Vlammenzee

Ik twijfelde of ik dit ging beginnen op mijn laptop, of met mooie sierlijke letters in een oud boekje. En ik bedacht me dat laptops geweldig zijn, ik bedoel, iedereen heeft een laptop, maar laptops zijn eindig. Op een gegeven moment wordt het teveel en zal hij er mee ophouden, waar gaan mijn gedachten dan heen? Waar worden mijn geheimen bewaard? Vliegen ze de wereld over als kleine sterren? Ik weet het niet... Het niet weten is een onveilig gevoel en daarom ben ik hier. Onveilig is ook een streven, iets nieuws proberen.
Oud en vertrouw, in een boek, de enige manier om hier kleine sterren van te maken is door het in de vlammenzee op te laten gaan. Alle kleine rookdeeltjes na te blazen en te zeggen dat het goed is zo.
Eigenlijk zou je dat met pijn moeten doen. Alle pijn in je moeten opschrijven en verbranden. Elk sprankeltje vuur bekijken terwijl het van je weg waait.
Maar niemand doet dat, omdat mensen eigenlijk gehecht zijn aan pijn. Pijn maakt je sterk en doet je herinneren aan tijden, die diep in je hoofd zitten begraven en eigenlijk nog niet weg willen. Sluit een hoofdstuk af, schrijf het op en als jij er echt klaar voor bent, laat het wegvaren in die wilde vlammenzee terwijl je toe kijkt en denkt. JA, dit is wat er met mijn pijn mag gebeuren. Het is over. Dan ben je op weg naar gedachten, zonder pijn.

X