Verlangen naar mijn vader

Ik verlang naar de dagen waarop je in mijn leven was. Dagen dat ik wist dat ik veilig was, want jij was er.
Nu 15 jaar later , dat ik een volwassen jong vrouw ben. En je soms hard nodig heb, ben je er niet.
Nu na al die jaren laat ik het verdriet toe omdat je er niet meer bent.
Het lijkt alsof ik niet weet wat ik moet doen met al deze emoties die omhoog komen. Waarom duurde het al die jaren zo lang voordat ik verdriet toeliet ? Ergens heb ik geleerd om niet te veel waarom te stellen .
Maar ik mis je, ik mis een vader. Al die jaren dat je er niet was heb ik je gemist. Ik was boos op je dat je me had verlaten. Erg boos.
Nu minder, maar toch nog beetje boos. Morgen ga ik naar de kerk en steek ik een kaarsje aan. Ik zal weer huilen waarschijnlijk en bidden voor vrede in me hart. Ergens weet ik dat je ook zou willen dat ik trots en vrolijk door het leven ging. Doe ik ook , door deze verdriet lijkt alles soms op een pauze te staan. Maar ik ben niet bang meer, niet net als al die jaren.
Tijd is gekomen dat ik naar je mag verlangen en er verdriet over mag hebben.