaat verklaarde me gek. Maar ik wilde het zo.
De enige die je hiermee pakt zijn je eigen kinderen, Edith.
Dit ging niet meer over geld, dit ging over de kinderen. Zo flexibel als ik was over het geld, zo star ben ik als het over de kinderen gaat.
Weet je nog? Onder het afdak? Onze kinderen mogen hier geen schade van ondervinden? Weet je dat nog? Het waren jouw woorden.
Weeral.
Jouw woorden.
En nu jouw daden.
Weer geen match.

Maar je mag er zeker van zijn en knoop het goed in je oren en zeg het ook maar tegen die heks van een advocaat van je: mijn kinderen laat je met rust. Er wordt niemand geplaatst. Ze zijn bij mij of ze zijn bij jou, en wat mij betreft hebben ze daar inspraak in, ONGEACHT hun leeftijd. Ja, ook Tomas. Iets anders zal er niet zijn: bij jou of bij mij.
Ik zal met met hand en tand verzetten tegen iets anders. Al moet ik mijn huis verkopen. Die vettige advocaat van je blijft met haar smerige leugenachtige tengels van mijn kinderen. Ik zweer je. Als er ook jeugdbescherming of sociale werkers aan mijn deur staan, gaan de poorten van de hel open. Een doos van Pandora. Ik meen het.
Of ik ga met haar. En met jou.
Al kost het mij mijn laatste cent, en al kost het mij mijn leven. Geen duimbreed geef ik hieraan toe. Geen millimeter.
Geen micrometer. Afblijven.

We regelen het financieel wel met elkaar. De kinderen horen zorgeloos en gelukkig te zijn. Momenteel gaat dit ten koste van mijn eigen geluk en mijn eigen vrije tijd, maar de kinderen varen er wel bij. Dat houdt me recht. Dat ga ik mij niet door een of andere leugenaar van een advocaat die de boel wil opsteuken afnemen.
Hoe het nu verder moet? Ik weet het niet. Je hebt de kans gehad om te praten en je hebt ze verknoeid, of toch alleszins laten verknoeien. Je had onmiddellijk en fors kunnen reageren en je advocaat terugfluiten. Dat heb je niet gedaan.
Je kunt nu wel zeggen dat ze dat ter plekke heeft verzonnen. Sta me toe dat ik dat niet meer vertrouw. Volgens mij wist je goed genoeg wat er ging gebeuren. Je hebt me de laatste tijd veel over Ianne en Emma verteld waar ik ogen van opengetrokken heb. Iemand anders zijn kinderen voortrekken op die van jezelf. Ik ben blij dat ze dat niet gehoord hebben. Ik vertel het hun ook niet. Rust voor hen, weet je wel? Het heeft met wel veel verdriet gedaan. Elke dag huil ik. Niet voor mezelf. Voor de kinderen.
"Ze mogen er geen nadeel van ondervinden".
Ik heb er nog niet veel van gemerkt, eerlijk gezegd.
Hoe het nu verder moet? Ik weet het niet. Zeg jij het maar. Doe maar een voorstel, maar zorg dat het een eerlijk voorstel is. Je moet niet afkomen met minder dan wat ik op de rechtbank zou krijgen.
De tijd van praten is voorbij. Ik praat niet meer met je. Ik regel niks meer met je.
Hoe laat je kinderen moet ophalen? Zoek het zelf uit, dat moet ik ook doen. Wie denk je wel dat je bent?

Ik hoop dat dit duidelijk was. Spijtig dat je het niet te lezen krijgt. Ik vraag me soms af of dit het was wat je voor ogen had toen je vond dat je bij mij weg moest gaan. Heb je er ooit rekening mee gehouden dat je er de kinderen meer verdriet mee bezorgt dan mij?
Is het nu zoveel beter? Voor de kinderen? Voor jou?
Is dit het nu?