Verward

De cijfers op de klok spreken boekdelen: 04:37. Wederom heb ik het niet doorgehad, maar de nacht is weer voorbij gevlogen. De tijd is aangebroken om mijn bedje op te zoeken, dus ik probeer het gesprek af te sluiten. "Had ik je maar anderhalf jaar geleden leren kennen." Zijn ineens de woorden die hij op mijn beeldscherm heeft getoverd. In gedachte ga ik terug in onze gesprekken en al heel snel kom ik tot de conclusie dat hij anderhalf jaar geleden zijn relatie een nieuwe impuls gaf. Niet wetend wat ik met deze woorden moet, sluit ik af en vertrek richting mijn bed.

Malend lig ik nog wakker. Die negen woorden blijven namelijk maar door mijn hoofd spoken. Ja, ik waardeer hem enorm. Ja, ik voel mij fijn in onze gesprekken. En ja, hij is de eerste persoon sinds mijn eerste grote liefde tegen wie ik echt oprecht open durf te zijn. Toch blijft de vraag of dat voldoende is maar door mijn hoofd rondspoken. Wat als hij zich later gaat ergeren aan mijn koppigheid, aan mijn naïviteit of aan mijn zelfoverschatting? Is een fijne tijd waarin je elkaars positieve punten wel ziet, maar de negatieve niet wilt zien dan wel genoeg? Ik waag het te betwijfelen.

Een andere vraag die blijft rondspoken is of hij het gaat aandurven om zijn vriendin aan de kant te schuiven. Ik ken hem inmiddels goed genoeg om te weten dat dit een hele grote stap gaat zijn voor hem en mede daarom durf ik er ook niet aan te denken. De veiligheid van iets (ook al is het maar een schijnveiligheid) is beter dan de onzekerheid van iets eventueel. Tot het moment dat hij durft toe te geven aan de steeds sterkere wil om weg te gaan, zullen wij blijven draaien. Draaien in cirkeltjes om elkaar heen.

Zoals mijn vader ooit zei: "Als iets te mooi is om waar te zijn, dan is dat het waarschijnlijk ook." En ik vrees dat hij wederom gelijk gaat krijgen.