verdriet

op 3 november 2011 had ik met de liefste jongen een relatie gekregen. Bijna een maand geleden hebben we het stop gezet. Ik ben mezelf in de tussentijd helemaal kwijt geraakt. En hij ook. We praten nog wel met elkaar. Maar beter gaat het niet. Met ons alle twee niet. Toch probeer ik er weer wat van te maken. Samen met hem. Hij is zo ver weg. Hij is nog nooit zo ver van me vandaan geweest. Zowel fysiek als lichamelijk. Mijn leven voelt zo incompleet zonder hem. En ik drijf alleen maar verder weg. Dagen en dagen dat er wel emmers tranen uit mijn ogen vallen. De dagen dat ik zonder hem ben. De dagen dat ik ongelukkig ben. Ik ben al een maand fysiek niet meer mezelf. Lichamelijk sport ik zoveel als het kan en ben ik mijn oude lichaam ook kwijt. Als tip van mijn vorige schrijf(ster) KeZaYi. Gister heb ik gezellig met vrienden en hem de kerst doorgebracht. Eerst samen gourmetten en daarna kwam de rest van de groep. De avond hebben we het fijn gehad samen. Ik dacht dat het beter zou worden tussen ons, maar door dit alles is hij nog verder de weg kwijt geraakt. Alles was leuk tot op het moment dat ik dat van hem hoorde. Hij voelt niks. Hij is niet meer dezelfde als dat hij eerst was. Hij zegt dat hij zichzelf terug wilt vinden, maar hij is al lang bezig ermee. Al sinds ik weg ben is het alleen maar erger geworden. Hij zei altijd tegen mij: "Je wilt altijd alles alleen doen, maar ik ben er voor je. Ik kan je helpen". En nu is het andersom. Wij zijn alleen niks meer, geen stel, soort van niks. Het doet me erg pijn om hem zo te zien. En elke dag, elk uur, elke minuut en elke seconden als ik hier weer aan denk stromen mijn tranen weer. Ik ben niet meer degene als wie ik wilde zijn en mis een deel in mijn leven. Ja ik. Ik ben de weg kwijt.