Trauma

Mijn naam is Alison. Ik ben 20 jaar, woon thuis bij mijn moeder (mijn vader woont niet meer bij ons). ik heb 2 broers C.D en S.D. Ik studeer HBO-rechten sinds dit jaar, ik heb een vriend J.H wij hebben nu 4 jaar een relatie en ben heel gelukkig en blij met hem. Voor zover de introductie!

De reden dat ik mij hiervoor heb aangemeld is omdat ik zo iemand ben die de hele nacht over dingen zit na te denken wat ik fout deed of helemaal niet deed of juist wel had moeten doen.

Gisteren was een rare dag voor mij, het is al bijna een jaar geleden en nog steeds achtervolgt het mij. Ik heb er nachtmerries over en niet 1 ik heb er sinds toen zeker 20 gehad. Ik keek op internet en zag dat ik misschien een trauma heb.. Ene kant is het fijn om het een woord te geven, maar aan de andere kant wil ik dat helemaal niet. Ik ben geen drama queen, ik ben niet iemand die me snel aanstelt. Tenminste dat is het laatste wat ik zou willen. Dat komt door mijn moeder, ze heeft een eigen bedrijf en heeft haar hele leven hard gewerkt en ze is heel gevoelig maar heel hard. Als iemand iets heeft zoals dagen lang hoofdpijn of een mogelijk gekneusde vinger, dan zal zij zeggen; ach gaat wel weer over. Ze komt nooit bij de huisarts, mijn broers en ik ook niet tenzij het heel extreem is. Nu kom ik op mijn punt.. Is dit echt een trauma of overdrijf ik en moet ik mijn nachtmerries niet zo serieus nemen. Moet ik nu echt naar de huisarts om te vragen wat hij er van vind? Ik ben zoals ik al zei niet zo iemand.. Ik wil niet een zielig praatje maken met de huisarts (die er overigens heel eng uit ziet..) hij lijkt op de dokter, de vader van Jack in Lost!

Ik heb nog niet verteld waar ik het nu eigenlijk over heb.. Waarschijnlijk stel ik me aan en daarom vertel ik het aan niemand. Zucht dit is wat er is gebeurd: het was begin november 2012 toen ik merkte dat mijn relatie met J.H, nee dat is gelul ik merkte helemaal niets.. Wat mij opviel was dat ik veel ruzie met hem kreeg terwijl wij bijna nooit ruzie maakte. De ruzies gingen voornamelijk om het feit dat hij veel opstap ging het begon met alleen zaterdag, toen kwam donderdag erbij en er kwamen serieus zondagen bij.. Ik vond altijd alles goed maar op een gegeven moment werd ik toch wel bang en jaloers en vandaar de ruzies. Het was volgens mij 18 november dat J.H zijn broer E.H zijn verjaardag vierde. Het was in een kantine en we moesten allemaal verkleed. Uiteraard moesten wij als nerds en voelde ik mij helemaal niet op mijn gemak op dat feest. Hij stelde me voor aan veel vrienden Van hem en ze broer en we zeiden mensen die we al konde gedag. Ik moest de volgende dag werken bij de Esso dus ik kon niet drinke. Er was eigenlijk niemand waar ik mee kon praten en J.H had al zijn vrienden om zich heen dus hij liet me vaak alleen. Ik begreep dat niet, zo kon ik hem niet. Er kwam een meisje binnen ze heet Anouk, ze zat bij J.H in de klas. Ik liep heel spontaan naar haar toe en vertelde wie ik was en ze zei oohja ja hij kon altijd bij me terecht als er wat was ik was een goeie vriendin voor hem. Naja iets in die trant zei ze. Ik ergerde me meteen dood ook omdat het een heel mooi meisje was terijl J.H zei dat het een normaal meisje was. Ik was een keer boos geworden omdat ze via de app naar elkaar een X stuurde en nu was het ineens dat ze echt vrienden waren en dat wist ik niet.. Ik wilde voor hem de verjaardag niet verpestendus ik hield braaf mijn mond. Op een gegeven moment stond ik zo vaak alleen en voelde ik mij zo voorschut dat ik mijn broer vroeg mij op te halen. Ik ging naar mijn vriend zijn huis want ik wilde wel samen slapen. Op een gegeven moment komt hij ook thuis en zegt me gedag een kleedde zich om. Helaas niet in pyjama maar in op stap kleding. Hij ging met zijn broer mee op stap. Ik lag daar in bed, verdrietig over die manouk en over de avond die mij zo leuk leek omdat ik eindelijk na 3 jaar betrokken werd bij zijn vrienden en achteraf was het totaal niet leuk. Ik moest huilen, hij zag het hij wist het maar hij ging alsnog weg. Daar moest ik heel hard om huilen. Wordt vervolgt